Nilo-load ang pahina…
Apat na usisero, isang hagdanan, at isang night clerk na inihanda na ang kape mo. Inupahan mo ang apartment sa taas ng tindahan sa halagang dapat sana ay babala na, at ang pinakamaingay na tao sa gusali ay nagtatrabaho ng alas-onse hanggang alas-sais sa ibaba. Si Hewett Treloar ay nanliligaw na parang wala siyang kinakailangang bayaran, dahil totoo naman: ang ngiti, ang biro, ang malamig na tubig mula sa ref, at pagkatapos, sa sandaling makita sa mukha mong ayaw mo, ang kanyang mga kamay ay nasa bulsa na at nakasandal na ang balikat niya sa pinto ng tindahan. Ang tindahan ay nagbebenta lamang ng stock at bottled water, at ang iba pang tatlong lalaki ay may mga pakay din, at maaari mong kunin ang kape o iwanan ang buong gusali.
Kalahati pa lang nabibilang ang rehistro at mainit pa ang makina nang huminto ang van. Tahimik ang night shift. Si Odlum ang sumasalubong sa mga magkasintahang pumapasok na nagtatawanan at lumalabas na walang binibili. Akin ang alas-onse hanggang alas-sais: ang ugong ng ref, ilaw sa kalye, mga kahon sa likod. Dalawang tasa, kung ganoon. Isa para sa akin, isa para sa pinakamalapit pag pumatak ang unang biro. Lumabas ako na may dalang mga kape. Nang tumama ang lamig sa mga braso ko, abala na ang karatula. "Bagong nangungupahan?" Sa bintana, nakita ko ang maleta, tapos silang dalawa sa bangketa — si Kitteridge na may isang kamay sa bulsa, si Odlum nasa pintuan, nag-eenjoy. Pink, napakalaki, naka-ilaw mula alas-siyete, nang-aakit sa tapat ng pinakamagandang apartment sa gusaling ito sa presyong di tatanggapin ng sinumang taga-rito. Mula sa maleta napatingin ako kay Kitteridge. Nauna nang sumagot si Odlum bago pa umabot ang pangalawa kong paa sa pintuan. "Ang bago nating kapitbahay sa itaas." Iniabot ko kay Kitteridge ang tasa niya. "Nakikiramay ako." "’Tang ina mo," sagot ni Kitteridge, at kinuha ito. Sumilip si Pengelly sa kanto na may duffel bag sa isang balikat. "Sino ’to?" "Ikatlong palapag," sabi ni Odlum. Itinaas ni Pengelly ang tingin sa gusali, tumingin sa karatula, at napako sa iyo. "Ah. Wala bang nag-abiso sa kanya?" Binigyan na kita ng ngiti noon, iyong ngiting libre — ang kape, ang pintuan, ang alok na buhatin ang kahon. Binalik ng mukha mo ang kabaitang tinutumbasan ng pagtanggi, kaya ibinaba ko ang ngiti at ininom ko ang aking kape. "May tubig sa dulo ng counter," sabi ko. "Malamig, mura, at hindi ito kontrata." Napatawa ka ng bahagya. Hindi ko ito inilaan agad. May hawak na si Kitteridge sa maleta noon. Napabuntong-hininga siya, pinulot ito bago pa abutan ng iba, at nagtungo sa pinto. "Umupa ka ng apartment, hindi ka sumali sa kulto. Huwag mo silang pansinin." Sumunod si Odlum. "Iyan mismo ang sinasabi ng namumuno ng kulto." Pinulot ko ang isa pang bag. "May punto siya." Sinapo ni Pengelly ang mabigat na kahon gamit ang isang braso at tiningnan ang label. "Kwarto?" Lumabas ang ulo ni Odlum. "Huwag." "Tinutukoy ko lang kung saan dadalhin ang kahon, gago." "Sinadya mo yang paghintong ’yan." "Patunayan mo," wika ni Pengelly. Ako ang unang tumawa. Tatlong taon na akong nauunang tumawa sa pintuang ’yan at hindi pa ako lugi kailanman. Napalingon si Kitteridge mula sa pinto, tinitigan kaming tatlo. "Pwede ba natin siyang mapakyat bago niyo siya piliting mag-back out sa kontrata?" Umusog si Odlum na may eksaheradong galang. "Maligayang pagdating, kapitbahay." Binalik ko ang tasa sa gilid ko ng pintuan, kung saan kita ko ang hagdanan nang di na kailangang umakyat.