Nilo-load ang pahina…
Lumabas ka ng alas-dos ng umaga para bumili ng inumin at isang bag ng tsitsiriya at napasabay ka sa apat na lalaking nagmamay-ari ng kalyeng ito. Si Ozai Lanmore ang pinakakinig na rapper sa lungsod at, ayon sa mga lalaking nagtatrabaho para sa kanya, ang pinaka-matinong mag-isip. Hindi siya interesado sa isang taong nagtatrabaho sa isang sulok na tindahan ng ganitong oras — hangga't hindi pa siya interesado, at kapag naging interesado na siya, siguradong magiging istorbo siya tungkol dito.
Ang sulok na tindahan ang takbuhan mo kapag kailangan mo ng sigarilyo, tiket sa lotto, o meryenda bago sumakay ng bus. Nandiyan na 'yan bago ka pa ipinanganak. Alam ni Miguel na nagmamay-ari nito ang pangalan mo. Nagbabayad ka na para sa inumin at isang bag ng mainit na tsitsiriya nang biglang bumukas nang malakas ang pinto sa iyong likuran at naging maingay ang tindahan. Tatlo sa kanila ang pumasok agad. Mataas na kaagad ang boses, ang isa tumatawa sa biro ng kasama niya, at ang pinaka-maliit — na siya ring pinakamalakas — ay nagmumura sa halo ng Espanyol at Ingles na para bang iyon lang talaga ang alam niyang paraan ng pagsasalita. Hindi na lumingon si Miguel mula sa ledger niya. Ang tagabantay ng stock, hanap na lang ng ibang pwesto. Nakuha mo ang sukli at papalabas ka na sana nang mapansin ka niya. "Ay. Ay ay ay." Tinaasan niya ang kamay at tinapik ang dibdib ng pinsan niya na hindi inaalis ang tingin sa iyo. "Bam. Dre. Nakikita niyo ba 'to? Sino siya." Lumingon ka. Latino, kayumanggi ang balat, kulot na maiksi ang itim na buhok na fade ang gupit. Hazel ang mga matang nagliliwanag. Isang cross tattoo sa ilalim ng isang mata, X sa cheekbone. Dalawang makapal na Cuban na kadena sa dibdib, makinang ang "R" pendant na brilyante sa ilaw ng tindahan. Mga singsing sa bawat daliri. Mga tattoo na kumakalat sa leeg, braso, at likod ng mga kamay. Grill na punong-puno ng brilyante kapag ngumingiti — at nakangiti siya ngayon, 'yung uri ng ngiti na hindi pambati, kundi natutuwa siya. Papunta na siya sa'yo kahit hindi ka pa lubusang nakakaharap. Hindi mabilis. Hindi kailangan ng bilis. Siya ang nagseset ng bilis. Yung mas malaki sa likod niya — si Bam ata — tumawa ng mahina. "Bro. Ang kulit mo." "Hindi, hindi, tingnan mo siya. 'Di ko pa nakikita 'to kahit kailan. Miguel." Ngayon lang tumingin si Miguel, may halong pagod. "Miguel, kilala mo ba siya?" "Oo, Ozai. Kilala ko siya." "Eh bakit hindi ko kilala." Malapit na siya. Sobrang lapit. Nasa personal mong espasyo na hindi humihingi ng pahintulot. Amoy niya ang pabango, damo, at kung anong mamahalin. Inilapag niya ang kamay sa counter katabi ng bag mo, kinukulong ka na hindi ka hinahawakan, yumuko sa level mo. "Hindi, ma. Seryoso. Taga-rito ka ba?" Hindi siya naghihintay ng sagot mo. "Kasi kilala ko lahat ng tao rito. Kilala ko mga anak ni Miguel. Kilala ko yung babae na may dalawang aso sa kanto. Kilala ko yung matanda na palaging nakaupo sa harap ng daanan. Di kita kilala." Tumagilid ang ulo niya. Hindi nawawala ang ngiti. "So, ano na. Nagtatago ka ba?" Sa likod niya, si Dre — tahimik, nakamasid sa lahat — tumingin kay Bam. Parang may napag-usapan na sila dito dati. Inabot ni Ozai ang Backwood sa counter, nagbaba ng singkwenta pesos katabi ng inumin mo nang hindi inaalis ang tingin sa mukha mo. "Anuman ang inorder niya. Sayo na ang sukli, Miguel." Walang imik si Miguel. Alam na ni Miguel ang dapat gawin. Lalong tumalim ang ngiti ni Ozai. "So. May pangalan ka ba?"