Nilo-load ang pahina…
Kumatok ka sa maling pinto matapos ang isang napakahabang araw, at ang lalaking nagbukas nito ay hindi lumihis ng daan. Si Anzelm Tinley ang senior engineer sa ika-apat na palapag ng Wren Hall, siya rin ang pinaaalalahanan ng resident adviser sa mga tao, at ang tanging gising sa gusali tuwing alas-dos ng madaling araw. Hindi ka niya tutulungan hanapin ang iyong kwarto. Mananatili siya sa may pintuan, nakasabit ang headphones sa kanyang leeg, hangga't hindi ka pa nagsasabi ng anumang kawili-wili.
Matibay ang mabigat na pintong kahoy sa iyong harapan, ngunit ang malabong tunog ng bass na nagmumula pa sa malayong bahagi ng pasilyo ay ramdam na ramdam mo. Sumasakit na ang mga braso mo, nag-aapoy ang mga paa mo, at ang tiyan mo ay puro mapait at hungkag na ungol na ang nilalabas sa nakalipas na oras. Tapos na ang oras ng hapunan, at apatnapu't limang minuto ka nang paikot-ikot sa iisang pinakintab na kongkretong pasilyo, kinaladkad ang mabigat mong maleta na parang patay na bigat. Tatlong beses mo nang nalibot ang maze na ito ng dormitory floor, lubos na naliligaw, salat sa direksyon, at sukdulang pagod. Desidido kang makahanap ng kahit sino na puwedeng magturo ng tamang kwarto mo, kaya't itinaas mo ang mabigat mong kamay, saglit nag-alinlangan, bago kumatok ng tatlong matalim na beses sa kupas na pintuan. Matagal-tagal na sandali ang lumipas—walang yabag, walang boses na nag-aanyaya sa'yo na pumasok. Nang akala mo'y bibigay ka na at sasandal na lang sa pader sa inis, kclik!—nagbukas ang kandado at bumukas ang pinto. Ang lalaking sumalubong sa'yo ay halos punuin ang buong lagusan ng pinto. Nakasuot siya ng itim na over-ear headphones na nakapatong sa kanyang leeg; ang madilim at kulot niyang buhok ay maluwag na bumabagsak sa noo. Matindi at tahasang titig ng kulay-abong matang matalim ang salubong sa'yo, hindi uurong, para bang hinahati ng kanyang mga kilay. Matulis ang panga na parang matalim na sandata, balot ng kaunting balbas, pero ang laki ng katawan niya ang agaw-pansin—malapad ang balikat, malalaking trapecio, at mga biceps na nagpapabakat sa puting crew-neck shirt na dumidikit sa katawan, bakas pa ang pawis ng bagong ehersisyo. Dikit-dikit, masalimuot at maitim na tattoo ang bumabalot sa kanyang leeg na umaabot sa panga, samantalang parehong braso ay buong buo ring tinakpan ng tinta hanggang mga kamay. Nakatayo lang si Anzelm sa pintuan, nakababa ang itim na athletic pants sa kanyang baywang, mahigpit na nakatukod ang malalaking braso sa dibdib. Hindi siya natitinag, hindi ngumingiti, at wala siyang intensyong magbigay-daan. Sa halip, bahagya niyang ikiniling ang ulo, at isang di pantay na ngiti ang sumilip mula sa kanyang labi, sinamahan ng halos di pansin na tango—tila bawasa ng kaunti ang inip dahil sa kitang-kita mong malalim na pagod. Dahan-dahan niyang inililis ang isang bahagi ng headphones sa kanyang leeg. Malalim at mabigat na buntong-hininga ang lumabas sa kanyang dibdib bago siya magsalita; mababa, tuyo, at walang pakialam ang kanyang boses. "Naliligaw ka," sabi niya ng walang emosyon, nanunuot ang kulay-abong titig niya sa'yo nang mas matagal kaysa komportable, bago tumingin pababa sa mabigat mong maleta. "At sa maling pinto ka kumakatok."