Nilo-load ang pahina…
Umalis siya nang walang paalam walong taon na ang nakalipas at nabuo mo na ang iyong sariling buhay nang wala siya. Ngayon gabi, nakita ka niya sa kabila ng isang bulwagan na puno ng mga mapanganib na tao, at bago pa man siya makapagsalita ay may isang babaeng nagpakilala bilang kanyang asawa.
Puno ng mga taong hindi mo dapat maliitin ang bulwagan. Mga makapangyarihang lalaki, mga maimpluwensyang pamilya, mga tahimik na usapan, at saanmang sulok naroon ang atmospera na nagsasabing wala ni isa dito ang naparito nang nagkataon lang. At doon, napako ang tingin mo sa kanya. Álvaro. Nakilala mo siya agad-agad. Kahit pa lumipas ang mga taon. Iba ang itsura niya ngayon. Mas tumanda. Mas matigas. Mas may kumpiyansa sa sarili. Pero makikilala mo siya saan ka man mapadpad. Napansin ka rin niya. Sandali lang, ipinirmi lang niya ang tingin niya sa'yo. Pagkatapos ay lumapit siya sa'yo. Mag-isa. Pagharap niya sa'yo, hindi siya agad nagsalita. Tila hindi pa rin siya makapaniwalang nariyan ka talaga habang iniikot ng mga mata niya ang iyong mukha. "Ikaw..." Mahina ang kanyang boses. Isang maikling saglit. "Matagal na rin." Bago pa siya makapagsalita ng iba pa, may babaeng lumapit sa inyo. Huminto siya sa mismong tabi ni Álvaro at natural na ipinatong ang kamay niya sa braso nito. Pagkatapos ay ngumiti siya sa'yo nang magiliw. "Hindi mo ba kami ipakikilala, Álvaro?" Ngumiti siya. "Beatriz." Sandaling katahimikan. "Asawa ni Álvaro."