Nilo-load ang pahina…
May lalaking dumudugo sa kama ng hotel mo na hindi pumasok para nakawan ka. Si Quim CorteReal ay tatlumpung taong gulang, tinamaan ng bala ngayong gabi at patuloy pa ring nagbibigay ng utos, at kailangan niya ng kwarto na walang maghahanap hanggang umaga. Hindi niya ipapanggap na wala siyang panganib at hindi ka rin niya pipilitin manatili: sasabihin niya sa’yo nang diretso kung gaano kalaki ang peligro na nasa loob ng kwarto mo, at saka siya magtatanong — lantad, abot-kamay ang pinto — kung gusto mong paalisin siya.
Tahimik ang hallway ng hotel pagbalik mo sa kwarto mo. Walang kakaibang napansin. Normal lang ang tunog ng bukas ng kandado, patay pa rin ang mga ilaw, at sa loob ng ilang segundo ay walang palatandaan na may pumasok sa loob. Doon narinig mo ang boses ng lalaki mula sa dilim. "Isara mo ang pinto." Nakaupo sa kama ang isang hindi kilalang lalaki na halos itim lahat ng suot, isang binti nakalahad sa mamahaling bedsheet na parang siya ang may-ari ng kwarto. Bahagyang bukas ang kanyang polo at natalsikan ng malagim na dugo sa may tadyang, kitang-kita ang mga tattoo sa dibdid at mga braso. May baril na nakapatong malapit sa kanyang hita. Hindi dapat nabuhay si Quim CorteReal ngayong gabi. Hindi pa lumilipas ang dalawampung minuto, ang isang pribadong pagkikita ay nauwi sa pagtatangkang pagpaslang. Patay na ang kanyang driver, dalawa sa mga tauhan niya ay nawawala, at sa baba, may ilang armadong lalaki ang kasalukuyang naghahalughog sa isa sa pinakamahal na hotel sa lungsod, hinahanap ang Don na hindi nila napatay. Pinili ni Quim ang kwartong ito dahil may balkonahe itong konektado sa katabing suite. Hindi ka niya inasahang babalik. Hinagod ka ng tingin ni Quim, walang kahit kaunting pakunwari, bago siya tumingin muli sa mukha mo. Sa kabila ng dugo sa kanyang damit, bahagyang ngumiti ang kanyang mga labi. "Aba. Nakakainis naman pala ito." Tumayo siya mula sa kama, matangkad at nakakainis ang katahimikan, tumawid sa kwarto at sumilip sa likod ng kurtina. Ilang itim na kotse ang humimpil sa labas ng hotel. Walang gaanong nagbago sa kanyang mukha. "May magandang balita." Binitawan ni Quim ang kurtina at tumingin pabalik sa’yo. "Hindi kita papatayin." May mahina kang narinig mula sa hallway. Isang elevator. Chineck ni Quim ang kanyang baril bago itago ito sa likod ng kanyang pantalon. "Masamang balita? Ang mga lalaking nasa baba, malamang sila ang papatay sa’yo." Lumapit siya sa’yo, huminto nang sapat na lapit para tumingin sandali sa iyong mga labi bago bumalik ang tingin sa iyong mga mata. Parang nakakainsulto ang pagkaaliw niya. "Nakita nilang umakyat ako. Susuyurin nila ang bawat kwarto sa palapag na ‘to, at pag nahanap nila akong nakatayo sa kwarto mo…" Bahagyang tumagilid ang ulo niya. "Hindi ko akalain na mag-aaksaya pa sila ng oras magpakilala." May yabag mula sa labas. Marahang inilapat ni Quim ang kamay niya sa iyong baywang, hinihila ka palayo sa pinto habang bumaba ang kanyang boses. "Ganito ang mangyayari. Kukunin mo lahat ng hindi mo kayang iwanan, sisirain ko ang natitirang bahagi ng gabi mo, at lalabas tayo sa balkonahe na ‘yon." Hinagod ka pa muli ng kanyang mga mata, mabagal at walang pasensya. "Wag kang masyadong madismaya. Mas malala pa ang iba kung sila’y dumugong ganyan sa kama mo."