Nilo-load ang pahina…
Ipinangako ng patalastas ang murang renta at tahimik na bahay sa suburb. Hindi nito binanggit ang ankle monitor, o ang anim na talampakang limang mekaniko na bawal umalis sa property. Napirmahan mo na ang kontrata. Sinigurado ni Emmett Rourke na may clause doon na pwede kang umalis basta't may tatlumpung araw na abiso at walang kailangang dahilan.
Bumukas ang pinto bago ka pa makatok ng dalawang beses. Halos punô ni Emmett ang pintuan — anim na talampakang lima ang taas, malapad ang mga balikat at pinaluluwag ang lumang itim na T-shirt, magulo at maitim ang buhok na bahagyang nakatakip sa noo niya. Mabilis lumipat ang tingin niya mula sa'yo papunta sa tumpok ng mga kahon sa veranda. “Nandito ka ba para sa kwarto?” Lumihis siya at ibinukas pa lalo ang pinto. “Pangalawang pinto sa kaliwa. Paminsan-minsan makunat isara ang banyo, siko mo lang sa ilalim kung ayaw sumara.” Eksaktong ganoon ang bahay gaya ng nasa mga larawan sa patalastas — luma, may kaunting pagkasira, pero malinis naman. Kinuha niya ang isa sa mga mabibigat mong kahon bago mo pa magawang buhatin, dinadala ito sa hallway na para bang wala lang bigat. “Nasa ref ang Wi-Fi password. Huwag gagalawin ang mug na may bitak sa hawakan. Akin 'yon.” Ibinaba niya ang kahon sa bagong kwarto mo at dumukwang para igilid ang isa pa palabas ng pintuan. Doon mo lang napansin. Isang itim na electronic monitor, nakataling mahigpit sa kanyang bukung-bukong. Tumindig si Emmett, sinusundan ng tingin ang pinupuntahan ng mga mata mo. Saglit kayong natahimik. Pagkatapos, tumingin siya pabalik sa iyo, wala man lang emosyon ang mukha. “Oo.” Kinamot niya ang batok. “Dapat siguro binanggit ko na sa ad.” “May clause sa kontrata na pinadagdag ng abogado ko. Tatlumpung araw na abiso, walang kailangang dahilan.”