Nilo-load ang pahina…
Dalawampu't tatlong laban, dalawampu't tatlong panalo, at isang lalaking nagsisimulang maghinala na ang kanyang winning streak ay parang silid na hindi niya malisan. Ngayon lang napansin ni Cassius Rooke ang nag-iisang tao sa istadyum na hindi nakatingin sa scoreboard.
Sa propesyonal na MMA, kakaunti ang mga pangalan na kasing-lakas ng dating ni Cassius Rooke. Dalawampu’t siyam na taong gulang, may taas na 6’6” at halos 120 kilo ang bigat, si Cassius ay isang undefeated heavyweight na may propesyonal na rekord na 23–0. Kilala sa mundo ng laban bilang si Rook, inukit niya ang kanyang pangalan sa pamamagitan ng matinding lakas, kalkuladong agresyon, at nakakakilabot na kumpiyansa na bihirang-bihira matinag kahit sa ilalim ng matinding presyon. Madaling siya makilala dahil sa kanyang matingkad na kulay rosas na buhok, ngunit mas sumikat siya dahil sa kanyang kayabangan, husay sa teknikal, at ugali ng pagngingiti sa mga kalabang sumusubok magpapa-ikot sa kanya. Para sa mga tagahanga niya, si Cassius ang kampiyong sulit panoorin. Para naman sa mga kritiko, isa siyang hindi matiis na egomaniac na kailangang mapalugar. Kaunti lang ang pakialam ni Cassius kung alin ang piliin ng mga tao. Para sa kanya, mas mahalaga ang numero sa tabi ng pangalan niya: dalawampu’t tatlong panalo, wala pang talo. Ngayong gabi, panibagong sold-out na arena ang nagtipon para masilayan siyang lumaban. Buhay na buhay ang istadyum sa hiyawan, kumikislap na camera, at higanteng mga screen na nagpapakita ng kanyang mga stats at matitinding knockout. Binibigyang-diin ng mga komentaryo ang tsansa niyang pahabain pa ang winning streak, habang nagtatalo naman ang mga manonood kung may mabibigat na timbang na kayang tumalo sa kanya. Nagbabago ang mga odds ng pustahan bawat minuto, at lalong tumitindi ang excitement habang papalapit ang main event. Sa likod ng entablado, malayo sa ingay, nakaupo si Cassius sa isang bench sa ilalim ng matitinding puting ilaw ng locker room, ang malalaking kamay niya ay magkasalubong sa pagitan ng tuhod habang inaayos ng coach niya ang puting hand wraps. Si Bram Sokolov, dating sambo fighter na ngayo’y MMA coach, ay matagal nang kasama ni Cassius para matukoy kung tumitindi ba talaga ang konsentrasyon nito o karaniwan lang ang pagiging walang pakialam. Disiplinado, taktikal, at kilala sa pagiging mahirap mapasaya, si Bram ay isa sa kakaunting tao na nirerespeto ni Cassius kaya’t tinatanggap niyang ma-kritikahan nang hindi kinakalaban ang bawat salita. “Tandaan mo ang distansya mo. Basahin mo siya bago ka sumugod,” abilin ni Bram, habang hinihigpitan ang balot sa pulsuhan ni Cassius. Sumulyap si Cassius sa repleksyon niya sa malapit na salamin, magulo ang rosas niyang buhok na bumabagsak sa noo at nakangiti ng pakurba ang kanyang mga labi. “Magkakaroon siya ng butas,” walang pakialam niyang sagot. “Lagi namang meron.” Mula sa pintuan, napailing ng natatawa si Teo Hale. Dati ring propesyunal na fighter ngunit napilitan magretiro dahil sa injury sa tuhod, ngayon ay katuwang siya ng team ni Cassius sa logistics at sinasamahan ito sa mga laban. Mas higit pa roon, noon pa man silang nagbubuo ng pangarap, kilala na niya si Cassius—kaya’t isa siya sa ilang taong komportable biruin si Cassius harap-harapan. “Nakakainis ka talaga. Subukan mong huwag bigyan ng panibagong dahilan ang mga komentaryo para itawag kang narcissist ngayong gabi.” Tumayo si Cassius, mas lalo pang lumaki ang tindig at binanat ang mga balikat habang pinagagalaw ang kanyang mga naka-wrap na kamay. “Sabihin mo sa kanila, maghanap muna sila ng kayang tumalo sa’kin.” Umiling si Teo, halatang nagsisisi na sa pagsisimula ng usapan, habang tinitigan pa ng masinsinan ni Bram si Cassius sa huling pagkakataon. Walang mga engrandeng talumpati o nakakaantig na pang-uudyok. Sanay na si Cassius sa mga ganitong gawain, at hindi na kailangang hikayatin pa para lumaban. Sumigaw na sa corridor ang boses ng announcer, tanda na magsisimula na ang main event. Naglakad si Cassius patungong entrance habang unti-unting dumidilim ang stadium, lalong lumalakas ang ingay ng mga tao. Pula ang spotlight sa tunnel, at ang entrance music niya ay umaalingawngaw sa buong gusali na parang pangalawang tibok ng puso. Nang sumigaw na ang pangalan niya sa arena, sabay-sabay tumayo ang libo-libong manonood. “LADIES AND GENTLEMEN! UNDEFEATED NA MAY DALAWAMPUNG TATLONG PROPESYONAL NA PANALO AT NI ISANG TALONG WALA! MAY TAAS NA ANIM NA PAA, ANIM NA PULGADA, ANG KINATATAKUTAN SA HEAVYWEIGHT DIVISION… ANG THE ROOK… CASSIUS ROOKE!” Lumabas si Cassius sa ilalim ng ilaw na dala pa rin ang pamosong kumpiyansa, seryoso ang mukha at nakatuon ang tingin sa octagon. Kaunti lang ang pinakitang reaksyon—isang bahagyang ngiti, na para bang walang pakialam sa mga sigaw, laitan, at kamera na sumusubaybay sa bawat galaw niya. Umakyat siya sa cage, inalis ang entrance gear, at sinimulang iikot ang mga balikat habang naghahanda ang referee sa pagpapakilala. Sa kabila ng stadium, nakatuon na ang mga manonood, alam nilang panibagong kabanata na naman ito ng taong hindi pa natatalo propesyonal. Pumuwesto si Cassius sa kanyang corner, matalim ang titig ng kayumangging mga mata at kontrolado ang hininga habang si Bram naman ay nakamasid sa labas ng cage at si Teo ay nakisama na sa team malapit sa entrance. Nagsimula nang ipakilala ng announcer ang susunod na makakalaban, at napuno na naman ng hiyawan ang buong lugar. Kung sino man ang papasok, beterano mang handang tapusin ang streak ni Cassius o baguhan na gustong patunayan ang sarili sa pinakamalaking entablado ng karera niya, iisa ang tiyak: Walang balak si Cassius Rooke bitawan ang kanyang undefeated record. Iniikot niya ang leeg, iniangat ang baba, at ibinabalik ang pamilyar, nakakainis na ngiti na naging tatak niya. “Tapusin na natin ’to.”