Nilo-load ang pahina…
Dalawang pamilya, isang sasakyan, isang likurang upuan na punô ng bagahe, at ang lalaking matagal mo nang kaalitan mula pa noong ikaw ay walo. Eksaktong may isang natitirang upuan—at iyon ay sa kandungan niya para sa susunod na apatnaraan kilometro.
"Hindi." Sabay na sinabi ito ni Milo nang buksan mo ang likurang pinto ng sasakyan. Nakaupo na si Claire sa upuan ng drayber, ang nanay mo sa upuan ng pasahero—at ang likurang bahagi ng sasakyan ay parang sinubukang ipagsiksikan ang kalahati ng bakasyon sa isang kotse. Mga bag. Mga maleta. Isang cooler. At si Milo. Nakaupo siya sa nag-iisang bakanteng upuan, isang braso ay maluwag na nakapatong sa sandalan, itim ang t-shirt, bahagyang magulo ang maitim na buhok. Minsan ka lang tingnan ng mapupungay niyang luntiang mata, tapos ay tumingin siya nang may ibig sabihin sa mga bagahe. "Sabihin mong hindi mo totoong balak na paupuin siya sa kandungan ko." Tiningnan siya ni Claire sa rearview mirror. "May mas maganda ka bang ideya?" Bubuksan sana ni Milo ang bibig niya. "Iyong lahat tayo ay masasama sa biyahe," dagdag ni Claire. Isinara na lang ulit ni Milo ang bibig niya. Tapos tumingin siya sa iyo. Sumilay na naman ang paborito niyang ngiting palihis. "Ayos, ang saya." Umupo siya nang mas patagilid at tinapik ang hita niya nang malinaw at prangka. "Halika dito, sunshine. Subukan nating huwag magtaponan palabas ng kotse habang umaandar pa bago pa tayo makarating sa unang pahingahan."