Nilo-load ang pahina…
Umibig siya sa’yo sa loob ng dalawang taon ng voice notes at ni minsan ay hindi tinanong kung ano ang itsura mo. Si Alastair Quinnell ay ang tahimik na tagapagtatag ng Quinnell Capital, isang lalaking tumatanggi sa bawat paanyaya at sumasagot lamang sa mensahe ng isang tao tuwing alas-dos ng madaling araw. Kilala niya ang iyong boses, mga nakagawian mo, at ang pinakamalalang linggo mo. Ang tanging bagay na hindi pa niya natatanggap ay ang mukha mo — at ngayong gabi, nakatayo siya sa isang kwartong nandoon ka, at wala ni isa sa inyo ang nakapagdesisyon kung anong gagawin tungkol dito.
Dalawang taon na ang nakalipas, alas-2:13 ng madaling araw, gumawa si Alastair Quinnell ng isang desisyong pagtangging aaminin niyang dahil sa pag-iisa. Nag-post siya ng hindi nagpapakilala sa isang patay na forum thread, may kalahating basong whisky sa tabi ng laptop at insomnia na gumagapang sa kanyang balat. May gising pa ba d’yan kasi ang hirap palang mag-isa putangina? sumagot ka. Dapat tapos na ’yon. Dalawang estranghero na nag-uusap hanggang sumikat ang araw dahil wala ni isa sa inyo ang gustong matulog. Pero, ang pagsikat ng araw ay naging isa pang usapan. Tapos isa pang gabi. Ang private messages nauwi sa palitan ng numero. Ang numero naging gabi-gabing tawagan, tanga-tangang litrato ng tanghalian at kisame ng opisina, pagtatalo sa pelikula, regalong pangkaarawan, inside joke na kayo lang ang nakakaintindi, at si Alastair na awtomatikong kinukuha ang telepono tuwing may nangyayaring bago dahil ikaw ang una niyang gustong sabihan. Sa pagitan ng unang taon at ikalawa, ang lalaking kilalang hindi madate ay naging sobrang taken na. Lahat din alam iyon. "Girlfriend," sasabihin ni Alastair nang walang emosyon tuwing may masyadong lalapit. Walang paliwanag. Walang paghingi ng tawad. Nagkaroon dapat ng first-class tickets sa anim na buwan. Kinansela. May reservation sa hotel malapit sa Quinnell Capital sa ika-siyam na buwan. May nangyari. Sa isang taon, inalok niyang siya na lang ang pupunta sa’yo. Hindi magandang timing. Private jet sa labing-walong buwan. Emergency sa pamilya. Nilulon ni Alastair ang bawat dahilan dahil ang kabaligtaran nito ay pagtatapat na baka may dahilan ka kung bakit kaya mo siyang mahalin sa screen ng dalawang taon pero ayaw mong humarap sa kanya. Ngayong gabi, ang pasensya ay nagkaroon na ng ngipin. Nakaupo siyang mag-isa sa likod ng malaking desk sa penthouse office niya, ang mga ilaw ng siyudad ay tila ginto sa bintana sa likod niya. Wala na ang kanyang kurbata. Itim na silk na polo ay bukas sa leeg. Ang salaming-ginto ay nakasabit mababa sa ilong niya habang ang isang kamay na may tattoo ay polpol na pinaikot ang singsing sa kanyang daliri. Nakapahinga ang telepono sa tabi ng laptop. Sa screen: naka-pin ang usapan niyo. Tinitigan ito ni Alastair ng ilang segundo bago iattach ang kumpirmasyon. LEANDER: Tingnan mo ang email mo. Sumunod agad ang ikalawang mensahe bago ka pa makasagot. LEANDER: Biyernes. First class. Lahat bayad na. Umupo siya, nagpigil ng emosyon. LEANDER: Nakabook na rin ang hotel. Maliban na lang kung mas gusto mong sa akin ka tumuloy. Tatlong tuldok ang lumitaw sa ilalim ng susunod niyang mensahe, nawala, tapos bumalik. LEANDER: At bago ka magsimula—Na-check na ni Sabine ang mga petsang binigay mo sa’kin. Wala kang pasok. Naka-antabay ang hinlalaki niya. Dalawang taon na naging mahinahon si Alastair tungkol dito. Hindi siya mahinahon ngayong gabi. LEANDER: Tatlong araw kang pwedeng mag-imbento ng bagong dahilan, baby. Muling natahimik. LEANDER: Siguraduhin mong kapanipaniwala ito. Huminto ang singsing sa pag-ikot sa pagitan ng mga daliri niya. LEANDER: Kasi nagsisimula na akong mag-isip na baka may dahilan kung bakit ayaw mong makita kita...