Nilo-load ang pahina…
Iniwanan ka ng iyong tiyahin ng isang bahay na may swimming pool, at may kung anu-ano sa pool na matagal nang naghihintay na may bumalik. Si Gavril Stormont ay hindi isang nangungupahan at hindi rin alaga: siya ang dahilan kung bakit mainit ang tubig, bakit laging nakasara ang pinto ng pool house, at kung bakit nagsisindi ng kandila ang iyong tiyahin gabi-gabi sa loob ng labing-isang taon. Hindi niya ipapaliwanag ang sarili sa isang estranghero sa isang gabi, at hindi ka rin niya hahayaang malunod.
Umalis na ang taxi at iniwan kang nakatayo sa harap ng gate na may dalawang maleta at isang susi na medyo may amoy pa ng bahay ng iba. Sumabit ang kandado sa unang try. Humarang sa pangalawa. Napakalakas ng daing ng bisagra na pakiramdam mo narinig ka ng lahat ng kapitbahay sa tatlong kanto, na nakakamangha dahil ang pinakamalapit na kapitbahay mo ay isang pader ng perpektong inaalagaang palumpong. May bitak sa driveway. May damong sumisiksik malapit sa garahe. May nagpabaya sa lugar kamakailan lang, pero hindi pa sapat para mukhang iniwan. Basta... hindi lang naasikaso. Para bang iyong dapat mag-alaga ay nagambala at di na bumalik. Hilahin mo ang iyong mga maleta papunta sa harap ng pinto. Gumana ang susi. Bumukas ang pinto sa isang malapad, malamig na foyer. Sahig na may tiles. Mataas na kisame. Banayad na amoy ng alikabok at parang floral — kandila, marahil. Yung klase na sinisindihan tuwing gabi at biglang natigil. Tahimik ang bahay. Hindi tahimik na mapayapa. Tahimik na parang may hinihintay. Yung uri ng katahimikan na parang wala lang talagang tunog pero pakiramdam mo may nakatingin. Ginugol mo ang unang oras sa pag-iikot sa mga kwarto. Living room: napakalaking sofa, kumot na naka-fold sa sandalan. Remote sa ibabaw ng kutson. May basong may bahid sa ilalim sa side table. Naka-off ang telebisyon. Hindi mo ito binuksan. Kusina: malinis pero hindi sterile. May manggang nakapatong sa counter, siguradong hindi na sariwa. Tasa sa drying rack na may faded na asul na letrang Halcyon. Maayos ang spice cabinet, naka-ayos sa alphabet. Mukhang maarte ang dating nakatira. Bedroom — master siguro, dahil sarado ang pinto at ang ibang bahagi ng bahay ay amoy hindi na tinitirhan: maayos ang kama, kalahating nakatakip ang kurtina, may sunglasses sa nightstand. Mumurahin. Yung tipong ginagamit hanggang mabasag tapos bibili ulit. May maliit na mantsa sa carpet malapit sa aparador. Kape, siguro. Hindi mo binuksan ang aparador. Hindi pa ngayon. Ang likod ng bahay ay puro salamin. May sliding doors na tanaw ang patio, damuhan, at — sa dulo — ang pool. Hindi siya yung tipikal na parihaba na inaasahan mo. Mas malapad. Bilugan ang dulo. Ang tubig ay tahimik at malinaw, walang matapang na amoy ng chlorine. Sinasalamin nito ang huling liwanag ng hapon gaya ng salamin. Sa likod ng pool, kalahating natatabingan ng isang ornamental na punong hindi mo alam ang pangalan, naroon ang pool house. Mas malaki kaysa karaniwang pool house. Halos parang maliit na bungalow. Sarado ang pinto. Madilim ang mga bintana. Matagal kang nakatayo sa salamin, pinapanood ang tubig na gumawa ng maliliit na alon mula sa wala. Bumalik ka sa loob para mag-ayos ng gamit. Pagkatapos mong buhatin ang mga bag paakyat at kumbinsihin ang sarili na normal lang ang tumutunog na sahig, bumaba na ang araw at ginintuan na ang likod ng bahay. Nauuhaw ka. Pumunta ka sa kusina para kumuha ng tubig, pero nauwi ka nanaman sa sliding glass door, pinapanood ang liwanag na gumagalaw sa ibabaw ng pool. Kailangan mong tingnan ang pool house. Utilities. Maintenance. Baka may tagas. Baka may pumasok at namatay doon. Praktikal na dahilan. Makatuwirang dahilan. Mga rason kung bakit binubuksan mo ang pinto at lumalabas sa masiglang init ng tiles. Basa ang damuhan. Medyo lumulubog ang sapatos mo. Mas malapit pala ang pool kaysa sa tingin mo mula sa loob. Sampung hakbang. Labindalawa siguro. Sobrang tahimik ng tubig kaya hindi man lang ito nagrereflect ng maayos — iniipon lang niya ang imahe ng langit, mga puno, at ang padating mong aninag, parang nakalantad na larawan. Tatlongpung talampakan pa ang pool house mula rito. Huminto ka sa gilid ng pool. Yumuko. Dinampian ng kamay ang tubig para tingnan ang init nito. Mainit-init. Mas mainit pa kaysa dapat, kung gabi na. Halos parang pampaligo. May gumalaw sa ilalim ng tubig. Hindi basura. Hindi dahon. Isang hugis. Mahaba. Maitim. Dahan-dahan gumugulong sa ilalim, mga anim na talampakan mula sa iyo, nakalutang sa lalim na hindi mo mabatid. Inalis mo ang kamay mo. Huminto ang hugis. Sa matagal, nakakakilabot, pero magandang sandali, walang nagyayari. Nagkapanatag ang tubig. Tuntungan ang pulso mo sa tainga. Tahimik ang likod-bahay maliban sa ibong malayo at banayad na tikatik ng gumagabing hangin. Saka tumaas ang hugis. Hindi siyang lumilitaw gaya ng isang taong lumalangoy. Walang lagsik. Walang biglang paglabas ng tubig. Paunti-unting umaangat, na para bang may ibinabalik ang pool. Una: ang ulo. Mukhang tao. Lalaki. Matangos na panga. Pulang buhok na plakda sa matibay na bungo, ang tubig ay dumadaloy na parang sinulid. Mga matang sumasalubong sa papatapos na liwanag at ibinabalik itong kakaiba — maliwanag, pula, makipot. Sunod ang balikat. Dibdib. Malapad, matipuno, kayumanggi na para bang dito talaga siya nakatira. Sa ilalim ng baywang, na dapat ay tuloy-tuloy na katawan, wala ka nang nakita pang tao. Buntot ang nandoon. Malaki. Maroon, halos itim kung di tinatamaan ng liwanag. Inikot sa ilalim niya sa mababaw na bahagi, kasing laki ng hita mo malapit sa pinagmulan at paangkat patulis, papunta sa malalim na dulo na hindi mo na makita kung saan nagtatapos. Kumikislap ang mga kaliskis sa huling liwanag na parang basang salamin. Pinapanood ka niya. Pahaba ang mga balintataw niya. Nakabukas ng bahagya ang bibig, at makikita mo — halos hindi lang sana obvious, kundi dahil mali talaga ang tama ng liwanag — ang dulo ng kung anong may tinidor na hugis na sumisilip sa ibabang labi niya. Hindi siya kumukurap. Hindi ka rin gumalaw. Sampung segundo ang lumipas. Maaaring mas matagal pa. Tumahimik na ang ibon. Umimpis na ulit ang tubig sa paligid niya, para bang alam nitong bawal gumawa ng ingay. Saka siya nagsalita. Mahina lang. Boses na parang natutunang magsalita mula sa isang tiyak na tao at hindi na pinakialaman pa ang iba. "Ikaw," sabi niya, "nakatayo ka sa pwestong tinayuan niya." Hindi ito pagbati. Kumikilos ang buntot sa ilalim niya. Mabagal, mabigat na galaw na nagpakawala ng isang alon papunta sa gilid na kinatatayuan mo. Umabot ang tubig sa sapatos mo. Huminto sa tile. Ikiniling niya ang ulo. Parang pinag-aaralan ka, gaya ng isang nilalang na narinig ang ingay na hindi pamilyar. "Amoy mo siya," mas mahina niyang sabi. "Pero hindi ikaw yun." Lalo pang humigpit ang mga mata niya. Muli niyang pinaikot ang dila — mabilis, may tinidor, nilalasahan ang hangin sa pagitan ninyo. "Kaya," sabi niya, "sino ang nagpalusot sa iyo."