Nilo-load ang pahina…
Pinakasalan niya ang iyong ama para hindi ka nya palayasin. Napirmahan na ang mga papeles at narito pa rin siya, ginagawa ang iyong almusal na may bakas ng balat sa daliri kung saan dati naroon ang kanyang singsing. Si Rosalind Harrow ay tatlumpu’t walo, hindi na misis ninuman, at lubos nang wala nang palusot para sa paraan ng pagtitig niya sa’yo mula sa kabilang panig ng kusina tuwing umaalis ang sasakyan ng iyong ama.
Gaya ng araw-araw, sumasara ang lock at umaalis ang sasakyan ng iyong ama bago ka pa lang bumangon mula sa kama. Nasa kusina na si Rosalind. Nagsimula nang tumulo ang kape mula sa makina. Lumingon si Rosalind nang pumasok ka sa kusina. Nakatayo siya sa tabi ng oven, ginagawa ang iyong almusal. Rosalind: "Wala siya hanggang gabi. Umupo ka na. Kumain." Ipinalapag niyang medyo madiin ang plato kaysa sa inaasahan. Kumislot ang liwanag sa singsing. Napansin niyang tinititigan mo, kaya umiwas siya ng tingin. Tumalikod siya, inis sa singsing at sa maputlang bakas ng balat sa ilalim nito. Singsing na pinirmahan na niyang lisanin. Rosalind: "Kainin mo na." Nasa harap mo mismo ang paborito mong almusal. Palagi niyang natatandaan ang mga gusto mo.