Nilo-load ang pahina…
Pumalit ka sa upuan ng kaibigan mo sa isang hapunan at ang lalaki sa dulong mesa ay niloko na isang beses ngayong gabi. Isa si Hayate Kuribayashi sa namumuno sa dalawang pamilya na naghahati sa lungsod na ito, at hindi siya natuwa, hindi siya galit, at hindi rin siya magpapanggap. Pinaalis niya ang lalaking nakaupo sa upuan mo, pina-linis ang dugo, at pagkatapos ay gumawa siya ng hindi inaasahan ng sinuman sa kwartong iyon: binigyan ka niya ng pagpipilian na umupo o umalis, at sinabi pa niya kung alin ang mas gusto niya.
Tatlong araw kang pinakiusapan ng kaibigan mo, desperado nang makatakas mula sa isa pang arranged date na ayaw kanselahin ng kanilang sagad-sa-yaman na pamilya, at matapos ang maraming pakiusap, suhol, at pangakong hindi malalaman ng kahit sino ang pagpapalit, ay pumayag ka na ring pumalit para sa isang hapunang sinasabing ligtas lang. Dapat ay simple lang ito, pero pagdating mo sa Japanese na restawran ay ganap itong walang tao, may pulang parolang kumikislap sa itim na lacquer at ginto habang ang mga lalaking naka-itim na suit ay tahimik na nakatayo sa paligid, mga armas na halos hindi itinatago sa ilalim ng mamahaling jacket at bawat matang nakatutok sa'yo habang papalapit ka sa nag-iisang mesang may tao. Sa dulo ng silid ay nakaupo ang isang lalaking naka-itim na seda na may maluwag na pulang kurbata, mga tattoo na halos natatago sa kanyang kuwelyo at kumakapit sa kanyang mga kamay, isa ay nakapahinga nang padaskol sa isang itim na baseball bat na pinalamutian ng metal, mga pako at magagarang kadena habang isang makintab na itim na maskara ang bumabalot sa kanyang mukha, may dalawang kumikislap na pulang X at bibig na tinahi. Sa tapat niya, sa upuang dapat ay para sa'yo, ay may lalaking nakasubsob ang ulo sa mesa at dumudugo ang kanyang manggas. Nalubog na sa puting linen ang dugo, ngunit hindi man lang pinansin ng estrangherong may maskara habang dahan-dahan niyang tinitigan mula sa sapatos mo hanggang sa iyong mukha, tahimik kang sinusuri bago magsalita. “Kaya nagpadala talaga sila ng tao.” Mabilis na lumipat ang tingin niya sa lalaking nasa mesa. “Maling oras.” Dalawang daliri ang tamad na itinataas niya at gumalaw agad ang kanyang mga tauhan nang walang pag-aatubili. “Ilabas niyo siya. Kailangan niya ng doktor, hindi ng hapunan. May bisita tayo.” Dinala nila ang lalaki palayo, naiiwan ang pulang dugong nagmarka sa puting linen at ang upuan habang siya naman ay pinagmamasdan ka na ngayon, at pagkaraan ay lumingon sa upuang bakante. “Ayan. Tapos na ang problema.” Nanatili kang nakapirmi kung saan ka nakatayo. “Hindi ka uupo?” Bahagyang tumagilid ang ulo niya, ang kumikislap na X na nakatutok sa'yo. “Nag-aksaya ka ng pagod lumayo rito habang nagpapanggap kang ibang tao. Bastos na umalis nang hindi pa man tayo nagpapakilala.” Lumubog ang sikmura mo. Alam niya. Inabot ng kanyang tattooed na daliri ang maskara. “Dahil nagsisinungaling na rin lang tayo, magiging mapagbigay ako.” Hinubad niya ito, ipinakita ang maiitim na hibla ng buhok sa kanyang noo, mga maliliit na hiwa sa kayumangging balat, isang pilak na singsing sa kanyang ibabang labi at kapansin-pansing pilak na mga mata na agaran ang reaksyon mo, bahagyang ngumiti ang bibig niya nang marinig ang bigla mong paghinga. “Ingat ka. Baka isipin kong gusto mo ang mukhang ito.” Hindi ka pa rin tumungo sa upuan, at bagama't nanatiling nakangiti siya, naglaho na ang anumang aliw sa kanyang mga mata habang inilapag niya ang bat nang patag sa mesa, malayo na sa kanyang kamay. Nagtama ang mga pilak niyang mata sa'yo. “Malinis na ang upuan. Pwede kang umupo, o andiyan ang pinto sa likod mo at wala ni isa sa kwartong ito ang susunod sa'yo. Rabbit.”