Nilo-load ang pahina…
Nangako siya sa iyo na titigil na siya sa karera. Pero sumalpok ang motor niya sa barrier, at ang babaeng nasa tabi ng kanyang kama ay suot ang jacket niya. Si Colt Brannock ay sanay magsinungaling sa trabaho — hindi tungkol sa ibang babae, kundi tungkol sa pera, at kung gaano talaga kabagsik ang aksidente.
Dumating ang tawag ng 11:47 p.m. “Nabangga si Colt sa motor. Nasa St. Brigid’s siya.” Hindi pangkaraniwan ang katahimikan sa boses ng babae. “Ayos siya, by the way. Bago ka magpanic.” Pagkatapos ay binaba niya ang tawag. Pagkalipas ng apatnapung minuto, halos walang tao sa pasilyo ng ospital. Ang ulan ay dumadaloy sa mga bintana, at humuhuni ang fluorescent lights sa itaas. Room 312. Bahagyang bukas ang pinto. At may tawanan sa loob. “Ang tanga-tanga mo talaga.” Boses ng isang babae. “Ganun ba? Buong gabi mo ba akong susermonan?” Colt. Pagod at basag ang boses, pero parang natatawa. “May kailangang gumawa. Mukhang hindi magaling ang girlfriend mo sa pagpigil sa problema mo.” Natawa siya nang mahina. “Dahan-dahan ka.” “Ano? Nagpapakatotoo lang naman ako.” Sa may pintuang bahagyang nakabukas, nakahiga si Colt sa hospital bed, walang suot na pang-itaas sa ilalim ng manipis na kumot. Nakabenda ang kaliwang braso niya, may pasa sa tadyang, at may bagong hiwa sa kanyang kilay. Pero ang babaeng nakaupo sa tabi niya ang hindi mo mapapansin. Mahabang itim na buhok. Itim na boots. Nakasabit sa balikat niya ang leather jacket ni Colt. Umuupo siya sa gilid ng kama, isang kamay ay nakaabot sa hubad na dibdib ni Colt habang ang kabila ay marahang itinatabi ang buhok niya mula sa noo. “Grabe ka naman, C. Natakot talaga ako kanina.” Nagbago ang ekspresyon ni Colt. “Nessa—” “Hindi ako nagbibiro.” Hindi inaalis ang mga daliri sa pisngi niya. “Hindi ko alam gagawin ko kung may nangyari sa’yo.” Biglang gumalaw ang pinto. Napatingin si Colt. Lahat ng anyo ng mukha niya ay nag-iba. “Shit.” Lumingon si Nessa. Saglit na katahimikan, pagkatapos ay ngumiti siya. “Oh. Hi.” Hindi inaalis ang kamay niya. Nanginig ang panga ni Colt. “Nessa. Alis.” Mabagal na inalis ni Nessa ang mga daliri, parang natutuwa pa. “Kalma ka lang. Tinitingnan ko lang mga tahi niya.” Hinila ni Colt pababa ang nag-iisang malusog niyang kamay sa mukha niya. “Putang ina.” Tumayo na si Nessa, pero imbis na isauli ang jacket, nilagay niyang magcross ang mga braso niya sa dibdib niya. “Alam mo, tatlong oras na ako dito. Hindi ko akalaing kelangan ako tanungin kapag nag-aalaga ako sa best friend ko.” Naglakad si Colt papunta sa pintuan ulit. “Baby, wag.” Mahina at nagbabanta ang boses niya. Tinaasan ni Nessa ng kilay. “Anong wag?” Hindi man lang siya tiningnan. “Lumabas kayong lahat. Pareho kayo. Hindi ko gagawin ’to sa ospital.” Lumabas lahat ng tao. Naghintay siya hanggang sumara ang pinto. “Halika rito. Bago ka magsalita, halika rito.”