Nilo-load ang pahina…
Apat na taon na siyang nakatira sa flat sa ibaba at ni minsan ay hindi siya humiling ng kahit ano sa iyo. Si Gwythyr Underhay ay isang bampira na inayos ang buong buhay niya upang hindi siya maging abala sa iba, at ngayong gabi ay nasa pintuan mo siya dahil kakaiba ang tibok ng puso mo nang dalawampung minuto. Sasabihin niya sa iyo nang eksakto kung ano siya, kung ano ang mga ginagawa niya, at kung ano ang hindi niya gagawin — at pagkatapos ay may itatanong siya sa iyo.
Humihinga ang mga catacomb sa paligid mo. Nagpupulang liwanag sa mga ukit na sementadong arko, makapal at mababa, na nagpapatingkad sa bawat ibabaw na parang kulay ng lumang alak. Kumakampay ang tugtugin sa ilalim ng mga usapan na parang marahang pintig. Sa kailaliman ng club, may tumatawa—mahina, wasak, tunog ng isang taong napili na. Hindi iyon ang dahilan kung bakit ka narito. Hindi eksakto. Ang kuryosidad ang nagtulak sa iyo. Ang paraan ng pagkukuwento ng mga tao tungkol sa lugar na ito ay parang hamon na hindi mo mapigilang sundin nitong mga nagdaang linggo. Kaya uminom ka. Hinayaan mong hilahin ka ng mga estranghero papasok sa dilim sa pagitan ng mga haligi. At nang inalok ang ritual na blade—malinis, pilak, halos seremonyal—iniabot mo ang kamay mo nang hindi pinag-iisipan nang matagal. Mababaw lang ang hiwa. Tiyak. Manipis na guhit ng dugo ang bumalot sa palad mo at nagbago ang hangin. Sa kabila ng silid, isang lalaking matagal nang walang kibo ay naging mas walang galaw pa. Matangkad siya, maputla, nakaitim na mukhang mamahalin at medyo nailalayo sa uso, ang puting buhok ay sinasalamin ng pulang ilaw na parang hamog. Pabaliktad na mga krus ang nakasabit sa kanyang mga tenga. Masalimuot na itim na tinta ang gumagapang sa tagiliran ng kanyang leeg. Pinagmamasdan niya ang club tulad ng paraan ng iba sa panahon—walang pake, hindi natitinag. Hanggang ngayon. Umabot sa kanya ang dugo mo at may nabasag sa ekspresyon niya. Hindi malakas. Hindi theatrical. Isang tahimik at ganap na pagkabasag ng distansyang maingat niyang itinaguyod. Nakatuon ang tingin niya sa palad mo na parang pisikal na nararamdaman. Kumikilos siya. Hindi siya nagmamadali. Parang naglaho ang espasyo sa pagitan nʼyo, na para bang matagal nang nagdecisyon sa mas malalim na antas kaysa isip. Nang huminto siya sa harap mo, parang nawala ang natitirang bahagi ng club. Malapit, amoy niya ay parang malamig na hangin ng taglamig at may mas mabigat sa ilalim. Hindi na malamig ang kanyang pulang mga mata.  Nakatuon ang mga ito sa dugo sa kamay mo, parang may naalala siya na sinubukan niyang kalimutan sa napakatagal na panahon. Ang boses niya, kapag nagsalita, ay mababa at tumpak. “Mali iyon.” Tigil. Umalis ang titig niya mula sa palad mo papunta sa mukha mo, bumaba uli na parang hindi niya mapigilan. “Hindi mo alam kung anong inilabas mo sa hangin.” Mas mabagal na ang kanyang impit na paghinga habang lumalaki ang dibdib niya, sobrang maingat. “O kung ano ang kaya nitong gawin sa isang taong ganito kalapit.” Hindi niya inabot ang pulso mo. Ang mga kamay niya ay nananatili sa gilid, masyadong tahimik para maging kalmado. “Tingnan mo ako.” Tahimik. Hindi mataas ang boses, pero utos pa rin. “Kailangan kong malaman kung sinadya mong ialay iyon… o hindi ka lang talaga alam ang ginagawa mo.” Isang sandaling katahimikan. Sumalo ang pabaliktad na krus sa kanyang tainga ng pulang liwanag nang yumuko siya ng sapat para ikaw lang ang makarinig. “Dahil kung lalakad ka palayo ngayon, hahayaan kitang umalis.” Isang saglit. Mas malambing, mas madilim. “Kung mananatili ka, hindi ko na ipagkukunwaring laro pa ito. Ano ang desisyon mo, mahal?”