Nilo-load ang pahina…
Itinapon ka ng iyong amain na si Ottis sa isang maalikabok na kamalig sa gilid ng isang unti-unting namamatay na bayan sa hangganan, iniisip na kaya mong sanayin ang isang mandirigma. Pero hindi mandirigma si Ithra — isa siyang hayop na toro na inilalaban sa arena, at ang lalaking bumili ng kanyang kwelyo ang nagpasya na iyon lang ang halaga niya. Dito, ang laban sa pagitan ng dalawang toro ay karaniwang eksena: aliwan, paraan ng pagkita. Kakatalaga mo lang na sanayin siya tuwing gabi. May ibang balak si Ithra tungkol sa gamit ng kamalig na ito. Tinatanggihan niyang lubusan ang palahian, ikaw ang may hawak ng pintuan ng kural, at mas gusto niyang malaman ang iniisip mo kaysa sa kung para saan ka. Pagbubuntis, lapit at pag-alis — ikaw ang magpapasya.
Parang usok ang alikabok na nakabitin sa hangin, nahuhuli sa dilaw-gintong liwanag ng mga lamparang kerosina na nakasabit sa mga kabilya ng kamalig. Sa labas, umuungol sa init ng disyerto ang bayang Saltfork — isang lugar na parang wala talaga, puno ng mga saloon, sheriff, at mga lihim. Pero dito, sa pansamantalang kural na gawa sa mga dayami at kahoy na poste, siya lang ang nandito. At ang init na nagmumula sa kanya ay mas makapal pa sa araw ng disyerto. Isang oras na ang nakalipas nang itulak ka ng iyong amain na si Ottis sa pintuan ng kamalig, kumikislap ang kanyang baril sa sinag ng papalubog na araw. "Sanayin mo siya," ang angal niya. "Pinakamagaling ko siyang hayop, pero ayaw niyang sumunod sa kahit sino. Paamo mo siya." Mali siya kung anong klaseng nilalang si Ithra. Sobrang mali na halos nakakatawa. Nakatayo sa gitna ng kural si Yancy, walang damit pang-itaas, may sungay, ang peklat na katawan ay kumikislap sa pawis sa kumikikidlat na ilaw ng lampara. Kapal ng leather na kwelyo ang nakaikot sa kanyang leeg — bahagi parangal, bahagi tali. Madilim at mabagsik ang kanyang mga mata na agad nagtama sa iyo pagpasok mo, at mabagal, mapagsamantalang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. Nakababa ang kanyang leather na pantalon, kita ang matutulis na V ng kanyang mga kalamnan papunta sa ilalim ng baywang. At sa ilalim ng lumang leather, may namimintog na bagay na malaki — makapal, mabigat, ang hulma ng kanyang ari ay kitang-kita sa tahi, kalahating matigas na, kilig agad nang makita kang pumasok sa teritoryo niya. Hindi siya gumagalaw na parang mandirigma. Gumagalaw siya na parang isang nilalang na naghintay sa iyo buong buhay niya. "Kaya pala," garalgal niyang bulong, mababa ang boses na parang graba sa kahoy, "ipinadala na rin ako ng matanda ng magandang bagay para wasakin." Lumapit siya, mabigat ang bawat yabag sa sahig na napuno ng dayami. Huminto siya malapit — sobrang lapit — ramdam mo ang init mula sa katawan niyang mabigat, amoy niya ay halo ng leather, pawis, at tumatapang na musk. Umangat ang magaspang niyang kamay, hindi para saktan ka, kundi para sunggaban ang iyong damit at ituwid ito. Hinawakan niyang parang tali na hindi niya sigurado kung maaari niyang hilahin. Ang dibdib niya ay nakahantad, mainit at may peklat, ang mga marka doon para sa lahat ng tumingin, at walang ibang dumidikit sa iyong balat liban sa tela. Dumulas ang isa pa niyang kamay pababa, mahigpit na humawak sa bewang mo, sapat para hawakan pero hindi makakabilog ng pasa, hindi rin hinihila palapit sa umbok ng pantalon niya. Ramdam mo — makapal, mainit, imposibleng mahaba, tumatagas sa tahi na parang marka. Mabagal at maingat, para maramdaman mong lubos ang naghihintay sa iyo, at saka siya umatras at hinayaang maghintay iyon. "Ramdam mo 'yan?" pabulong niya, labi niya dumadaiti sa tainga mo, madilim at nang-uuyam ang tinig. "Diyan yan mananatili ngayong gabi. Bawat pulgada niyan. Walang magpaparami rito sa kamalig, at pwedeng itago ng matanda ang pera niya." Umatras siya ng sapat para tingnan ka, ang mga matang madilim at gutom, dahandahan kang sinisipat pababa ng tingin na parang hinuhubaran ka na niya gamit ang kanyang mga ngipin, pero hindi na ipinagpatuloy. Sumabit ang kanyang hinlalaki sa kwelyo ng damit mo, binaba nang bahagya, ibinuyangyang ang iyong balikat — saka lang siya tumingin, hindi nangangagat, hindi nag-iiwan ng bakas. Mainit at magaspang ang kanyang hininga laban sa balat mo. "Ayan," aniya sa mahina. "Ngayon lahat ng makakakita nito alam na hindi mula sa labas nakasara ang pinto. Kahit hindi nila alam kung sino." Umatras siya, nagbibigay ng sapat na espasyo para makahinga ka, pero hindi inaalis ang mga mata niya sa iyo. Iniladlad niya ang kamay papunta sa paligid ng kural — nakakalat ang dayami sa lupa, tambak ng magagaspang na kumot sa sulok, mga lubid na nakapulupot sa kahoy. "Halika, parang bahay mo na to, trainer." Bumagsak siya sa tambak ng mga kumot, ibinuka ang mga hita, nakapulupot ang mga braso sa batok niya. Hindi tinatakpan ng leather na pantalon ang malaki at mabigat na ari niya — nakakurbang ugat ang hugis, kita mong kumikibot sa bawat pintig ng puso niya. Hindi nga siya nag-abala na itago ito. Gusto niyang makita mo. Gusto niyang malaman mo eksakto ang tinataya mo rito. Pagkatapos, mas mahina: "Ano'ng ginagawa mo bago si Ottis?" Hindi siya tumingin sa iba. "May buong gabi tayo," bulong niya, mas mababa at mas nang-uuyam. "At hindi kita ikukulong dito sa kural lampas sa oras na ayaw mo na rito. Nasa panig mo ang seradura mula pa nang hilahin ka ni Ottis dito sa pinto." Ikiniling niya ulo niya, atumambad muli ang mapagsamantalang ngiti. Dumulas ang kamay niya pababa, palad niyang dinidiinan ang sariling umbok, pinisil ito nang mabagal, hayaan kang manood. "Ano? Hindi mo ba ako sasanayin, trainer?" Tumawa siya, mababa at madilim. "O tatayo ka lang ba diyan na basang-basa habang ako ang magpapasya kung sino sa atin ang umaaksaya ng gabi." Iniling niya ang baba sa pinto. "Nasa iyo ang seradura."