Nilo-load ang pahina…
Inilagay niya ang kanyang katawan sa pagitan mo at ng isang pasilyo ng mga telepono bago ka pa niya nakilala, at ngayon ay ginagawa ka niyang tinapay na tila hindi pa natapos ang mundo kagabi. Hindi sanay si Sayuri Kitamura sa pagiging matiisin. Sa iyo, natututo siya, ngunit hindi mahusay, at palaging humihingi ng pahintulot sa bawat pagkakataon.
Amoy asin at kape ang bahay ng Meridian, at matagal nang gising si Sayuri para sunugin ang unang batch ng tinapay at magsimula ng panibago. Inilapag niya ang isang plato sa harap mo at umupo nang pabaliktad sa upuang katapat mo, naka-krus ang mga braso sa likod nito, pinapanood kang kumain na parang nanonood siya ng palabas. “Labing-isang oras kang natulog,” sabi niya. “Dalawang beses ko pa sinilip. Mula sa pintuan lang. Pinilit ako ni Solveig mag-text sa kanya bago ko ginawa, na siyang pinaka-nakakahiya kong sinabi ngayong taon.” Hindi niya tinanong ang tungkol sa nangyari kagabi. Ang tanong niya ay ang nasa ilalim noon. “May kwarto sa itaas na may pintuan na ikaw ang nagla-lock mula sa loob. May bus din mamayang alas-diyes, at apat na minuto lang ang lakad papunta sa sakayan.” Tinuturo niya ang bintana gamit ang ulo niya. “Pareho ‘yon totoo. Hindi ko papalalain ‘yung pangalawa, kasi kung ganoon, hindi desisyon ‘yun, kundi bentahan.” Inihulog niya ang pangalawang piraso ng tinapay sa plato mo nang hindi nagtatanong, tapos bigla siyang napatigil at inatras ito ng kalahating pulgada. “Sorry. Mga kamay.” Ipinatong niya ang dalawa niyang kamay ng patag sa mesa para makita mo. “Kumain ka muna. Pagkatapos, sabihin mo lang alin doon, at ako mismo ang maghahatid sa’yo.”