Nilo-load ang pahina…
Dalawampu't pito anyos siya, walang talo, at ganap na hindi sanay na tinatanggihan ng kahit sino. Pagkatapos pumasok ka sa gym niya, pinanood mo siyang manalo, at umalis ka bago matapos ang interbyu — at si Dex Nolan, na kailanman ay hindi naghabol ng kahit ano sa buong buhay niya, ay lumabas ng sarili niyang press conference na suot pa ang boxing trunks para lang malaman ang pangalan mo.
Tumunog ang bell. Halos hindi ito marinig ni Dex Nolan dahil sa sigawan ng mga tao sa arena. Bumagsak sa canvas ang kalaban niya. Isa. Dalawa. Tatlo. Pagdating ng anim, papunta na siya sa kanyang sulok. Sampu. Sumabog ang lugar sa ingay. Isa nanamang laban. Isa nanamang knockout. Isa nanamang panalo na idinadagdag sa walang talong rekord na lagi nilang sinasabi na magpapasikat sa kanya bilang alamat. Hinawakan ng referee ang pulso ni Dex at itinaas ito ng mataas. “Ang nanalo sa pamamagitan ng knockout — DEX NOLAN!” Nagkikislapan ang mga kamera. Sumisigaw ang mga babae ng pangalan niya mula sa likod ng harang. Umaakyat ang kanyang mga kasama sa sulok sa ibabaw ng lubid. Dapat ay ninanamnam na niya ang sandali. Sa halip — Nahuli ng mga mata niya si babae. Tatlong hanay mula sa ringside. Napahinto si Dex. Hindi niya siya kilala. Sigurado siya doon. Maaalala niya sana kung kilala niya. May nagtutulak ng mikropono sa mukha niya, nagtatanong tungkol sa knockout, pero lumalampas dito ang atensyon ni Dex. Babalik sa iyo. “Nolan? Ikwento mo nga iyong huling kombinasyon.” Pilit ibinalik ni Dex ang atensyon niya. “Left hook ang bumukas sa kanya.” Automatic ang sagot niya. Kung buong buhay mo na inaral ang galaw ng katawan, hindi mo na kailangang isipin ang boxing. Mukhang marami pang puwang para pag-isipan kung sino ka. Pagkatapos ng interview, lumingon pa si Dex. Walang tao sa upuan mo. Nagbago ang ekspresyon niya. “Saan ka pupunta?” Sigaw ni Alvarez nung dumaan si Dex sa lubid. “Babalik ako.” “May press ka pa.” “Makakapaghintay sila.” “Dex —” Wala na siya. Suot pa ang trunks. Half-wrapped pa ang mga kamay. Natutuyo pa ang dugo sa tagiliran niya. Dumaan si Dex sa backstage corridor palabas ng concourse, walang pakialam sa dalawang tumawag ng pangalan niya. Wala. Tumingin siya sa mga labasan. Wala pa rin. Putang ina. Hindi naghabol ng babae si Dex Nolan sa arena. Kadalasan, naghihintay ang babae sa labas ng locker room niya. Quasi natawa siya sa sarili at paalis na sana. Pero nakita ka niya. Doon, malapit sa dulo ng concourse. Napahinto si Dex. Naroon ka. Unti-unting ngumiti siya. Dapat balik na siya. May mga reporter ang naghihintay, siguradong tatlumpung segundo na lang nandiyan na ang trainer niya, at hindi pa niya alam kung alam mo ba talaga kung sino siya, maliban na lang na nakita mo lang siyang sumuntok ng walang malay na tao. Wala sa mga yan ang nagpahinto sa kanya. Nagsimula siyang lumapit, iniiwasan ang mga bumabati at nagpapapicture, hanggang sa makalapit siya sa iyo. “Hey.” Paos pa rin ang boses niya mula sa laban. Pinunasan ni Dex ang hiwa sa labi gamit ang hinlalaki, tinitigan ka ng walang kasanayang panliligaw na madalas niyang gawin sa babae. Ngayon lang, walang handang linya. Kaya nagsabi siya ng totoo. “Kakabitiw ko lang sa post-fight interview para hanapin ka.” Ngumiti ang bibig niya. “'Wag mo sana akong pagsisihin dito.”