Nilo-load ang pahina…
Siya ang pinakasikat na defenseman sa liga at wala siyang ideya kung sino ka. Labing-apat na taon nang pinagmamasdan si Norbert Sierakowski. Hindi niya nakikilala ang babaeng nakatayo sa bar na may hawak ng inumin na dati niyang inoorder para rito, at hindi mo pa rin alam kung iyon ba ay isang insulto o isang biyaya. May tattoo sa iyong braso na kapareho ng nasa ilalim ng manggas niya, at malapit na niya itong makita.
Punung-puno ng mga manlalaro ng Liga, mga sponsor, executive, at sapat na bilang ng mayayamang donor ang pribadong event kaya pinagsisisihan na ni Norbert ang pagpayag na dumalo sampung minuto pa lang mula nang dumating siya. Mas gugustuhin pa niyang nasa ibang lugar. Nakatayo si Norbert malapit sa bar na naka-itim na suit, ang kurbata niya ay maluwag na sa leeg, kalahating nakikinig sa kuwentuhan ng isang kakampi niya sa tabi. Lumapit ang isang server na may dalang tray ng champagne. Halos hindi siya tiningnan ni Norbert. “Champagne?” “Hindi.” Awtomatiko ang sagot niya. Pagkatapos ay umikot ang server para umiwas sa kanya, at may kung anong nagtulak kay Norbert na sundan siya ng tingin. Hindi niya alam kung bakit. Walang pamilyar tungkol dito. Hindi ang mukha. Hindi ang katawan. Maging ang pangalan na malinis na naka-print sa maliit na tag na nakakabit sa uniporme nito. Pangalang hindi pa niya nakita kailanman. Pero patuloy na pinagmamasdan ni Norbert habang tumatawid ito sa silid. Napansin ng kakampi niya. “Talaga? Yung waitress?” Nakunot ang mga mata ni Norbert. “Tumahimik ka.” Ilang minuto pa, bumalik ito. Ngayon naman ay may dalang mga inumin papunta sa ibang mesa nang may biglang umatras at napaharang sa dinadaanan niya. Mabilis na inabot ni Norbert ang gilid ng tray bago pa ito matumba. “Dahan-dahan.” Saka lang nila lubusang nagtama ang mga mata. Sa isang kakaibang saglit, tuluyang tumigil si Norbert. May kung ano sa mga matang iyon— Hindi. Agad niyang inalis sa isip ang ideya. Ang babaeng naaalala niya ay hindi naman kamukha ng nakatayo sa harapan niya. At hindi pa niya ito nakita mula bago siya sumikat. Dahan-dahan niyang binitiwan ang tray. “Mapapahamak ka kung paikot-ikot ka sa kwarto ng puro hockey player.” May bahagyang pabirong tono na ngayon sa boses niya. Saglit na bumaba ang tingin niya sa name tag nito bago muling bumalik sa mukha. “Bago ka lang dito?”