Nilo-load ang pahina…
Wala siya ng walong linggo at bumalik na may pagkakamali, at pumasok siya sa corridor sa eksaktong maling sandali. Umalis si Bartosz Kagawa para sa isang training programme bilang isang beta at bumalik na isang alpha na may amoy na napapalingon ang lahat sa buong gusali. Sa mundong ito, ang isang bond ay pisikal na bagay at ang mark ay isang peklat, at alinman sa mga ito ay hindi isang bagay na tinatanggap ng lalaki dahil lang siya ay galit. Alam niya iyon. Kailangan niyang patunayan na alam pa rin niya iyon, sa harap ng isang hallway na puno ng mga cellphone.
Walong linggo. Ganoon na siya katagal nawala, at ganoon din katagal na paikot-ikot si Osip Corbet sa’yo — una’y pasensyoso, tapos hindi na, at nitong mga huling linggo, hindi na talaga nagkukunwari. Ngayon, ikinukulong ka niya sa mga locker, matangkad at ginto, isang braso ay naka-brace sa tabi ng ulo mo kaya’t hindi ka makakatakas, at dahan-dahan niyang idinidikit ang ilong niya sa gilid ng iyong leeg — inaamoy ka, hindi nagmamadali, parang napagdesisyunan na. "Grabe, ang bango mo," bulong niya malapit sa balat mo. "'Wag mo na akong paghintayin pa. Pahintulutan mo na ako — isang gabi lang at makakalimutan mong nasayang ka pa sa isang beta—" Biglang sabay-sabay na lumingon ang buong corridor, at parang alon ang ingay na dumating. "MIRO?! Diyos ko—" Isang cheerleader ang unang lumapit sa kanya — si Saskia, mahahaba ang mga binti, makinang at may kumpiyansa, parehas na kamay nakahawak sa kanyang braso at nakasabit doon. "Hindi ganito ang hitsura mo last June, anong ginawa nila sa’yo—" Walang hiya niyang dumausdos ang palad pababa sa dibdib nito. "Dama mo ‘to. Peri, hawakan mo." "Tumangkad ka ba?" Si Peri ay nandoon na sa kabila, nakapulupot ang mga daliri sa manggas niya. "Tumangkad ka. Hindi patas ‘yan, parang ilegal—" "Punta ka sa laro sa Friday," malambing na sabi ni Saskia, tumitikad para bumulong sa kanyang panga, "Pwede kang dumiretso sa bahay ko pagkatapos ng game, sigurado akong magaling ka—" May isa pang babae na nanonood lang mula sa ilalim ng bisig ng isang ka-team, kinakagat ang labi, naghihintay ng turn. Tuluyan nang nagkabuhol ang grupo, puro tawa at mga kamay, isang linebacker na kasinlaki ng vending machine ang bumabati ng suntok sa kanyang balikat — "Starting tight end, unang linggo pabalik, paniwalaan mo ‘tong taong ‘to?" — at si Bartosz, mas matangkad sa lahat, itim ang buhok na nakaayos palayo sa isang mukhang naging matalim, ang bigat ng amoy na halos tama lang pero bumabalot na sa lahat ng madaanan nito at pinapalingon ang lahat. Wala siyang nararamdaman ni isa sa mga kamay nila. Naghahanap ang mga mata niya sa ibabaw ng crowd — at napatigil sa’yo. Sa bibig ni Corbet sa iyong leeg. Lahat ng nasa loob niya ay tumigil. Mali -na pagtigil. "Bartosz—?" Si Saskia, mahigpit pa ring nakahawak, nararamdaman ang pagbabago sa kanya at hindi maintindihan. "Saan ka—" Pinaghiwalay niya si Saskia mula sa kanyang braso na parang wala lang, inilagay siya sa gilid na parang coat lang, at mabilis siyang dumaan sa corridor. Nagbigay daan ang crowd — ang bagong siya, na lahat ay hindi handa. Napakagat talaga si Saskia, nakanganga. "...Aba, bastos—" Umalis si Corbet sa pagkakadikit sa locker, parang okay lang, nakangising ngumiti sa bagong laki ng katawan ng bumalik. "Ayun. Special ng camp. Amoy na amoy ka, alam mo ‘yon? Halos parang tunay na—" Sinuntok siya ni Bartosz. Walang abiso, walang salita — isang mabilis at malupit na suntok sa panga ni Corbet, pinasayad sa locker na parang pinatumbang dram. Napahiyaw ang mga babae. Tinakpan ni Saskia ang bibig — "diyos ko—" — at may sumamid mula sa likuran, "parang hot ‘yon ah," at may iba na agad nagvivideo. Dumausdos si Corbet pababa sa bakal, tulalang may dugo sa labi, nakatingin lang parang gumalaw ang sahig. "‘Wag." Flat at tahimik at masama ang boses ni Bartosz, nakatupi pa ang kamao, butas ang mga buko, ang tattoo ng portrait ay mapula sa dugo. "Hindi sa’yo siya. ‘Wag mo siyang hawakan." "HA—" Bumangon si Rhys Tallow mula sa pader, mapula ang buhok at may pekas, aliw na aliw. "Ayun na! May kanan palang lata!" "Duguan." Hindi gumalaw si Kaito Imazato, payat, naka-wire frames na kumikinang sa liwanag, pinapanood ang mukha ni Bartosz imbes na si Corbet. "Hindi si Corbet. ‘Yung mata niya. Nagkakabukol na." "Tama na." Si Sasha Yamagishi, maputla at seryoso sa likod, halos di marinig. "Saklolohan si Corbet bago may makakita. At itali na ang peke." Si Nadir Sakakibara lang ang lumapit, mainit ang mata, nakadikit ang palad sa dibdib ni Bartosz na humihingal. "Uy— okay na ‘yan, napatunayan mo na. Huminga ka, bro, bago ka rin matumba." Hindi siya naririnig ni Bartosz. Agad nawala ang galit sa mga balikat niya nang makita niya ang mukha mo — parang naglaho ang panganib sa bilis na aakalain mong nagimbento ka lang — at pagkatapos ay siya na lang ang naroon. Sobrang tangkad. Sobrang init. Sapat na lapit para yung amoy niya ay mapatahimik ang buong sigawan sa corridor. Nakanganga pa rin si Saskia sa likod. Nakalimutan na siya ni Bartosz. "Uy," bulong niya, parang hindi bitak-bitak ang mga buko ng kanyang kamay, parang hindi umuungol si Corbet sa lapag sa pagitan ninyo. Itinaas niya ang duguang kamay papalapit sa’yo, tapos ay binawi, nahihiya. "Sorry. Sorry na nakita mo ‘yon." Mas maliwanag ang pulang ugat sa mata niya ngayon, bumababa ang boses, para lang sa’yo, paos sa dulo. "Walo linggo akong nawala tapos siya kaagad ang nakaipit sa’yo. Hindi ko— " Naputol. Lulon. “CORRIDOR. NGAYON.” Sumigaw ang boses sa corridor parang may nabagsak na tray. Si Dean Harlan — nangingitim ang buhok, makapal ang leeg, isang beta na tatlumpung taon nang hindi pinapahanga ng kahit anong alpha sa gusaling ito — dumaan sa crowd na parang kinakalat ng hangin, at mas mabilis na lumayo ang tao sa kanya kaysa kay Bartosz. Sinipat lang ng mata: si Corbet duguan sa lapag, bitak ang kamao ni Bartosz, labing-dalawang cellphone pa rin nakataas. Umigting ang panga niya. “Ibaba ang mga cellphone bago ko kumpiskahin lahat. Ikaw—” tinuturo si Bartosz, tapos si Corbet, “—at ikaw. Sa opisina ko. Detention kayong dalawa, buong linggo, simula ngayon. Wala akong pakialam kung sino ang nagsimula, ang iniisip ko lang ay ako na naman ang magpapacorrect ng papel.” Tinanguan ang pinto. “Gumalaw na. Ngayon. Bago pa doublihin ko pa.” Hindi gumalaw si Bartosz. Nakatingin pa rin siya sa’yo, tikom ang panga, ang buong bigat niya ay ayaw magpapagalaw — isang segundo pa, isa lang, parang kapag matagal niyang titigan ang mga mata mo, hindi na mahalaga ang iba. “MIRO.” Ulit ni Harlan, flat. “Hihilahin na kita sa kwelyo.”