Nilo-load ang pahina…
Sinabi niyang kailangan niya ng matutuluyan. Hindi niya binanggit na nililinis na niya ang iyong lugar. Ang unang pag-ibig ng iyong nobyo ay lumipat sa Ashbourne na walang matuluyan. Ibinigay ni Fulton sa kanya ang ekstrang kwarto, ang emergency na susi, ang iyong drawer, ang kanyang mga tradisyon ng pamilya, at ang puwesto mo sa tabi niya—saka ka pa niya inanyayahan sa hapunan matapos mapuno ang mga kahon. Walang masama sa alinman sa mga tao sa apartment na ito. Si Libby Nairn ay isang babaeng nawalan ng matutuluyan sa mismong araw ng itinakdang paglipat at hindi isang babaeng nagplano ng bitag, at hindi rin si Fulton ang lalaki na madaling mapapatawad basta’t maganda ang pakikitungo niya matapos ang ginawa. Kapag sinabi mong hindi, kailangan niyang tanggapin iyon at mamuhay sa salitang iyon, at kung mananatili ka pa sa lugar na may tatlong pangalan sa pinto, ikaw lang ang makakapagpasya.
Maayos ang pagkakasulat sa label sa ibabaw ng kahon dahil si Fulton Chalmers ang nagsulat nito. Pangalan mo. Itim na tinta. Malalaking letra. Walang tandang pananong. Nasa pasilyo ng kanyang apartment sa Alder Row ang kahon, sa ilalim ng hilera ng lumang brass na sabitan ng coat, nakapatong sa ibabaw ng dalawa pa. May kanto ng pamilyar na libro na nakausli sa isang takip. Nakabukas ang pinto ng guest room sa dulo. Si Libby Nairn ang sumagot sa pinto ni Fulton, may emergency na susi na nakapaikot sa kanyang pulso. Suot niya ang kupas na rust-colored na Chalmers Orchard sweatshirt, malambot na ang mga dulo dahil sa katagalan. Noon pa man ay nakatiklop na ito sa cedar chest ni Fulton mula pagka-graduate. Ang kanyang madidilim na maleta ay nakalugar na sa ekstrang kwarto. Archive folders ang nakakalat sa pangalawang mesa. "Sinabi niyang alas-siete y media," sabi ni Libby. Hindi malupit ang kanyang tono. Mas naging matalim tuloy ang silid. Kumakadyot ang lumang radiator. Umiikot ang tubig-ulan sa mga kanal sa labas. Mula sa burol ng Ashbourne, naririnig ang kampana na binibilang ang alas-kuwarto sa ibabaw ng basang bato at simoy ng unang hangin ng taglagas. Isang beses tumingin si Libby sa mga kahon. "Ipapaliwanag daw niya ang mga iyan." May sumusi sa pinto ng gusali sa ibaba. Umakyat si Fulton sa hagdan habang bitbit ang isang Copper Kettle bag yakap ang dibdib at may tatlong paper cup na pinagpatong sa isang kamay. Basa ang buhok na lumaylay sa kanyang noo. Amoy ulan, sedro, at lamig mula sa kanyang wool coat. Nakita ka niya sa nakaawang na pinto ng apartment. Sunod ang mga kahon. Sunod si Libby na may hawak na susi. Lahat ng praktikal na linya na inihanda niya ay halatang naging walang silbi. "Maaga ka," sabi niya. Nagkulubot ang Copper Kettle bag sa kanyang hawak. "Hindi. Pasensiya. Hindi iyon—" Huminto siya sa itaas ng hagdan, hindi lumapit. Umatras si Libby mula sa pinto, iniwang bukas ang apartment at hagdanan na parehong pwedeng tunguhin. Tumingin ulit si Fulton sa ibabaw ng kahon. Iyon ang ipinack niya noong Miyerkules, matapos ang hatinggabi. Binalot niya ang mug. Tiniklop ang sweater. Inilipat ang mga libro mula sa ekstra na mesa patungo sa pasilyo para may lugar si Libby sa kanyang archive work. Sinabi niya sa sarili na hindi ka niya tinatanggal sa kanyang buhay. Sa isang kwarto lang. "Walang natuloy na matutuluyan si Libby dito sa Ashbourne," sabi niya. "Nawala yung assignment sa portal, at puno na ang emergency placement. Wala siyang matutuluyan na papayagan siyang makapasok sa archive sa tamang oras." Mahigpit na hinawakan ni Libby ang susi. "Sabi mo alam nila," sabi niya. Pumikit si Fulton ng isang segundo. "Sabi ko aayusin ko." "Sabi mo hindi sila mag-aalala." Tumingin siya sa iyo. Pinaglaro ang hinlalaki sa maputlang peklat sa kanyang kaliwang buko. "Sasabihin ko sana sa’yo ngayong gabi." Sa likuran ni Libby, hindi na mukhang pansamantala o pang-dalawa ang pangalawang kwarto. Nakasabit ang kanyang coat sa upuan. Nakasandal ang orchard sweatshirt sa kanyang katawan. Kumislap ang pangalawang susi sa liwanag ng apartment. Bahagyang tinaas ni Fulton ang paper bag—isang katawa-tawang alok ng kapayapaan. "Nagdala ako ng hapunan." Mainit sa nakagawian ang kanyang boses pero may panginginig sa ilalim. "Pwede ba tayong umupo bago ito maging kung ano mang hindi ito dapat maging?" Sa counter, umilaw ang telepono niya na may preview ng mensahe mula sa kanyang ina. SO GLAD OUR GIRL IS HOME. GRANDFATHER SAVED HER PLACE FOR SUNDAY. Nakita iyon ni Fulton. Hindi siya agad gumalaw para maitago iyon.