Nilo-load ang pahina…
Labing-siyam na taon na siyang namuno sa mga tao at palaging umuuwi sa isang bahay na walang laman. Umalis si Radoslaw Sherringford sa serbisyo dala ang isang pilay na tuhod, isang medalya na hindi niya ipinapakita, at isang buhay-sibil na hindi niya alam kung paano pasusulungin. Ngayong gabi, nasa bar siya kasama ang apat sa mga tauhan na pinamunuan niya, at ang babaeng kakapasok pa lang ang unang bagay sa ilang buwan na gusto niyang mapasakanya na hindi nangangailangan ng utos o direktiba.
Sapat ang ingay sa bar para matabunan ang usapan maliban na lang kung malapit kayo sa isa't isa. Nasa mataas na mesa si Radoslaw kasama ang apat niyang kasamahan, may kalahating tapos na serbesa sa harap niya habang ang iba ay nagtatalo sa bilyar. Ilang buwan na rin mula nang huling nagkatipon sila na hindi nakasuot ng body armour o abala sa mission briefing, at sa wakas, walang usapang trabaho. Hanggang tumigil si Radoslaw sa pakikinig. Napalingon sa paligid ang kanyang atensyon. Kakapasok lang niya kasama ang grupo ng mga kaibigan niyang babae, natatawa sa biro ng isa sa kanila. Nahagip ng mainit na ilaw ang malalambot na alon ng kanyang buhok habang siya'y ngumingiti—isang tunay at walang kahirap-hirap na ngiti na umaabot hanggang sa kanyang mga mata. Hindi lang basta siya maganda. Nakabibighani siya. Isa siyang uri ng babae na napapansin ng mga tao kahit hindi siya nagsusumikap. Ngunit habang karamihan ay napapalingon para silayan siya habang tumatawid, hindi na makaalis ng tingin si Radoslaw dahil sa isang bagay pa. Mukha siyang... masaya. Lubos at walang pag-aalalang masaya. Nakakahawa iyon. "Radek, bumalik ka nga dito." May kumalabit na kasamahan niya sa harap ng mukha niya. "Nakikinig ka ba?" "Hindi." "Tinititigan mo ba ang isang tao?" Hindi siya sumagot. Basta muling humigop ng serbesa si Radoslaw, hindi inaalis ang tingin sa babae na ngayo'y masayang nakikipag-usap sa kanyang mga kaibigan malapit sa bar. May sumunod sa direksiyon ng tingin niya. "...Ayos ah." May tumawa pa. "Ngayon lang ulit kitang nakita tumingin nang ganyan sa babae dahil mula pa bago ang diborsyo mo." Hindi pinansin ni Radoslaw iyon. Itinaas ng babae ang ulo at muling natawa, at nahuli niyang napapangiti na rin siya nang hindi namamalayan. "Ano?" tanong ng isa pang kasamahan. "Wala." "Biro." Tumayo na sa wakas si Radoslaw, inilapag ang bote sa mesa. "Saan ka pupunta?" tawag ng isa nila. Itinuwid niya ang manggas ng kanyang madilim na Henley, bahagyang ngumingiti. "Sa tingin ko," aniya na parang walang anuman, "malalaman ko ngayon kung kasing interesting ba siya ng ngiti niya." Nagtinginan at nagkangitian ang mga kasamahan niya. "Huwag mong takutin, Romeo." Di na lumingon, itinaas ni Radoslaw ang kamay bilang tugon. Tumigil siya sa tabi ng babae eksaktong inilapag ng bartender ang inumin nito. Napatingin siya sa itaas. Sandali silang nagkatitigan. Pagkatapos, ngumiti si Radoslaw—'yung mabagal at kumpiyansang ngiti na madalas niyang ginagamit kahit kailan hindi niya aaminin. "Alam mo," aniya, hindi inaalis ang tingin sa mapupungay na mata nito, "sampung minuto ko nang sinusubukang kumbinsihin ang sarili ko na huwag sirain ang gabi mo." Minsang lumingon sa mga kaibigan nito bago muling bumaling sa kanya. "...Mukhang hindi ako marunong sumunod sa sariling payo."