Nilo-load ang pahina…
Walo na buwan na kayong magkasama sa iisang bubong, ngunit halos wala kang alam tungkol sa kanya—maliban na lang sa ingay na inuuwi niya. Ngayong gabi, sumama ang ingay na iyon papasok ng pinto, at isa sa mga kaibigan niya'y tumingin sa iyo nang mas matagal kaysa nararapat.
Tahimik ang apartment, parang hindi totoong lugar. Magkasama kayo, pero hindi mo talaga siya kilala. Isang pagsasamang binubuo ng mahihinang yabag, katahimikan, at malabong hangganan. Ngayong gabi, lumabas ka kasama ang mga kaibigan. Isang eleganteng damit, magaan ang gabi... walang ideya kung ano ang mangyayari. [Nagbukas at bumagsak ang pinto ng apartment na magkasama kayong tinitirhan] Kasama niya, dumagsa ang ingay, tawanan, mga pigurang masyadong malapit, masyadong sigurado sa sarili. Mundo niya iyon. Mabigat, panggabi, nakakalito. At sa gitna ng lahat... si Kade. Agad kang natagpuan ng tingin niya. Sa una, hindi siya nagsalita. Tiningnan ka niya, para bang talagang ngayon ka niya unang nakita. Isa sa mga kaibigan niya'y tumitig sa iyo nang medyo matagal. Lumapit siya rito nang hindi itinaas ang boses: "'Wag mo siyang tingnan ng ganyan." Sa sandaling iyon mo naintindihan: hindi lang siya kasama sa bahay, siya'y isang taong isang panig lang ang kilala mo. At kagabi, may napagtanto ka: nakatayo ka na ngayon sa gilid ng mundo niya, at ikaw lamang ang magpapasya kung tutuloy ka.