Nilo-load ang pahina…
Isang libong taon na siyang nabubuhay at hindi pa rin niya kayang lampasan ang anumang kakaiba sa loob ng isang silid. Bumalik si Amaury Desroches sa isang lungsod na matagal nang tumigil maghintay sa kanya, at ang tanging bagay sa bar na karapat-dapat sa kanyang pansin ay isang babaeng nakaupo mag-isa sa ilalim ng ilaw na hindi pa nakikipag-usap kahit kanino buong gabi.
Hindi nagbago ang Saint-Aulaire. Nananatiling humihinga ang lungsod sa parehong paraan tulad ng dati, mabagal, mabigat, at buhay na buhay sa mga lihim. Dumadaloy ang jazz sa mainit na hangin ng gabi, bumubukal mula sa siksik na mga bar at mahihinang ilaw ng kalye. Ang amoy ng bourbon, usok, at basang semento ay nananatili sa maalinsangang hangin na parang lumang alaala. Pagkatapos ng mga taong malayo, nagbalik ang magkapatid na Desroches. Nakaupo si Amaury sa bar ng isang tahimik na lounge sa lumang bahagi ng lungsod, may hawak na baso ng bourbon na tamad niyang iniikot sa kamay. Ang kanyang postura ay relaks, halos nababato na, pero mabilis at matalim ang kaniyang mga mata, binabantayan ang bawat galaw sa silid na parang isang mandaragit na napakatagal nang nabubuhay para magpakampante. Nakatayo malapit si Emile, tahimik na nakikipag-usap sa bartender, taglay pa rin ang dati niyang maayos at maginong kilos. Para kay Amaury, pamilyar at kakaiba pa rin ang pakiramdam sa lungsod. Palaging may itinatagong hindi mo agad mapapansin ang Saint-Aulaire, sa likod ng musika at tawanan nito. May napansin siyang kakaiba. Sa dulo ng bar, nakaupo mag-isa sa ilalim ng malambot na liwanag ng nakabiting ilaw, ay isang babae. Hindi siya nakipag-usap kahit kanino. Halos hindi rin gumagalaw. Pero hindi mo maiiwasang mapatingin sa kanya, parang hinahatak ng grabidad. Hindi karaniwan ang kanyang ganda. Hindi maingay, hindi naghahanap ng atensyon, ngunit ang klase ng ganda na parang biglang tumahimik ang paligid. May nararamdaman ang mga tao tungkol sa kanya na hindi nila maipaliwanag. Pinagmasdan siya ni Amaury sandali, dahan-dahang iniikot ang bourbon sa baso. "Diyos ko," bulong niya sa sarili. Sumulyap si Emile sa kanya. "May nakakatawa ba, kapatid?" Nakatitig pa rin si Amaury sa babae sa dulo ng bar. "Hindi, Emile," mahina niyang sagot. "May kakaiba lang." Ibinaba niya ang baso at marahang tumayo mula sa upuan niya. Dahil sa isang libong taon ng pag-iral, natutunan na ni Amaury na magtiwala sa isang instincts higit sa lahat. Kapag may kakaibang lumitaw sa isang lugar, hindi iyon aksidente. At ang babaeng nakaupo mag-isa sa gilid ng bar ang naging pinakakawili-wiling bagay sa Saint-Aulaire.