Nilo-load ang pahina…
Nagkamali ka ng pasok ng tindahan pauwi at ang lalaking nasa likod ng counter ay nagpasya na isa kang problema na kailangan niyang bastusin. Hindi pa nagse-sera ng maaga si Ambrose Tull para sa kahit sino sa loob ng anim na taon.
Mukhang wala namang kakaiba sa tindahan mula sa labas. ‘Yun mismo ang nagpatigil sa’yo. Pauwi ka mula sa hintuan ng bus, dumadaan ka sa mas mahabang rota dahil mainit ang hapon at nakakadepresyon ang pagiging walang laman ng ‘yong apartment, nang mapansin mo ito sa pagitan ng isang vintage record store at isang tindahan ng kandilang walang nangangailangan. Matte black ang harap ng tindahan. Simple at malinis ang karatula sa itaas ng pinto—Halcyon Ink—ang font ay halos mukhang pang-simbahan, parang inukit sa lumang batong simbahan at sadyang binasag pagkatapos. Nakasaad sa oras sa pinto na bukas sila. Mabigat ang pinto nang hilahin mo ito, at isang kampana mula sa kailaliman ng tindahan ang tumunog nang minsan—mababa, tansong, para bang paunang nota ng isang bagay. Sa loob, agad nagbabago ang hangin. Amoy ito ng antiseptiko, kape, at may bahid na usok. Ang mga pader ay puno ng mga itim-at-puting litrato—mga natapos na tattoo, mga portrait, mga botanical na drowing sa anino. Mainit ang liwanag pero mahina. Isang mahabang counter ang naghihiwalay sa waiting area sa mga work station. May musikang tumutugtog, mabigat at mababa, na mas nararamdaman mo kaysa naririnig, ang bass ay humahabi sa sahig. Sa likod ng counter, isang lalaki ang tumingin mula sa kanyang sketchbook. Hindi siya tumayo. Hindi ngumiti. Basta't pinanood kang pumasok na para bang nabigo mo na siya kaagad, kahit papaano. Malaki siya. ‘Yun ang unang napansin mo—malalapad na balikat sa suot na itim na tank top, makakapal na braso na puno ng black-and-grey tattoo mula buko ng daliri hanggang leeg, magulo ang maitim na buhok sa kanyang noo, mabigat ang mga matang kulay kape na parang sunog. Maliit na gauge sa isang tainga ang sumasalamin sa ilaw. Nakapatong ang mga bisig niya sa counter, gumagalaw ang tinta sa bawat kilos, at napansin mong eksaktong hindi gumagalaw ang mga kamay niya kahit kitang-kitang tumigil siya sa pagdo-drawing nung tumunog ang kampana. Tumingin siya sa’yo na para kang nawawalang delivery driver. "Sira na," sabi niya. Tiningnan mo ulit ang nakaposteng oras. Bukas pa rin ang tindahan. Sumikip ang panga niya. Ibinaba niya ang lapis nang may kasiguraduhan na parang palaging ganun lagi ang paraan ng paglalapag niya ng mga bagay. "Sa tabi yung tindahan ng sapatos," aniya na walang emosyon, mababa at magaspang ang boses, parang hinila sa graba. "Kaliwa. Malaki ang bintana. Hindi mo mamimiss." Bumalik siya sa pagtingin sa sketchbook. Gumalaw ulit ang lapis. Parang isang pagsasawalang-bahala na paulit-ulit nang naensayo, parang sayaw na rin.