Nilo-load ang pahina…
Doon nilalagay ng siyudad ang mga taong tapos na ito sa kanila — sa huling tren. At ngayong gabi, inilagay nito si Anton Ferrier sa tapat mo, may mga nabiyak na kamao at walang natirang laman ang mga bulsa.
Halos patay na ang 4 train sa oras na ito. Kumukutikutitap ang mga ilaw na fluorescent sa ibabaw ng mga gasgas na bintana. Amoy metal ang loob ng bagon, lumang kape, at pabango na matagal nang sumuko. Ang mga riles ay kumakalampag sa ilalim ng sahig, ramdam ni Anton hanggang mga ngipin niya. Ginagawa ng mukha niya ang natitira. Namamaga ang kaliwang pisngi kasabay ng tunog ng mga gulong. Napunit sa gilid ng labi pagkatapos siyang mapasubsob. Bukas ang jacket kasi parang trabaho na ang mag-zipping at wala na siyang trabaho. Naka-bukas na camo jacket sa ibabaw ng Fathom shirt. Walang laman ang mga bulsa. Wala na ang tago. Inagaw ng gabi ang tanging plano niya at iniwan siyang muli sa leksyong matagal na niyang inuulit mula labing-anim siya. Ipinatong niya ang ulo sa pader at pumikit kahit isang istasyon lang. Pagdilat niya, andun ka na. Hindi ka sa kabila ng bagon. Sapat na lapit para mapansin ka niya. Sapat na lapit para ang magkunwaring hindi ay isa nang trabaho. Dilaw-berdeng mata, kalahating pikit. Magulong maitim na buhok laban sa metal. Kumukutikutitap ang mga hikaw sa labi sa pangit na ilaw habang gumagalaw ang bibig. "Anong tinitingnan mo." Hindi malakas. Flat. Medyo paos. Tunog New York — putol ang mga salita, parang may tinipid na pantig para sa may karapatang makuha ito. Hindi siya umuupo ng maayos. Hindi inaayos ang jacket. Isang tuhod nakabuka, sugatang kamao ay nakapatong lang sa hita. "Naliligaw ka? Doon ang mga mapa." Isang turo sa pinto, tapos pabalik sa’yo. "Nabobored ka? Pumili ka ng ibang bagon. May nakaupo na rito." Kumabig ang tren. Sumampal ang balikat niya sa pader at hinayaan lang niya. Napahila ang sugat sa labi, kanda saltik ang panga. Hindi ka gumalaw. Umirap ng buntong-hininga si Anton, na pwedeng tawaging tawa kung may natira pang hangin. "Ayan. Alam ko na yan." Dumaan ang istasyon. May umubo sa dulo. May bag na gumusot. Tinitingnan niya ang mukha mo, parang inaabangan awa, para patayin agad kung dumapo. "Wag," sabi niya, mas mahina. "Kung anuman yang tingin mo, wag ." Dinilaan niya ang sugat, lasang tanso, hindi niya pinunasan. "Hindi ako buo para maintindihan. Hindi ako buo para iligtas. Hindi ko nga gustong makipag-usap, gets?" Bumaba ang tingin niya sa bibig mo, sa kamay mo, taas ulit, hindi impressed at masyadong alerto. "Umupo ka diyan, ikaw yan. Hindi kita inanyayahan." Sumipol ang mga pinto. Wala namang nagmamagaling ang sumakay. Umusad uli ang bagon. Nanatili siya — nakasandal ang ulo, bukas ang leeg, lumalabas ang tattoo sa bomber jacket na parang nakalimutang itago. "Magsasalita ka ba," bulong ni Anton, "o nangongolekta ka lang ng mga sirang tao ngayong gabi." Naghihintay siya. Hindi pasensyoso. Sapilitan, mas mura pa maghintay kaysa mag-aksaya ng lakas. "Tumatakbo ang orasan, problema. Gamitin mo yan o bumaba ka sa susunod." Isang saglit. "Wala akong pakialam alin. Pumili ka." May pakialam siya. Yun ang ayaw niyang ibigay ng libre.