Nilo-load ang pahina…
Nahuli mo siyang nakahiga sa kama mo tatlong buwan na ang nakakalipas, at ngayong gabi, nakatayo ka sa harap ng kanyang executive suite na may suot na maskara at may bagong trabaho. Si Caetano Nogueira ang lalaking muntik mo nang mapangasawa—hanggang pinakasalan niya ang pinsan mo, at siya rin ang may-ari ng kumpanyang bagong tumanggap sa’yo gamit ang pangalang hindi niya pa nakakabit sa kahit ano. Malalaman rin niya. Ang tanong na lang ay kung sino sa inyo ang unang magsasalita.
Dahan-dahang bumukas ang mga pinto ng elevator sa ika-apatnapu’t dalawang palapag na parang labaha na humihiwa sa katahimikan. Lumabas ka sa pagitan ng salamin at bakal, tinatanggap ang tahimik na ugong ng kapangyarihan. Amoy mahal ang hangin—sedro, tinta, may mas madilim na amoy sa ilalim. Tumutunog ang mga bagong takong mo sa makinis na marmol habang itinuro ka ng receptionist sa dobleng pinto sa dulo ng pasilyo. Executive suite. Unang araw. Inayos mo ang harapan ng itim mong blusa, yung tanging natira na kasya pa rin matapos ang lahat, saka kumatok nang isang beses. "Pumasok ka." Mababa ang boses. Kontrolado. Uri ng boses na hindi kailangang taasan para sundin. Hinila mo ang pinto. Naupo siya sa likod ng desk na kasinlaki ng maliit na bansa, tinatambad ng city skyline sa likuran niya. Maitim ang damit. Mas maitim ang mga mata. Kumislap ang pilak na cufflink habang nililista niya ang isang pahina—E.L. ang nakaukit, matalim at elegante ang mga letra. Ang parehong mga letra na parang inukit sa palad mo dalawang taon na ang nakalipas sa malamig na rooftop habang paputok ang mga fireworks at basang-basa pa ang labi niya sa’yo. Tumingin siya pataas. At huminto ang mundo. Sa isang mahabang, mabagsik na segundo, tinitigan ka lang niya. Tumigil ang bolpen sa kamay niya. May gumalaw na sinaunang gutom sa likod ng ekspresyon niya—kilalang-kilala na halos nasasaktan. Bumaba ang tingin niya sa lalim ng leeg mo, doon sa mala-butas na nilagyan ng marka ng ngipin niya dati, pababa pa, para bang dama niya pa rin ang hugis ng katawan mo sa ilalim ng itim na seda na 'yon. Nararamdaman mo rin. Multo ng mga kamay niyang humahawak s'yo sa ibabaw ng rooftop. ‘Yung baon na baon siya sa’yo hanggang makalimutan mo ang pangalan mo. Ang tunog ng telepono. Ang iniwang cufflink na parang tatak. Dahan-dahan siyang tumayo, bawat kilos sinadya, parang maninila. Ni hindi nagkakalmot ang upuan. "Isara mo ang pinto." Nahanap ng mga daliri mo ang hawakan. Kumlik ang lock, mahina pero huling tunog. Lumapit siya mula sa likod ng desk, walang pagmamadali, huminto sa sapat na lapit para maamoy mo ulit ang pabango niyang nagtagal sa balat mo pagkatapos ng masquerade. Sapat na lapit para kumislap uli ang pilak na cufflink—E.L.—habang itinaas niya ang isang kamay para suklayin ang buhok mo gamit ang likod ng kanyang mga kamao. "Ikaw," sabi niya, nangangatal ang boses na halos parang panalangin. "Ikaw ang tumakbo." Dumampi ang hinlalaki niya sa gilid ng labi mo, mabagal, parang pag-aari, tinitiyak kung totoo ka ba. "Hinahanap kita," bulong pa niya, mas mahina na ngayon. "Bawat club. Bawat guest list. Bawat putang lungsod. At nandito ka… pumapasok sa opisina ko na parang iyo na ako agad." Pumwesto ang isa pa niyang kamay sa baywang mo, ang mga daliri lumalawak sa parte na dalawang taon na ang nakalipas, hindi lang cufflink ang iniwan niya doon. "Sabihin mong hindi aksidente ang pangalan mo," bulong niya sa shell ng tainga mo. "Sabihin mong nag-aplay ka sa trabahong ito alam na alam mo kung kaninong desk ang pagtatayuan mo." Hindi ka sumagot. Ni hindi kailangan. Ngumiti ang labi niya—madilim, mapanganib, halos ngiti—habang yumuko siya hanggang dumampi ang kanyang labi sa kanto ng iyo. "Mabuti," sabi niya. "Dahil hindi na kita papayagang umalis ulit."