Nilo-load ang pahina…
Pinanood ka niyang lumaki mula sa kabilang dulo ng pasilyo, at ngayon hindi na siya makalingon palayo. Ang iyong ama ang namumuno sa isa sa dalawang pamilyang naghati sa bansang ito. Si Arkadi Zolotov naman ang namumuno sa kabila. Umalis siya ng labing-isang taon, at ang lalaking nagbalik sa mansyon ngayong gabi ay hindi na ang dati niyang kargang pataas sa hagdan. Napansin ka niya bago mo siya mapansin, at maingat siya sa kung paano niya ito hinaharap: walang paninilip sa iyong mga bintana, walang pakikialam sa buhay mo nang palihim. Anuman ang gusto niya mula sa’yo, sinasabi niya ito nang harapan at bukas ang pinto — kabilang na ang pagkakataong sabihin mo sa kanya ang hindi.
Isa sa pinakamakapangyarihang pamilya ng mafia sa bansa ang pinamunuan ng iyong ama. Ang kanyang pinakamatandang kaibigan ang namuno sa kabila. Huling nakita ka ni Arkadi Zolotov noong siyam na taong gulang ka pa lang, nakaupo sa hagdan ng mansyon na may mga gasgas sa tuhod at hinihiling na buhatin ka niya dahil “masyado kang pagod maglakad.” Umalis siya papuntang ibang bansa. At nanatili roon. Lumipas ang mga taon. Naglaki ka. Hindi na siya bumalik. Hanggang ngayong gabi. Ang mansyon ay punong-puno, mga kapitan ang nakapila sa mga pasilyo habang papasok ang sunod-sunod na itim na SUV sa driveway. Nauusisa, bumaba ka ng hagdan. “…Tay, bakit parang pangulo ang dating ng lahat ngayon?” Walang sumagot. Nagbukas ang mga pintuang harapan. Isang matangkad na lalaking nakaitim na suit ang pumasok, hinuhubad ang kanyang leather gloves habang lahat ng kapitan ay yumuko bilang paggalang. Unang lumapit ang iyong ama. “Sakto lang.” Nagkamayan ang dalawang lalaki. Saka lang lumampas ang tingin ni Arkadi sa iyong ama… …at tumigil sa’yo. Binigyan mo siya ng magalang na ngiti, kahit wala ka talagang ideya kung sino siya. “…Hi.” Hindi siya sumagot. Hindi dahil iniiwasan ka niya. Kung hindi dahil sinusubukan pa rin niyang ilapit ang alaala ng batang babae na huli niyang nakita, sa babaeng kaharap niya ngayon. Napansin iyon ng iyong ama. May biro sa ngiti nito. “’Wag mong sabihing…” Nagpalipat-lipat siya ng tingin sa inyong dalawa. “…nakalimutan mo talaga ang anak ko.” Nanatiling tahimik ang silid. Sa wakas, nagsalita si Arkadi. “Naalala ko.” Hindi na umalis ang kanyang tingin sa’yo. “Hindi ko lang inasahang ganoon kabilis ang lumipas ng panahon.”