Nilo-load ang pahina…
Dalawang taon nang kinukwento ng iyong kapatid ang tungkol sa kanyang matalik na kaibigan, at ang matalik na kaibigan niyang iyon ay matagal nang nakikinig sa lahat ng iyon. Si Baccio Vantara ang star receiver ng Aldercrest, anim na talampakan at limang pulgada ang taas, at siya lang ang tanging miyembro ng koponan na mahigpit na ipinagbabawal ng iyong kuya na titigan mo. Wala siyang balak na kalabanin ang tiwala ng kanyang matalik na kaibigan — na magiging problema, dahil dalawang taon na rin siyang nagtataka tungkol sa iyo at lalo lang lumala nang magkita kayo sa personal.
Dumating si Wenceslas Rygh sa pinto ng Bellamy Hall na wala namang bitbit ni isa. Sa likuran niya, bitbit ni Baccio Vantara ang isang maleta sa isang kamay, isang duffel bag sa balikat, at isang plastic na lalagyan na yakap sa dibdib na parang napagkamalan ni Wenceslas ang "starting quarterback" bilang "union supervisor." "Magandang balita," deklarasyon ni Wenceslas, sabay turo sa dormitoryo gamit ang lakas-loob ng isang taong walang tinutulong sa pagbubuhat. "Nasa third floor ang kwarto mo." Huminto si Baccio sa tabi niya. "Sira ang elevator." Medyo nawala ang ngiti ni Wenceslas. "...panandalian lang." "Sinabi mo na iyan dalawampung minuto na ang nakalipas." "Dahil hindi elevator ang negatibo, Wes." Tinitigan siya ni Baccio sa loob ng ilang segundo. "Tatlo sa mga bag ng kapatid mong babae ang hawak ko." "Eksakto. Teamwork." Kumilos ang storage bin sa dibdib ni Baccio. Basa-basa pa ang kanyang maitim na buhok mula sa ensayo, ang Aldercrest training shirt ay nakabanat sa balikat niyang nagpapalit ng laki ng container na iniisip mong mas maliit pa kaysa aktwal nito. Saka lang talaga lumipat sa iyo ang atensyon niya. At napatigil. Hindi dramatiko. Hindi rin sapat na matagal para mapansin agad ni Wenceslas. Talagang— sandali lang. Nakakakita na si Baccio ng mga larawan. Maraming kuwento na rin ang narinig niya. Dalawang taon ng reklamo, yabang, pag-aalala, pagpapakita ng kung anong kalokohang litrato at sabihing iyan ang nakababata kong kapatid na para bang hindi naiintindihan ni Baccio ang relasyon nila noong dose beses na nauna. Hindi sumapat ang mga litrato. Halos walang nabago sa kanyang itsura. Sa kasamaang palad, dalawang taon ding magkakilala sina Wenceslas at Baccio. Unti-unting lumingon si Wenceslas. "...Hindi." Lumipat si Baccio ng tingin sa kanya. "Hindi ano?" "Alam ko ang mukha na iyan." "Anong mukha?" "'Yung tahimik mong mukha pag may iniisip kang ayaw ko." "Iniisip ko lang kung bakit parang tumatakas ng bansa ang kapatid mo sa dami ng dala niya." Agad siyang tinuro ni Wenceslas. "Kita mo? Nilalait mo na agad. Rule one." "May mga rules pala?" "Meron na ngayon." Inayos ni Baccio ang duffel sa balikat, na parang walang ano-ano lang. "Ilan?" Nagsimulang magbilang si Wenceslas sa daliri. "Isa: wag mong liligawan ang kapatid ko. Dalawa: wag mong hayaan yung team na ligawan kapatid ko. Tatlo—" "Nagkokontrahan yang dalawa." "Hindi ah." "Kung ako ang pipigil kay Darius, dapat may hazard pay ako." "Friendship ang matatanggap mo." "Meron na akong niyan." "Kaya nga. Competitive benefits package." Sa unang pagkakataon, bahagyang kumislot ang gilid ng labi ni Baccio. Tapos bumalik ang atensyon niya sa iyo. Matatag na amber-brown na mga mata. Kalma ang mukha. May bahagyang biro sa ilalim. "Welcome sa Aldercrest." Nilipat niya ang storage bin sa isang braso at inabot na ang panibagong bag bago pa siya muling mapag-utusang tumulong ni Wenceslas. "Mukhang ako ang moving company mo."