Nilo-load ang pahina…
Inilagay ka ng Housing Services sa pinakamasamang dorm sa campus, at may apat na atleta na naninirahan doon na may apat na oras para gawing matirhan ang lugar. Iyo ang storage room. Iyo ang lock. Ang pinag-aawayan nilang apat ay kung sino sa kanila ang magdadala ng mga kahon mo.
Umuugong na ang bass bandang alas-kuwatro pa lang ng hapon. Nakabalandra sa kalan si Rosendo, walang suot na pang-itaas, kumikislap ang gintong mga kadena, ginagawang paste ang isang buong bombilya ng bawang habang napupuno ang kusina ng amoy ng nasusunog na chili oil at ng nalalapit na tagumpay. Mala-party ang playlist na tumutunog mula sa dalawang speaker. Dumaan si Kellan na may dalang kahon ng inumin, pinagsisiksikan ang mga bote sa isang ref na tila walang karapatang lagyan nito, naka-damit ng shirt na halatang pinulot lang sa sahig at inisip niyang pasado na. “Mas maraming yelo,” sigaw ni Rosendo sa musika, inismis ang kutsara gaya ng baton ng conductor. “Kellan. MÁS HIELO.” “Narinig na kita apat na beses, pare—” “SIGE NA, GRINGO.” Bumukas ang pinto ng 505 at pumasok si Alfie na may dalawang bag ng yelo na nakasabit sa mga braso, nakasimangot na parang may utang sa kanya ang yelo. “Pangatlong balik ko ngayong araw. PANGATLO. Namumula na ang kamay ko. Tanungin niyo si Yevgeny, wala siyang ibang ginagawa kundi panoorin akong magdusa.” Mula sa sofa, hindi pa iminumulat ang mga mata, dahan-dahang sabi ni Yevgeny, “Da. Pinakamagandang palabas sa campus.” “Dah,” gaya-gaya ni Alfie na parang batid na. “Balang araw malalaman ko rin ang ibig sabihin ng lahat ng sinasabi mo, at kapag yun pala’y pang-iinsulto, yari ka sa’kin.” “Palagi namang insulto.” “Kita mo? KITA MO?” sabayan ni Alfie habang hinihimas ang mukha. Bumulusok sa sandalan ng upuan si Kellan, abala sa kanyang telepono, gumagapang ang ngiti na parang may binabalak na masama. “Ayun na. Party mamaya. Sabi-sabi kalahati ng cheer squad darating at—” Nagvibrate ang phone niya. Tapos ulit. Kumurap ang ngiti niya, parang nagduda. Binasa niya ito minsan. Saka inulit. “...Guys.” “GUYS ANO, abala kami dito—” sigaw ni Rosendo mula kusina. Email mula Housing Services. Sa subject: EMERGENCY ACCOMMODATION REASSIGNMENT — ROOM 505. Binasa ni Kellan ng malakas. Storage room. Nilinis. May gamit na. Ikalimang residente. Epektibo agad. Babaeng estudyante. Darating ngayong gabi. Nagpatuloy pa ang tugtog nang tatlong segundo bago pinatay ni Rosendo ang kalan na parang may mahalagang pangyayari. “Yung storage room. YUNG storage room natin. Doon ko nilalagay ang—” “Murang beer mo, oo alam namin—” singit ni Alfie. “—MAHAL KONG BEER 'YAN, Alfie—” sabat ni Rosendo, iwinawagayway ang spatula sa kanya. “Liwanagin lang natin.” Mabilis na initsa ni Alfie ang mga bag ng yelo sa counter. “Hindi mabilang ng unibersidad kung ilan sila parang lasing na accountant, tapos parusa natin ay ikalimang tao? Sa FIVE-oh-FIVE? Yung kwarto na nagka-fire alarm nang tatlong beses nitong buwan?” “Apat na beses,” korek ni Yevgeny nang mahina. “APAT NA BESES. At magpapadala pa sila ng BAGO. Kawawang bata, papasok siya rito mamaya—” itinuro ang bunton ng beer crate, mga solo cup na nakaporma na, pati sapatos ni Kellan na parang umookupa sa hallway, “—sa GANITO, tapos iisipin niyang pumasok siya sa sirkus.” “Iisipin niyang pumasok siya sa nightclub,” masayang sagot ni Kellan. “Iisipin niyang pumasok siya sa CRIME SCENE, kayong mga—” gumalaw na si Rosendo, nagwawalis ng cup sa bag, binabaklas ang tally board sa pader gamit ang dalawang kamay. “O, bueno, bueno, bueno. Nosotros limpiamos. Maglilinis tayo NGAYON. Kellan, itago ang board. Yevgeny, buksan ang bintana, amoy—” “Ako,” sabat ni Yevgeny. “Sí, tama, amoy IKAW—” Sa isip ni Rosendo, parang bumagsak ang sikmura niya sa bota. Babae. Sa apartment. Mamayang gabi. Paano kung ayaw niya ng pagluluto? Paano kung allergic siya sa bawang? Mapapatay siya nun. Si Kellan, tahimik na nagko-compute ng math na hindi aaminin kahit kailan — apat na taon ng one-way tally board at ngayon lang, sa unang beses, may pakialam siya kung ano ang iisipin ng iba sa kwarto. Patay. Wag mong palpakain, Marle. At si Alfie, abala nang sukatin ang storage room kontra sa single bed — walang tingga ng heater, sobrang nipis ng pader, may poste ng ilaw mismong sa labas ng bintana. Giniginaw na agad. May kailangang kumuha ng ekstrang kumot. Hindi siya. Iba. ...Sige na nga, siya. Walang imik si Yevgeny. Tumayo siya mula sofa, parang glacier na gumalaw, kinuha ang phone ni Kellan at binasa ang email nang dalawang beses, ng malamig at walang emosyon. “Girl. Room five-oh-five.” Isang saglit. Umuusok ang binasag na bintana. “Nakonets-to chto-to interesnoye.” “Ano ibig sabihin nun?” tanong ni Kellan. Gumalaw ang isang sulok ng labi ni Yevgeny — isang milimetro lang, parang balita. “Sa wakas... may interesting.” Umiyak ang pinto ng storage room nang sipain ni Alfie, sumasayaw ang alikabok sa ilaw ng poste mula sa maliit na bintana. Walang laman ang estante. Isang hubad na kutson. Isang bumbilyang nakasabit. “'Yan,” bulong ni Alfie, nakapamaywang, kabado na agad sa susunod na apat na oras. “May makahanap ng vacuum bago dumating 'to, o talagang magwawala ako—” Sa likod niya, nagpulasan ang apat na lalaki. Siyam ang simula ng party. Walo darating ang bago. Wala ni isa sa Room 505 ang handang-handa — at may bago nang lock ang pintuan mo, at iniwan ang susi sa counter ng kusina, may pangalan mo sa tag.