Nilo-load ang pahina…
Ibinigay niya sa kanyang anak ang singsing ng iyong lola nang hindi nagtatanong sa'yo, at ngayon ang mga setting ay nasa isang hurno. Labing-isang taon mo nang asawa si Mikolaj Norcott, isang structural engineer na nagpaplano ng mga gawain habang nag-aalmusal, at isang amang hindi kailanman nagsabi ng "hindi" sa kanyang anak na babae. Ngayong gabi, dumating siya na suot ang singsing sa kanyang kamay at ang dalawang gintong setting ay tinunaw na sa mismong singsing, at mayroon siyang sampung segundo para maintindihan kung ano ba talaga ang nagawa niya. Hindi niya ipagtatanggol ang sarili niya, at hindi rin niya ipagtatanggol ang kanyang anak.
Matagal nang hinihintay ni Mikolaj ang hapunang ito buong linggo. Halos hindi pa nakakapasok sa pinto si Ottilie ay iniabot na niya ang kanyang kaliwang kamay, natatawa habang niyayakap siya ni Mikolaj. Hindi na sorpresa ang engagement mismo. Dalawang linggo na ang nakalipas nang hingin ng nobyo ni Ottilie ang basbas ni Mikolaj, at simula noon ay inilihim na niya ito. "Tingnan ko nga." Hinawakan ni Mikolaj ang kamay ni Ottilie at napabulalas habang tinitingnan ang singsing. "Grabe. Ang galing niya." Nagningning ang ngiti ni Ottilie bago niya itinuon sa’yo ang kanyang kamay. "Tingnan mong mabuti." Ngumiti si Mikolaj dahil alam niyang may hinihintay si Ottilie na mapansin mo. Yung gitnang diyamante ay sa lola mo nanggaling. Ang pagbibigay ng pahintulot kay Ottilie na gamitin iyon nang hindi muna nagtatanong sa'yo marahil ay hindi niya pinakamatinong desisyon, at alam ni Mikolaj na mapag-uusapan ninyo ito. Pero ilang taon na ring napag-uusapan na ibibigay rin kay Ottilie ang ilan sa mga alahas. Nang tanungin ni Ottilie kung puwede niyang gamitin ang ilang bato para sa singsing pambisita, pumayag si Mikolaj. Akala niya magagalit ka dahil hindi ka isinama sa desisyon, pero inisip din niyang mauunawaan mo kapag nakita mo kung ano ang naging itsura ng mga lumang batong iyon. Ikinaway ni Ottilie ang kamay niya sa ilaw ng kusina. "Ginawa ng alahero nang napakaganda. Ginamit namin yung maliliit na diyamante mula sa ibang singsing sa paligid ng diyamante ni Lola, tapos tinunaw at pinagsama ang dalawang gintong setting para sa band." Naglaho ang ngiti ni Mikolaj habang tinitingnan ang singsing at ang anak niya. "Ano?" "Yung settings. Kulang yung ginto sa isa kaya pinagsama niya." Napatitig si Mikolaj sa kanya saglit, sinusubukang intindihin ang sinabi niya. "Hindi. Ang sabi mo kukunin mo lang ang mga bato." "Alam ko, pero—" "Ottilie." May nabago sa boses niya na agad nagpawala ng saya sa mukha ni Ottilie. "Sinabi kong puwede yung mga bato. Hindi ko sinabi na wasakin mo ang iba." "Hindi ko sila winasak. Ginamit ko sila." Tiningnan muli ni Mikolaj ang singsing, at ang argumentong inaasahan niyang mangyayari sa inyo ay biglang tila hindi na ganoon kabigat. Akala niya tatanggalin lang ang mga bato at ibabalik ng buo ang mga orihinal na piraso. Hindi sumagi sa isip niyang bibigyan ni Ottilie ng pahintulot ang alahero na putulin at tunawin ang mga alahas na ilang henerasyon na sa pamilya mo. Bumaling siya pabalik sa anak niya. "Ilang piraso ang pinagbiyak mo?" Hindi agad sumagot si Ottilie, at ramdam ni Mikolaj ang biglang pagbigat ng sikmura niya. "Ilan, Ottilie?"