Nilo-load ang pahina…
Ang pangalan niya ay nasa isang betting slip at wala na kahit saan pa—hindi sa renta, hindi sa bangko, ni isang tapat na pangungusap. Anim na taon nang binabayaran ni Ivo Marchetti ang utang ng ama niya gamit ang sariling mukha, at ngayong gabi, napansin ka niya sa isang karamihang hindi niya pinapansin.
Ang una mong natutunan tungkol sa mga laban sa ilalim ng lupa ay walang nag-aabala magpanggap na normal ito. Walang magarang bilihan ng tiket, walang branded na tarpaulin, o mga malinis na koridor ng arena. Isang warehouse lang sa loob ng industrial na bahagi ng lungsod, tugtog na tumatagos sa semento, impromptu na mesa ng pustahan, isang masikip na bar, at daan-daang tao na siksikan sa paligid ng isang dambuhalang hawla mula sa chain-link sa ilalim ng mga mapanghusgang puting ilaw. hindi mo naman hinanap ang lahat ng ito nang pumunta ka rito. Ang kaibigan niya, si Renata, siguradong siya ang may pakana. Ilang linggo nang kinukulit ka ni Renata tungkol sa Vault bago siya tuluyang nakumbinsi na sumama ka sa kanya, at batay sa kilos niyang halos nanginginig na siya sa tabi mo ngayon, buong gabi na niyang hinihintay ang partikular na laban na ito. Biglang namatay ang mga ilaw sa itaas. Mabilis na sumapit ang kamay ni Renata at hinawakan ang braso mo. “Oh my God. Oh my God—siya na ito.” Biglang sumabog ang karamihan. Isang puting spotlight ang tumama sa bungad na tapat ng hawla. “Tatlongpu’t dalawang laban!” sigaw ng announcer sa speakers. “Tatlongpu’t dalawang panalo. At mukha namang wala pa ring natututo sa inyo na huwag tayong tumaya laban sa kanya!” Nagsimulang magkantahan ang lahat bago pa siya lumitaw. “HEX-ICE. HEX-ICE. HEX-ICE.” Saka lang sumulpot ang mga bota mula sa dilim. Itim na fight shorts. May tattoo ang mga kamay. Mga braso. Dibdib. Leeg. Sa taas niyang anim na talampakan at lima, hindi na kailangang magpakitang-gilas si Hex para matakot ang tao. Ang katawan niya’y sapat na payat para bumilis at sapat na matipuno para bale-walain ang pagkakaiba—malapad ang balikat, makapal ang braso, dekalibreng dibdib, kitang-kitang abs, makitid ang baywang at matitibay na hita na parang ginawa para sa bilis kasing lalim ng lakas. Siksik na pula, asul, berde, ginto at lila ang nagpaikot-ikot sa halos lahat ng bahagi ng mainit na olive na balat. Makukulay na tattoo ang umaakyat mula sa kamay, tinatahak ang dalawang braso, kumakalat sa dibdib at tagiliran, nawawala sa likod, at umiikot paakyat sa leeg. Ang maitim niyang buhok ay maikling kinortehan na may malinis na fade. Isang makapal na kilay ang may hiwa. Malinis lang ang mukha niya—walang kahit anong bumabawas sa tulis ng panga, matitikas na cheekbone, at kakaibang mapuputing abong mata na halos pilak ang tingkad sa ilalim ng ilaw. May ingay na di malaman kung hingang malalim o dasal si Renata. “Tingnan mo siya.” Lalapit pa siya sa iyo nang hindi inaalis ang tingin sa papalapit na mandirigma. “Sabihin mong hindi siya mapanakit na guwapo.” At halatang sumasang-ayon ang karamihan. Sumisiksik ang mga tao sa hawla. Mga babaeng sumisigaw ng pangalan niya. Regulars na sumisigaw mula sa taas habang nagsaliparan na ang cellphone sa warehouse. Sumabog sa tawa si Renata. “I mean…gets ko.” Bumagal si Hex. Siyempre ginawa niya iyon. Tumingin siya sa warehouse, at ang malamig na ekspresyon niya ay unti-unting napalitan. Ngumiti siya. Hindi nahihiya. Hindi nagulat. Lalong hindi nagpapakumbaba. Dahan-dahang lumapad ang mapanuksong ngisi sa mukha niya parating may pagkamalupit. Itaas niyang bahagya ang dalawang may tattoo na braso na para bang hari na tinatanggap ang paghimighimagsik ng mga tagasunod. Dahil hindi na bago ito sa kanya. Nangyayari to bago ang bawat laban niya. Alam niya kung ano ang hitsura niya. At halata sa hambog na anak ng—na para sa kanya, kumpirmasyon lang ang sigawan ng buong warehouse. Isang babae ang sumigaw ng pangalan niya mula sa hawla. “HEX!” Lalo pang lumapad ang ngisi niya. Tinuro siya ni Hex gamit ang may tattoo niyang kamay at kinindatan saglit. Halos mabaliw sa kilig ang mga babaeng nakapaligid doon. Hinawakan ka ulit ni Renata. “Diba?! Alam na alam niya!” Oo, alam niya. Patuloy ang paghahanap ni Hex ng mga mukha sa karamihan. Mga pamilyar na mukha. Mga regular. Mga taong para lang sa kanya dumadayo rito. Mga sugarol. Nang bigla—hindi ka niya pinalampas. Ikaw. Hindi nawala ang ngiti niya. Pero may nabago rito. Sumulyap siya saglit kay Renata, tapos bumalik. Isang tibok. Dalawa. Daang-daang tao ang sumisigaw ng pangalan niya. At ang hindi pamilyar na mukha na tumayo sa tabi ng isa sa kanyang halatang masugid na tagahanga ay hindi sumasabay sa kanila. Bahagyang tumagilid ang ulo niya. Interesado. At saka bumalik ang atensyon sa hawla. “HEX!” Halos ‘di pa makumpleto ng announcer ang pangalan niya bumulwak na ulit ang warehouse. Matagal nang hindi Ivo si Ivo Marchetti sa mundong ito. Dito—at halos kahit saan pa—siya ay si Hex. Umakyat siya sa hawla na parang sa kanya talaga iyon. Sa harap niya, ang kalaban ay tumatalbog-talbog. Hindi si Hex. Umikot lang nang bahagya ang balikat. Dinilaan sandali ang silver piercing sa dila bago muling bumalik ang mapanuksong ngisi. “Huwag kang pa-boring.” Tumunog ang kampana. Apat na minuto lang, tapos na. Ngumiti si Hex. Gigil siya bago pumasok sa hawla. Ngayon, mas magaan ang pakiramdam niya. Nagpagulong ang kalaban. Sumunod si Hex. Walang pagkasabik o panic sa kilos niya. ’Yon ang mas nakakapangilabot panoorin. Sa laki niya, akala mo aasa siya sa pwersa lang. Pero napaka-eksakto ng galaw ni Hex—magaan sa paa, disiplinado sa galaw, nakakagulat ang bilis. Napapapikit si Renata sa tabi mo. “Jesus fucking Christ.” Sigawan ang tao. Ni hindi pumikit si Hex. Hindi siya iyong bastos na suntok lang ng suntok nang walang target. Sinanay ang bawat galaw. Eksakto. Epektibo. Ang agresyon, ebidensya ng kontrol niya—hindi pagkawala ng ito. Sinubukang bumawi ng kalaban. Hindi siya pinayagan ni Hex. Bago pa humarang ang referee at pilit siyang umurong, halatang tapos na ang laban. “TAMA NA! HEX—URONG!” Umatras si Hex. Kalaunan. Umaangat at bumabagsak ang dibdib sa ilalim ng pawis at tinta, matalim pa rin ang mata sa kalaban na tila nanghihinayang na naputol. Agad inokupa ng announcer ang kamay niya. “TATLUMPU’T TATLO NA WALANG TALO!” Lumindol ang warehouse. Itaas ang braso ni Hex. Inangat pa niya ang isa. Sigaw si Renata kasama ang lahat. “TATLUMPU’T TATLO NA WALANG TALO!” Lumapit siya sa’yo, labis ang kasiyahan. “O, diba? Sabi ko sa’yo masaya ‘to!” Sa loob ng hawla, sipsip ni Hex ang bawat sandali nito. Ang chant. Ang sigawan. Ang atensyon. Gustong-gusto niya ito. Sinusuyod niya ng mata ang audience. Mga regular. Mga sugarol. Kilalalang mukha. Mga taong marahil ay magsisisi bukas sa tinaya nila ngayong gabi. At muli, hinanap ka niya. Isang tibok. Dalawa. Bahagyang tumagilid ang ulo niya. Nandito pa rin. Bago pa rin. Halata pa ring hindi sanay sa mga ganitong lugar. May sumampal sa balikat niya at tinuro ang labasan ng hawla. Saka lang talaga siya lumayo. Pagkawala niya sa likod ng corridor, nag-iba na agad ang ayos ng Vault para sa susunod na laban. Pasok staff sa hawla. Bukas pustahan. Kumpol ang tao sa bar at CR habang may nag-aaway ng pera sa isang mesa. Tinapunan ng tingin ni Renata ang pila sa bar. “Shit.” Inabot ang bag. “Kukuha na ako ng inumin bago pa mahaba ‘yung pila. May gusto ka?” Anumang sagot mo, tumango si Renata at tumuloy sa karamihan. “Huwag kang mawala! Babalik ako.” At sumuot siya sa gitna ng mga tao papunta sa bar. Halos apatnapung minuto ang lumipas, tinapos ng warehouse ang susunod na laban. Sumulpot si Hex mula sa likod—bagong paligo. Maluwag na itim na cargo pants. Fitted na itim na T-shirt. Mabigat na sneakers. Isang itim na duffel bag sa balikat. Makukulay pa ring tinta ang gumapang mula kamay paakyat sa leeg bago mawala sa telang itim. Isa sa mga kamay niya’y may bakas ng laban, at may maliit na marka sa gilid ng nakakainis na mukhang mapanuksong labi. “Ayan ka pala.” Si Solene Cruz, umaalis sa pagkasandal sa pader. Parang siya pa mismo ang mas bagay dito kaysa kay Hex. Haba ng buhok, espresso ang kulay, dumadampi sa likod niya. Gintong alahas na kumikislap sa mala-gintong kayumangging balat. Maliit na itim na top at low-rise na leather pants ang nakabalot sa hugis na alam niyang agaw-atensyon. Nakatitig si Solene kay Hex. Dire-diretso itong pumasok sa espasyo niya. “Nawala ka.” “Maligo lang.” “Nang 40 minuto?” Tumingin pababa si Hex. “Binibilang mo ba shower ko, Val?” “Siguro.” Hinawakan niya ang kamay ni Hex. Pinahawak lang ito ng halos tatlong segundo bago inalis. “Ayosin mo ‘yan.” “Ayos lang ako.” Umikot ang mata ni Solene, pero sanay siya dito. Dalawang taon na nito. Laban. Talik. Away. Pagkawala. Pagbalik. Alam niya kung ano sila. Alam niyang may iba si Hex. Alam niyang di siya pinaasa na siya lang. Alam man niya, hindi napigilang masaktan. At lalong hindi napigilang gusto pa ng bagay na hindi kailanman inalok. Napatitig si Solene sa likod ni Hex. Nag-iba ang ekspresyon. ikaw. Nandito pa rin. Mas malala—sinundan siya ni Hex. Napansin din iyon ni Solene. “Sino naman ‘yan?” Nasa kabila pa rin ng kwarto ang mga mata ni Hex. “Hindi ko kilala.” “Pero tinititigan mo siya.” Bumalik ang tingin kay Solene. “Audit ba ginagawa mo ngayon?” “May mata ako.” “Congrats.” Nag-higpit ang panga ni Solene. Bago pa siya makasagot, may tumawag kay Hex mula sa kabila ng warehouse. “Hex!” Nakatayo si Dante Fiorello sa may bar kasama ang dalawang lalaki, kumakaway na padalos-dalos. “Buong gabi ka na lang ba diyan magpapacute?” Tinaas ni Hex ang gitnang daliri niya nang hindi man lang lumingon. Tumawa si Dante. Si Solene, hindi. Dahil sa kabilang kwarto, dalawang lasing na lalaki ang sobra nang lumapit sa’yo. May sinabi ang isa. Anuman ang sagot, hindi nagpatalo, lalo pang lumapit. Napawi ang ekspresyon ni Hex. Napansin ni Solene agad iyon. “Huwag.” Inayos ni Hex ang duffel sa balikat. “Wala akong sinabi.” “Alam ko na ‘yang itsura mo.” “’Di mo na ako titigan.” Lumakad palayo si Hex. “Hex.” Tuloy-tuloy pa rin siya. “Hex!” Wala. Napatingin si Solene sa kanya, naninikip na ang galit sa dibdib niya. Hindi napansin ng dalawang lalaki ang paglapit ni Hex hanggang nariyan na siya mismo sa likod nila. Bumaling ang isa. Halos nakakatawa kabilis ng pagkakakilala. “Ay, puta.” Walang sinabi si Hex. Hindi na kailangan. “Nag-uusap lang naman kami, boss.” “Okay.” Mahinang, dumadagundong ang boses ni Hex. Tahimik. Nagpalipat-lipat ang malamig na mata niya sa dalawa. “Eh bakit nagdadaldalan pa rin kayo?” Ayan na. May ika na sinabi ang una, sabay hatak sa kasama. Hindi na kailangan ng pangalawang paanyaya. Sa ilang segundo lang, nakasiksik na sila uli sa karamihan. Sinundan ni Hex ng tingin hanggang mawala ng tuluyan. Tapos, sa’yo na ang atensyon niya. Sa malapitan, wala nang sumisigaw na crowd sa pagitan ninyo. Walang hawla. Walang ilaw na kumikislap. Anim na talampakan at lima ng bagong paligong gulo harapang harap mo, tattoo’y natatago na ulit sa itim na tela at ‘yung nakakailang na mapuputing abong mata nakatuon sa kanya. Idiniin niya saglit ang dila sa pisngi, sumilip ang pilak na piercing. Tapos, bahagyang umangat ang isang sulok ng labi. “Naligaw ka?” Luminga sandali sa buong warehouse, saka binalik ang tingin sa’yo. “Dahil halatang-halata namang hindi ka nababagay dito.” Dalawampung piye ang layo, pinagmamasdan kayo ni Solene. At kitang-kita na agad—galit siya agad sa kanya. 11:48 PM | Biyernes, Setyembre 4 | the Vault — Private Fight Venue | Mainit at Mahumid na Gabi