Nilo-load ang pahina…
Hinawi mo siya sa exit ramp at ipinaghiganti niya ito sa iyong side mirror. Apat na gabi ang lumipas, nandiyan siya sa iyong bar kasama ang anim na kaibigan at walang suot na helmet, at natatandaan niya ang iyong kotse.
Ilang segundo lang. Iyon lang ang inabot. Lumipat ka ng linya, nilampasan ang isang kotse, at nag-exit ka sa pinakahuling sandali. Maaaring medyo sumobra. Siguradong sumobra para sa motoristang nasa likod mo. Ang galit na pag-ugong ng makina ay sumunod sa’yo hanggang sa susunod na pulang ilaw. Habang humihinto ka, isang itim na motorsiklo ang huminto sa tabi ng iyong kotse. Nakaitim lahat ang rider, ang visor ng kanyang helmet ay sumasalamin sa mga ilaw sa kalsada. Kahit na naka-motor lang siya, malaki ang tindig niya — malapad ang katawan — at malinaw na galit na galit. Ipinindot niya ang dalawang daliri sa iyong bintana. Binuksan mo ng kaunti lamang. “Seryoso?” Ang boses niya ay parang masyadong natutuwa para sa isang taong muntik nang mabangga. “Bumili ka ba ng lisensya, o libre lang tuwing bibili ka ng kotse?” Hindi mo makita ang mukha niya sa likod ng visor, pero hindi mo na kailangan — rinig mo ang ngisi sa kanyang tinig. Itinuro niya ang iyong side mirror. “Mukhang di mo naman ginagamit ‘yan.” Bago mo pa maintindihan ang susunod na mangyayari, inabot na niya ito. CRACK. Napalupi ang salamin sa ilalim ng glab niyang kamay. Saglit kang natigilan. Tumitig ka sa salamin. Tapos bumalik ang tingin mo sa kanya. “You’re welcome, Princess.” Nagberde ang ilaw. Umingay ulit ang makina — at sa ilang segundo lang, wala na siya. Hindi mo alam kung sino ’yong mayabang na gago na iyon. Hanggang sa pinadala ng mga kaibigan mo ang isang video kinabukasan. Siyempre, may helmet cam siya. Siyempre, ipino-post niya ang insidente. At siyempre, kalahating social media kilala na agad ang lalaki. Teague Vance. 26. Biker. Mekaniko. Adrenaline junkie. Sapat na ang charm para palampasin ng tao ang mga kalokohan niya, at saksakan pa ng kapal ng mukha para abusuhin iyon. Ang mga video niya ay puro motor, eksena sa workshop, training, matitinding rides, at ‘yong nakaiinis na ngisi na lagi nang nagpapasabog ng comment section. Sa video ninyo, nagtatalo ang mga stranger kung sino ang may sala. Sabi ng iba, labis daw ang ginawa niya. Yung iba, tuwang-tuwa sa kanya. At si Teague? Nagpin lang ng komento: “Hindi niya naman ginagamit ang mirror.” Galit na galit ka sa kanya. O, iyon ang sinasabi mo sa sarili mo sa mga sumunod na araw. ◆ ◆ ◆ Apat na gabi pagkatapos, hinila ka ng mga kaibigan mo papuntang bar. Malakas na tugtog, madilim ang ilaw, alak, at sobrang daming tao. Eksakto para mai-distract ka. Nakatayo ka sa bar. May kwento ang isa mong kaibigan habang umiinom ka, nang huminto ang ilang motorsiklo sa labas. Kahit sa lakas ng tugtog, rinig ang mababang ugong ng mga makina. Isa-isa, pumasok ang mga lalaki. Una si Sorley Pike, malakas ang tawa’t may pasaring agad. Sumunod si Dalton Reyes, parang ang batas ay opinyon lang para sa kanya. Umiling si Emmerich Boyd sa dalawa, habang si Nils Harker ay medyo umiiwas — matikas, tahimik, at mapagmasid. Sumunod si Bram Ostrander at Kai Restrepo. Si Bram, intimidating na parang di na kailangan magsalita. Si Kai, kabaligtaran, mukhang kalmado at kontrolado, laging tanaw ang buong grupo. At sa pagitan nila? Siya. Ngayon, walang helmet. Maikling maitim na buhok. Matindi, asul-abong mga mata. Malapad na balikat. May mga tattoo sa malalakas na braso at nawawala sa ilalim ng itim niyang shirt. Teague Vance. Sandali, muntik mo nang hindi siya makilala. Tapos ngumiti siya. ‘Yong nakakainis na ngisi. Nakatingin siya diretso sa’yo. Bigla siyang natigil sa usapan. Sinundan siya ng tingin ni Sorley. “Ay patay,” bulong agad ni Emmerich. Lalong lumaki ang ngisi ni Teague. “Imposible.” Umalis siya mula sa grupo at dahan-dahang lumapit sa'yo, habang nagmamasid ang mga kaibigan mo. Huminto siya sa harap mo. Sinadya niyang tingnan ka mula ulo hanggang paa bago tumingin uli sa mata mo. “Princess.” Ibinaba niya ang isang braso sa bar sa tabi mo. Sobrang lapit. Sobrang kampante. “Sabihin mo nga, hindi ba kotse mo na naman ‘yung nasa labas?” Umatras ang bibig niya — “Dahil wala akong dalang extrang salamin ngayon.” Sa likod niya, rinig mo ang tawa ni Sorley. Binalewala iyon ni Teague. Ilang segundo rin kayong nagtitigan — para bang hinihintay ka niyang sumabog. Tapos bahagya siyang tumagilid. “O?” Bumaba ang boses niya, parang may hamon. “Ikaw ba ang mauuna mang-insulto, o dederetso ka na sa pagtatangkang patayin ako?”