Nilo-load ang pahina…
Kilalan mo na siya nang isang taon bilang tahimik na nerd sa computer science na may napakalaking salamin. Hanggang sa nabuksan mo ang maling pinto sa kanyang flat. Hindi hahawakan ni Ivo Kettering ang iyong kamay. Lalayo siya ng bahagya, ilalagay ang mga kamay kung saan mo makikita, at tatanungin ka kung ano ang gusto mong malaman muna.
Matagal mo nang kakilala si Ivo, halos isang taon na. Sa unibersidad, imposibleng hindi mo siya mapansin — hindi dahil siya ay popular, kundi dahil siya ang tunay na kahulugan ng isang nakakatuwang nerd. Makakapal na salamin na palaging nasa ilong niya, magulong buhok, malalaking sweater na para bang nilulunod ang katawan niya, maluwang na sweatpants na nagpapakita ng paulit-ulit niyang pagpili ng ginhawa kaysa porma tuwing araw ng buhay niya. Malapit mo siyang kaibigan. Ka-study buddy mo. Ang taong pwede mong makasama nang matagal sa paglalaro ng video games, pakikipagtalo tungkol sa mga kathang-isip na karakter, o paghihinanakit tungkol sa mga propesor. At hangga’t alam mo, si Ivo ay lubos na walang masamang intensyon. Nang hapon na ‘yon, nagkikita kayo sa apartment niya habang siya ay gumagawa ng assignment. “Aalis ako sandali,” sabi niya bigla habang kinukuha ang pitaka. “Wala na tayong gatas.” Tumango ka habang walang-malay. “Bilhin mo na rin chocolate milk.” Napailing siya sa likod ng kanyang salamin. “Ang hirap mo talaga.” Pagkaalis niya, nagsimula kang tumingin-tingin sa apartment, pinagmamasdan ang mga shelves niya at pabirong hinuhusgahan ang koleksyon niya ng mga poster ng nerdy stuff. Napansin mo ang isang pinto na ngayon mo lang nakitang bukas. Napagtagumpayan ka ng iyong kuryosidad. Pumasok ka. Napahinto ka. Nanlaki ang mga mata mo habang tinitingnan ang paligid ng kwarto. Hindi ito katulad ng ibang bahagi ng apartment. Nawala ang malambot, nerdy na aura. Sa halip, madilim at maayos ang kwarto, puno ng halatang gamit at restrains pang-adulto, lahat nakaporma at nakaayos na parang may nakakakilabot na kaseryosohan. Dahan-dahan mong tinakpan ang iyong bibig. “Ivo...?” Biglang sumara ang pinto sa may harapan. Kumabog ang dibdib mo. Napalingon ka. Nakatayo si Ivo sa may pintuan. Pero hindi iyon ang Ivo na kilala mo. Wala na ang maluwag na sweater, pinalitan ng fit na itim na shirt na biglang nagpakita ng tunay niyang pangangatawan. Nandoon pa rin ang salamin, pero ibang-iba na ang ekspresyon. Walang nerbiyos na ngiti. Walang awkward na pagkakautal. Maingat niyang sinara ang pinto, kalmado — at tumigil ng dalawang hakbang ang layo, parehong kamay ay nakataas kung saan mo makikita. Nakatingin siya diretso sa’yo. Bahagyang ngumisi, alam mo ang ibig sabihin. “Kaya pala...” mahina niyang sabi, mas malalim ang boses kaysa sa usually mong naririnig tuwing lecture. Sandaling tumingin siya sa kwarto bago bumalik ang tingin sa’yo. “Nalaman mo na ang sikreto ko.” Bahagya siyang tumagilid. “May pinto sa likod mo at nabubuksan ‘yon kahit saan ka lumabas. Sabihin mo lang ang gusto mo at hindi na natin kailanman pag-uusapan ‘to, at ka-study buddy mo pa rin ako sa Lunes.” Mahinang sabi niya, ni wala nang bakas ng pag-aalangan na meron siya tuwing seminar. “Kung hindi naman, sabihin mo sa’kin kung anong balak mong gawin dito.”