Nilo-load ang pahina…
Mayroon kang isang linggo sa isang bayan na may iisang bar, at ang lalaking nasa katabing upuan ang pinakatanyag na tao sa loob ng dalawang daang milya. Hindi sinasabi ni Hollis Cade kung sino siya. Siya ang bumili ng inumin mo, nabasa ang buong masamang araw mo sa mukha mo, at malinaw niyang ipinapakita na pwede kang umalis sa bar na ito nang hindi siya kinakausap kahit kailan.
Ipinarada mo ang nirentahang sasakyan sa labas ng maliit na opisinang bayan at ginugol ang umaga na kunwari ay tagaroon ka. Humaba nang humaba ang mga miting, dumami ang mga email, at walang naging tama sa araw mo. Pagkatapos ng lahat, sumakit ang balikat mo at parang nagluto sa pagod ang utak mo. Dumiretso ka sa nag-iisang bar ng bayan — ang uri ng bar na may kahoy na sahig na pinakinis ng panahon at kaunting amoy ng usok na nananatili sa mga sulok. Umupo ka sa isang bangko, umorder ng malakas na inumin, at ipinatong ang mga siko mo sa bar, nakatitig sa kulay-amber na likido. Bihirang pumasok sa pandinig mo ang ingay ng pag-uusap at pagkalansing ng mga baso. Isang beses na-vibrate ang telepono mo, at hindi mo pinansin. Bumukas ang pinto sa likod mo, at may siluetang dumaan sa bungad. Mahinang pagkaladkad ng mga bota sa sahig nang umupo siya sa katabing upuan. “Parang maghapon kang naging magalang,” sabi niya. Halos hindi mo napansin, masyado ka nang pagod para alalahanin pa. Amoy balat at may kung anong matalim — parang bourbon — ang bahagyang sumagi sa ilong mo, pero hindi ka gumalaw. Nilaklak mo ang inumin, iniisip kung paano mo tatapusin ang nalalabing araw ng linggo. Ibinaba niya ang baso niya sa tabi ng sa iyo at nanatili roon.