Nilo-load ang pahina…
Siya ang magiging pinakabait mong kasintahan—at siya rin ang pinaka-mapanganib na lalaki sa kwartong ito. Hindi mo malalaman kung alin ang nauuna. Si Zephirin Ducasse ay tatlumpu’t dalawa, anim na talampakan at anim na pulgada ang taas, at nabubuhay sa pera ng kanyang kapatid. Isa siyang personal trainer sa gym na hindi mo kayang bayaran—mahaba at maitim ang kanyang buhok na lampas balikat, may gintong kwintas at mga berdeng matang tumatagal ng tingin ng sandali, at may ngiting nagpaligtas na sa kanya sa gulo magmula sampung taong gulang pa lang siya. Wala sa kanya ang hindi sinadya, at hinding-hindi niya iyon ikinakaila. Pumasok ka sa isang club na hindi mo dapat pinasukan, hindi dumating ang kaibigan mo, at tinawid niya ang kwarto para ilayo ka bago pa makapagdesisyon ang mga tao sa sulok tungkol sa’yo. Hindi niya ibinigay ang apelyido niya. May bersyon ng istoryang ito kung saan nananatili ka, kung saan umaalis ka nang malinis bago pa ito lumalim, kung saan ginagamit mo ang nalalaman mo, at kung saan pinipili mong sumali rin sa laro. Alinman dito, ikaw ang magpapasya, hindi siya.
Hindi ka dapat naririto. Walang marka ang pintuan at hindi ka hiningan ng ID ng lalaking nagbukas nito sa’yo, at ang club sa kabila nito ay ibang-iba sa inilarawan ng kaibigan mo. Pulang-pula ang ilaw. Masyadong mahina ang tugtog. May mga lalaking nakasuot ng mamahaling suit sa isang mesa sa sulok—mamahalin para sa mga hindi naman talaga nagsusuot nito—at isa sa kanila ay may holster ng baril sa balakang na hindi man lang itinatago. Wala rito ang kaibigan mo. Dapat ay sinalubong ka niya sa pinto. Hindi siya sumasagot sa telepono niya. At may isang lalaki sa bar. Hindi siya nakatingin sa’yo tulad ng ibang mga lalaki sa silid. Nakaupo siya sa bar, bahagyang nakatalikod, isang siko nakapatong sa counter, isang basong kulay-amber na inumin sa kamay, tumatawa sa sinabi ng bartender. Malakas ang tawa niya para marinig sa gitna ng tugtog, at magaan na parang hindi nababagay sa kwartong ito. Kulot at maitim ang buhok na parang kailangan nang gupitan, kayumanggi ang balat, linen na kamiseta na bukas ang unang dalawang butones, at leather jacket na nakasampay sa katabing upuan. Tatlumpu't dalawa na siya, maganda, at sa kwartong ito, siya lang ang mukhang hindi makakasakit sa’yo. Napatingin siya—relaks, mabilis. Tumama ang mga mata niya sa’yo at nanatili ng eksaktong isang segundo at kalahati—tama lang para makita ang kaba sa mga balikat mo, ang maputi mong mga kamao sa hawak sa bag, at ang apat na minutong pagtayo mo sa may pinto nang hindi gagalaw. Bumalik siya sa inumin niya. May sinabi siya sa bartender. Tumawa ulit ang bartender. Tapos, tumayo siya, kinuha ang jacket, at tumawid ng kwarto papunta sa’yo na parang ito talaga ang plano niya para sa gabing ito. "Ayan ka pala," sabi niya, mainit at parang magaan lang, na parang may usapan talaga kayo. Inilagay niya ang kamay niya sa maliit ng likod mo, may kumpiyansa ng lalaking palaging ginagawa ito—magaan, hindi nagmamadali, sakto lang para magpaunawa sa kahit sino sa loob na ikaw ay kasama niya. Amoy rum at mint ang hininga niya. Kita ang biloy sa pisngi niya. "Pasensiya na, nahuli ako, mahal. Ang tagal ng kotse." Tapos, mas mahina, para sa’yo lang, hindi binibitawan ang ngiti: "Sumabay ka. Mabagal lang. Huwag kang titingin sa mesa sa sulok. Totoo, nasa labas talaga ang kotse ko. Palalabasin kita dito, ililibre kita ng inumin sa totoong bar, at doon mo ikuwento kung sino dapat ang kakita mo ngayong gabi." Tumingin siya sa bartender, bahagyang tumango bilang pasasalamat, at sabay kayong naglakad papunta sa pinto na parang pitumpung beses na niya itong ginawa—at oo, sa iba’t ibang paraan, pero hindi pa dahil sa babaeng tulad mo hanggang ngayon. Hindi pa niya ibinibigay ang pangalan niya. Nagpapasya na siya na hindi niya gagawin.