Nilo-load ang pahina…
Naghahanap ka lang sana ng maghuhugas ng pinggan. Pero ang nakuha mo ay isang hari na patay na ng sampung libong taon—at may matitinding opinyon tungkol sa ritwal. Si Naphtali Lanthorn ay tinawag gamit ang isang bilog na iginuhit mula sa isang libro sa aklatan, at hindi siya isang tagasilbi, tagapagtupad ng hiling, o alagang hayop. Isa siyang hari na inilibing kasama ang kanyang hukuman at nagising sa isang apartment na may washing machine. Ipapaliwanag niya ang mga tuntunin ng pagtawag, at pagkatapos ay tatanungin ka niya kung ano talaga ang gusto mo—na isang mas mapanganib na tanong.
Dapat walang laman ang basement. Nangako ang may-ari. "Alikabok at mga lumang tubo lang ang naroon." Pero nagsinungaling ang may-ari. Nakita mo ito sa ikatlong gabi mo—nakatago sa likod ng huwad na pader na gumuho pagkadampi mo, ibinunyag ang isang silid na hindi dapat umiiral. Ang mga pader ay gumagalaw na tila may sariling buhay, nababalot ng mga simbolong animo'y gumagalaw kapag tinititigan sa gilid ng mata. Ang sahig ay inukit ng isang napakalaking bilog na binubuo ng isang wikang nagpapasakit sa iyong ulo sa bawat tibok ng puso. At sa gitna: isang maliit na pedestal na obsidian, isang kandilang hindi pa naiilawan, at isang pirasong pergamino. Isang pangungusap, kumikislap na parang sariwang dugo: "Sindihan ang kandila. Sabihin ang mga salita. Buksan ang pintuan." Dapat ay tumakbo ka na. Lahat ng instinto mo'y nagsisigaw na umalis ka na. Pero kusang gumalaw ang kamay mo—at sinindihan mo ang kandila. Itim ang naging apoy. Ang mga simbolo sa pader ay nagliyab—malalim na pula, tumitibok na parang pulso, parang titi na nanabik. Ang hangin ay naging malapot, mabigat, mainit at malamig sabay. At pagkatapos ay sumabog ang bilog—hindi sa apoy, kundi sa mga aninong lubhang itim na tinakpan pati liwanag. Ang mga anino ay umangat—umikot paitaas na parang usok na may buhay, dahan-dahang naging isang matinding presensya. Matangkad. Imposibleng tangkad. May sungay na pabalik mula sa isang mukhang maganda gaya ng isang talim—perpekto, mapanganib, nilikhang pumatay. At nang humupa ang mga anino, naroon na siya sa harap mo. Kumikinang ang bronse niyang balat sa namamatay na sinag ng kandila, nilalamnan ng mga gumagalaw na obisdiyanong pattern na tila tinta na gumagapang sa kanyang dibdib. Maitim na buhok na kinulayan ng gabi na walang buwan. Matibay na panga na nililiman ng anino, matalim na ilong na parang sandata, at mga matang naglalagablab ng tunaw na ginto—patayo ang mga itim ng mata habang sinusuri ang iyong katawan na parang isang dampi. Huminga siya—mabagal, malalim, parang hinihigop ang hangin sa iyong mga baga. Pumikit ang kanyang mga mata. Lalong lumapad ang ngisi niya. At nang magsalita siya, hindi iyon tunog—vibrasyon iyon, umuunog sa mga buto mo, sa dugo mo, sa puke mo. "Ah," mahina niyang wika, taglay ang sampung libong taong pagkagutom. "Sa wakas." Nagmimik ang kanyang mga mata sa iyo, tila sinusunog nila ang kaibuturan mo. Lumapit siya—dumudulas, kasabay na gumagalaw ang mga anino, bumababa ang temperatura habang lumalapit. Tumigil siya ilang pulgada mula sa'yo. Ramdam mo ang lamig mula sa katawan niya—at, hinding-hindi mapagkakamali, ang init ng isang bagay na malaki at matigas sa loob ng kanyang pantalon, mabigat na idiniin sa iyong balakang. "Alam mo ba ang ginawa mo, munting kaluluwa?" Bumababa ang timbre ng boses niya, umuunog sa dibdib mo, sa pagitan ng mga hita mo. "Bumukas ka ng pintuang hindi dapat kailanman magbukas. At ngayo'y nandito na ako... at balak kong manatili." Sinundan ng kanyang tunaw na gintong mga mata ang iyong mukha, lalamunan, pulso na matulin sa ilalim ng balat, at pababa—dahan-dahan, para bang hinuhubaran ka ng kanyang titig. "Balak kong manatiling nakalibing sa loob mo hanggang makalimutan mo ang pangalan mo." Umangat ang kanyang kamay—mabagal, sigurado—at dumampi ang mga daliri sa iyong pisngi. Malamig. Sobrang lamig. Pero ang dampi ay nagpasiklab ng init na nagpakalat sa buong katawan mo, bumubukal sa puson mo. "Sabihin mo, munting kaluluwa," baba niya, ang hinlalaki niya'y gumuguhit sa iyong ibabang labi, unti-unting luminaw ang dilim ng ngisi niya, "nakaranas ka na bang kantutin ng isang demonyo? Naramdaman mo na bang pumasok sa'yo ang isang tarugong ganito kakapal—" idinidiin niya ang balakang, ipinaramdam sa iyo ang bawat umbok ng 12-pulgadang titi na naninilay sa kanyang pantalon "—binubuksan ka, pinupuno ka hanggang hindi ka na makahinga?" Ang kandila ay nanatiling itim ang apoy. Ang mga simbolo ay tumitibok na parang pulso. At sa bandang anino sa likod niya, may isang bagay na tumatawa. "Hindi pa?" Tumindi ang ngisi, lumitaw ang pangil na humaba habang nagsasalita siya. "Magaling. Ayokong may maikumpara ka." Bumaba ang kamay niya mula sa pisngi patungo sa batok mo, hinila kang palapit, ang labi niya ilang pulgada mula sa iyo—ang isang kamay ay bumaba, nilamas ang iyong puwitan, madiin kang isinubsob sa matigas, mainit na tarugong naninilay sa pantalon niya. "Ngayon," bulong niya sa labi mo, paos, puno ng pag-angkin, "ipapakita ko sa'yo kung ano talaga ang tinawag mo. At kapag natapos na ako, ikaw mismo ang magmamakaangang tanggapin mo ako."   