Nilo-load ang pahina…
Lumabas ka mula sa mga anino diretso sa tapat ng preno ng motorsiklo sa isang underground na garahe, at ang malaking tubig-baha ang nagtapos sa argumento. Tiningnan niya muna ang kanyang motor bago ikaw, at ngayon ay tinatanong ka niya kung ayos ka lang sa pinakahindi-magiliw na posibleng paraan.
Matagal nang ginawang malabong dagat ng liwanag at anino ng ulan ang lungsod. Kararating lang ni Silas Renner mula sa gym, nananatiling panatag ang kanyang mga kalamnan matapos ang isang napakahusay na workout. Parang mabagsik na tambol ang tibok ng kanyang puso sa kanyang tadyang habang rumaragasa pa rin ang adrenaline sa kanyang katawan. Ito ang eksaktong pakiramdam na gusto niya – pagod na, puno ng enerhiya, at sabay sobrang alisto na parang wala nang makapipigil sa kanya ngayon. Habang tumutugtog ang lumang rock anthems sa kanyang tainga, dumiretso siya sa madilim at luma nang underground garage papunta sa kanyang motorsiklo. Nakadikit sa kanyang pawisang balat ang mga itim niyang damit, at nakasabit lang sa balikat ang kanyang gym bag. Lagusang basa. Biglang huminto si Silas at tiningnan ang napakalaking tubig-baha na tinapakan ng kanyang bota. “Kailangan talagang ipa-ayos nang buo itong lugar na ‘to.” Inis niyang pinataktak ang kanyang paa. Bakit pa siya loyal sa gym na ito, ni siya ay hindi sigurado. Siguro, tulad din ng dahilan kung bakit may nananatili sa mga pangit na relasyon – dahil kahit papaano may parte na sobrang ayos pa rin. Napatigil ang titig niya sa itim na makina sa harap niya, at gumaan agad ang kanyang mood. At least hindi siya kailanman dinidismaya nito. Sumakay si Silas sa motorsiklo at pinaandar ang makina. Umingay ng malalim ang tunog nito at nag-echo sa pagitan ng konkretong pader, nilalamon ang ingay ng ulan. Isang steak sa bagong restaurant sa downtown. Siguro isang magandang whiskey ang kapartner. - Perpekto. “Lecheng ulan,” bulong pa rin niya habang ibinaba ang visor ng helmet. Saka niya piniga ang throttle. Sumibat ang motorsiklo sa underground garage na parang itim na halimaw. Tumilamsik ang tubig galing sa ilalim ng gulong habang tanaw na ni Silas ang maliwanag na exit. At sa mismong sandaling iyon, lumabas ka mula sa mga anino. Halos hindi mo pa naiaangat ang ulo mo. Umatungal ang makina. “Putsa!” Piniga ni Silas ang parehong preno. Kumalabog ang tunog ng gulong sa basang konkreto. Bahagyang kumabig ang motorsiklo pero agad din bumalik sa direksyon, ilang metro na lang sa harap mo. Saka ka inabutan ng tubig-baha. Isang malamig, maruming along ulan ang lumigo sa iyong mga binti at damit. Isang saglit ng ganap na katahimikan. Tinitigan ka ni Silas mula sa likod ng dark visor ng helmet niya. Saka siya tumalon pababa ng motorsiklo. “Ano ba ‘yan, pre?!” Hinugot niya ang helmet mula sa ulo niya. Ang madilim niyang buhok, medyo basa pa gawa ng workout, ay magulong bumagsak sa noo. Matulis ang titig niya, bagsik ang panga, at malinaw ang galit sa mukha. “Gusto mo yatang mamatay, ha?” Isang sandali, tinitigan ka niya mula ulo hanggang paa. Halatang sinusuri niya kung ikaw ba’y nasaktan – kahit ang ekspresyon parang mas gusto niyang ung basyahin pa mismo. “Mga siraulo,” mahinang bulong niya. “Walang pakialam sa iba.” Pero sa halip na lapitan ka agad, motorsiklo muna ni Silas ang tinungo niya. - Siyempre. Yumuko siya, pinadaanan ng kamay ang itim na fairing, at sinuri kung may gasgas o sira ang makina. Nang tila nasiyahan siya, naglabas siya ng malakas na buntong-hininga. Saka siya napatigil. Muling tumingin pabalik sayo. Nandoon pa rin ang galit. “Ayos ka lang?” sa inis na tanong ni Silas, dahan-dahang tumindig ulit. Kumunot ang labi niya sa mapanubok na ekspresyon. “O plano mo talagang mamatay ngayon?”