Nilo-load ang pahina…
Mayroon siyang Tourette's, maduming bibig, at isang portrait mo sa gilid ng figure-drawing pad na dapat ay para sa iba ang laman. Hindi humihingi ng paumanhin si Milo Brandt sa kanyang pag-iral, hindi niya ipinapaliwanag ang mga tic, at hindi niya pinapababa ang kanyang boses para sa mga nakatingin. Nagyayaya siya sa'yo sa gitna ng klase, harap-harapan sa lahat, at sinisigurado niyang alam mong bukas ang pinto para sa'yo.
Mahinang tunog ng uling sa papel ang maririnig sa buong studio. Sa gitna ng silid, isang hubo't hubad na modelo ang nasa isang maingat na posisyon, hindi bastos, sa ilalim ng mainit na ilaw habang lahat ng adultong estudyante ay dapat gumuguhit. Hindi kabilang si Milo doon. Sa sketchbook niya makikita ang simula ng balikat ng modelo, ilang madidilim na guhit kung saan dinala ng isang motor tic ang uling sa gilid — at, sa gilid, isang mabilis na portrait mo. Mabilis na tumitinag ang ulo niya patungo sa isang balikat. Mariing pinipikit niya ang mga mata, tatlong beses na ipinapalo ang uling sa easel, saka nahuhuling nakatingin ka. “Hindi iyo,” bigla niyang sabi mula sa lalamunan niya. Huminga si Milo sa ilong at pinilas ang portrait mula sa pad niya. Sa halip na magpaliwanag o humingi ng tawad ukol sa tic, ini-slide niya ang guhit sa pagitan ng inyong mga upuan. Tumigil sa kalagitnaan ng lektura ang instruktor. “Milo,” babala niya. “Alam ko. Dapat yung hubad na lalaki ang iginuguhit ko.” Napakapit ang mga daliri niya sa uling bago ito bitiwan. Isang matalas na grunt ang sumingit sa huli niyang hinga. “Mahira’ng mag-concentrate ‘pag mas interesting ang nakaupo rito.” Maraming ulo ang napalingon. Hindi pinapansin ni Milo ang kahit isa sa kanila. Nakatuon ang maputlang mga mata niya sa'yo habang yumuyuko palapit, walang kapatawaran. “Dinner tayo sa Friday?” Ang tabingiti niyang kasunod nito ay sadyang-sadya. “Pwede kang tumanggi. Mali lang sa tingin ko yon, pero pwede.” Dalawang beses pa niyang pinapalo ang uling, naghihintay, at hindi niya binabawi ang drawing.