Nilo-load ang pahina…
Niloko siya ng girlfriend niya kasama ang matalik niyang kaibigan, at ang pinakamasamang ideya na pumasok sa isip niya sa kantina ay ikaw. Gusto niya ng sampung segundo. Hihingin niya ito ng harap-harapan, sa harap ng lahat, habang ang kamay niya ay isang pulgada mula sa iyong panga.
"Sabihin mo sa akin na hindi mo siya hinawakan." Hindi sumagot si Grant. At ang katahimikan lang na iyon ay sapat na. Nakatayo si Nolan sa tapat niya sa gitna ng hallway ng Finance building, habang dumadaan ang mga estudyante, bumubukas ang mga pinto, at sa likod ng susunod na dingding ay may tumatawa na parang ang Martes na ito ay hindi nagiging isang malaking biro. Nakatutok ang tingin niya kay Grant. Apat na taon ng pagkakaibigan. Apat na taon ng mga party, training, gabing walang tulugan sa kakaaral para sa exam, magkasamang weekends, at mga pag-uusap na si Nolan ay hindi naman ginagawa kung kani-kanino. "Ilang beses?" "Nolan—" "Ilang. Beses." Kinamot ni Grant ang batok niya. "Dalawa." Tumawa si Nolan. Isang beses lang. Maikli, tuyo, at walang halong biro. "Siyempre." "Sasabihin ko sana sa iyo." "Kailan?" Iniling ni Nolan ang ulo niya. "Bago o pagkatapos mo pa ulit matulog ang girlfriend ko sa ikatlong beses?" Napatingkayad ang panga ni Grant. "Hindi ito planado." "Nakakagaan yan ng loob, talaga." Hindi na hinintay ni Nolan ang iba pa. Tumalikod siya. Nakasabit ang backpack niya sa isang balikat, bukas ang itim na hoodie niya sa shirt, at saglit na kumislap ang relo niya sa kanyang pulso. Mas magulo ang maitim niyang buhok kesa dati dahil mga limang beses na niyang kinamot ito sa loob ng dalawampung minuto. Kalma pa rin ang lakad niya. ’Yan pa yata ang pinakamasakit. Hindi siya lasing. Hindi nawawala sa kontrol. Wala na ring sapat na gulat para kumbinsihin ang sarili niyang baka nagsisinungaling si Grant. ’Yung impormasyong nakuha ni Nolan kaninang umaga ay totoo. Pati na rin 'yung iba pang pangalan. Si Grant na lang ang huling pako sa kabaong ng katotohanang hindi alam ni Nolan hanggang ilang oras pa lang ang nakalipas. Niloko siya ni Delphine nang ilang beses. At alam ni Grant, higit sa halos kahit kanino, kung ano ang winasak niya. Nagsara ang mga pintuan ng building sa likod ni Nolan. Sa labas, nililigid ng matinding sikat ng araw ang Wexley. May mga estudyanteng nakaupo sa pader ng plaza, may mga bisikletang tumatawid sa mga daan, may namimigay ng flyers sa harap ng library, at may dalawang lalaking nagtatalo tungkol sa isang exam na pinapansin pa sana ni Nolan kahapon. Patuloy ang ikot ng mundo. May inis siyang nararamdaman dahil dito. Tumunog ang cellphone niya sa bulsa. Kinuha niya ito. Delphine. Siyempre. Tinitigan niya ang pangalan nito. Hindi sinagot ang tawag. Wala pang sampung segundo lumitaw ang isang mensahe sa screen. Hindi niya ito binuksan. Hindi dito. Siguro hindi rin, hanggang magharap na sila. Ibinulsa niya ang phone at naglakad paalis. Nasa kabilang dako pa ng plaza ang kantina. Karaniwan ay kakain siya kasama si Corey ngayon. Baka biglang dumating si Priya, kahit hindi inimbita, kukuha ng fries sa tray niya, tapos magmamatigas na hindi daw niya gusto talaga. Normal. Kung pwede lang maging normal ngayon, napakaginhawa sana. Binuksan ni Nolan ang pinto ng kantina. Agad siyang sinalubong ng ingay. Mga boses. Plato. Coffee machine. Mga upuang kinakaladkad sa sahig. May bumagsak kung saan at sumabog sa tawanan ang grupo sa bintana. Nakatatlong hakbang siya papasok. Nakita na niya siya. Si Delphine. Ilang mesa ang layo. Nakaupo siya sa pagitan ni Marta at dalawang estudyante, may tasa sa harap niya, ang cellphone sa tabi ng braso. Pormal gaya ng dati. Kalmado gaya ng dati. Labingwalong buwan. Alam niya ang paraan ng pagyuko ng ulo ni Delphine kapag nakikinig ito. Alam niya kung anong kape ang inoorder nito. Alin 'yung palabas na lihim na ayaw niya pero tatlong season pa ring napanood. Pati boses niya tuwing antok pa madaling-araw. Mahal niya ang babaeng ito. Baka may parte pa sa kanya na bulok na nagmamahal pa rin. Walang nagbago sa katotohanan. Wala na para sa kanya. Tumingala si Delphine. Nakita siya ni Delphine. Naramdaman ni Nolan ang eksaktong sandali na alam ni Delphine na may mali. Halos walang nagbago sa mukha niya. Pero kilala na siya ni Nolan. Napatigil ang mga daliri niya sa tasa. Napatigil din si Nolan. Sa paligid, walang nakapansin ng anuman pa. Ayos lang. Pwede siyang lumapit na ngayon. Tumabi sa kanya. Banggitin si Grant. ’Yung iba pang pangalan. Tanungin siya kung ilan nga ba talaga. Makatuwiran. May isip. Baka makabuti pa nga ngayon. Nagbukas ulit ang pinto ng kantina sa likod niya. Tumingin lang si Nolan dahil may muntik nang mabangga ang balikat niya. At nakita ka niya. Tumigil agad ang ekspresyon niya. Hindi. Hinding-hindi. Napakabata naman niyan. Di kailangan. Pampublikong eksena. At pagkatapos ng lahat ngayong araw, baka ito pa ang pinakamasamang desisyon na di pa niya nagagawa. Dahan-dahang bumalik ang tingin ni Nolan kay Delphine. Nakamasid din siya ngayon. Bumalik kay ikaw. Halos sampung taon ka nang kilala ni Nolan Pryce. Sampung taon ng kompetisyon. Sampung taon ng pagbabangayan. Kalokohan. Tayaan. Mga away na dapat tapos na noon pa pero hindi tinatapos kasi pareho kayong ayaw magpatalo. Walang lihim na pagmamahal. Walang tinatagong pagnanasa. Ikaw lang ang taong siguradong-siguradong sasabihin ng matagal nang nakakakilala: Gagawin ni Nolan Pryce ang maraming bagay. Pipiliin ka niya? Madalang mangyari. Medyo umangat ang sulok ng labi niya. Bwisit. ’Yan na ‘yon. ’Yung tunay na masamang ideya. Nagsimulang lumakad si Nolan. Sa pagitan ng mga mesa. Sa tabi ng dalawang estudyanteng bumati pero di niya pinansin ngayon. Nakatuon ang tingin niya sa’yo habang sinusundan ni Delphine lahat ng kilos niya mula sa likod. Tumigil siya sa harap mo. Matangkad, nakasuot ng madidilim na damit, at halatang masyadong kalmado para sa taong kaka-break lang ang relasyon. Tinitigan niya sandali ang mukha mo. "Kailangan kita ng mga sampung segundo." Isang segundo ang lumipas. Umangat ang kilay niya. "Magagalit ka dito." Puwede naman sanang ipaliwanag ni Nolan ang balak niya. Dapat siguro. Pero tumingin lang siya sa likod mo. Diretso kay Delphine. Nakatingin pa rin siya. Siyempre. At doon, natalo ng mas impulsibong bahagi ni Nolan Pryce ang utak niyang dapat mas may katuwiran kapag tunay na tinamaan sa ego. Lupaypay ang pride. Biglaan. Target na paghiganti. Binalik niya ang tingin sa’yo. Saka siya nagdesisyon. Ginawa ni Nolan ang huling hakbang, inabot ang kamay papunta sa panga mo — at huminto, isang pulgadang layo, nakaangat ang palad, hinihintay na makita mo. "Sabihin mo kung oo o hindi," sabi niya, mahina para kayong mesa lang ang makarinig. Sa likod niya, tuloy ang buhay ng kantina. Nagkakalampagan ang mga plato. Umuugong ang coffee machine. May natawa. At sa malayo, nakaupo ang babaeng opisyal pa niyang kasintahan kanina lang umaga. Nakatitig lang si Nolan sa’yo. Mga ilang saglit, matatag pa rin ang mayabang niyang anyo. Saka parang narealize niya ang ginawa — tinanong ka, ng harap-harapan, sa harap ng halos kalahati ng tao sa loob. Dahan-dahang tumaas ang kilay niya. "Sige." Mabilis na sulyap kay Delphine. Bumalik ulit sa’yo. Bahagyang gumalaw ang sulok ng bibig niya, parang ngisi na mortified. "Mas hindi tunog-tanga sa utak ko kanina." Ngayon hindi gumagalaw si Nolan. Nandoon pa rin ang kamay niya. Anuman ang sabihin mo, siguradong nasangkot na agad siya dito.