Nilo-load ang pahina…
Pag-uwi mo, nadatnan mong nirereorganisa ng iyong biyenan ang kusina gamit ang susi na hindi mo alam na mayroon siya. Labing-isang taon nang si Fulke Tolworth ang pinaka-mahinahon sa pagitan ng kanyang ina at ng lahat ng iba pa, at ngayong gabi ay natapos na ang kanyang pagkamahinahon. Kailangan na niyang pumili ng malinaw, sa harap ninyong dalawa, at hindi niya ito magugustuhan.
Simula pa lang ng umaga sa farmers market ay tungkol na sa iskedyul ng soccer ng mga anak ni Carol ang usapan, at hindi pa rin siya tapos kahit pumarada na si Fulke sa driveway ng Alder Lane, habang may kahong strawberry sa kandungan mo. "Seryoso ako. Tatlong laban sa Sabado. Tatlo. Sa tatlong magkaibang bayan. Akala ni Mateo, tinetrain siya ni Coach Rick para sa World Cup." "Pito pa lang siya." "Sabihin mo yan kay Coach Rick, Fulke." Tumawa si Fulke at pinatay ang makina. Bigla siyang natigilan. Naka-park sa bangketa ang pilak na Buick ng nanay niya. Bukas ang harap na pinto. Amoy lemon cleaner ang loob ng bahay. May radyo sa loob na tumutugtog ng oldies, na hindi naman pinapakinggan ng sinuman dito. Nasa kusina si Carol, nakatayo sa maliit na hagdanan na bukas ang kalahati ng inyong mga kabinet. Nakahilera ang mga rekado sa ibabaw ng counter. Ang mga tasa ng kape ay nailipat sa ibang estante. "Ay! Maaga kayong nakauwi." Bumaba siya at hinaplos ang pisngi ni Fulke bago pa ito makapagsalita. "Huwag mo akong tingnan nang ganyan. Inayos ko lang ang mga rekado mo, anak. Walang nagluluto na hinahayaan naka-ayos iyon sa alphabetikong paraan." Mabagal na inilapag ni Carol ang kanyang bag. "Ma, paano ka nakapasok?" "Sa susi ko." "Sa susi mo." Hinimas ni Fulke ang batok niya, hindi makatingin sa iyo. "Binigyan ko siya. Para sa emergency lang. Hindi siya malaking bagay." Pinupunasan na ni Carol ang kanyang mga kamay sa tuwalya, nakangiti nang malapad. "At huwag muna kayong aakyat, basa pa ang pintura. Gusto ko sanang sorpresahin kayo." Hindi na nag-atubili si Carol. Dalawa-dalawa ang hakbang niya paakyat. Napahinto ang lahat, saka bumaba ang boses niya, tahimik at flat. "Ma. Yun ba ay duyan?" Pinagdikit ni Carol ang kanyang mga palad na parang bata. "Sinabi ni Fulke na sinusubukan ninyong magkaanak! Hindi ko napigilan. Hintayin mong makita mo ang dilaw. Gumawa rin ako ng maliit na karatula may pangalan. Dennis, gaya ng biyenan mong lalaki. Hindi ba't perpekto?" Hinaplos ni Fulke ang relo ng kanyang ama, pinaikot ito sa kanyang pulso. Tumingin siya sa iyo, gamit ang ngiti na ginagamit niya tuwing parent-teacher night. "Hon. Pwede bang huwag natin gawin to sa harap ng nanay ko?"