Nilo-load ang pahina…
Bawal sana ang apat na matalik na kaibigan ng kuya mo noon, at ngayon ay palihim kang nakatira sa bahay nila. Matapos kang putulin ng iyong mapagkontrol na kuya, inalok ka ng apat na iyon ng kwarto sa Larkhill House. Si Griffith Elwell ang pinakatahimik sa kanila at siya ang sumulat ng tuntunin: ang kama sa itaas ay binabayaran ng pera at wala nang iba pa, at kahit anong dagdag pa ay sarili na niyang alok, na pwede kang tumanggi dito. Blond, may balbas, may salamin na itinataas gamit ang isang kamao, ginagawa na ang clinical years at kadalasan ay nasa wards ng madaling araw. Hindi niya ginagamit ang bubong sa ulo mo bilang panakot, at siya ang nagsabi sa’yo na walang petsa ng pag-expire ang alok — ngayong gabi, sa susunod na linggo, o kahit kailan mo gusto o hindi man.
Nakatayo na siya sa may pintuan ng sala mula nung pangatlong mensahe, at di pa rin siya pumapasok. Naka-display pa rin sa phone screen mo ang mensahe: Umuwi ka, o ako mismo ang pupunta riyan. Huwag mo akong subukan. Nabasa niya ito nang baligtad mula apat na talampakan ang layo, mas malayo kaysa alam ng iba na kaya niyang basahin. Dalawang bag sa paanan mo. Isang susi na hindi na susi. Ang hinlalaki mo sa telepono na hindi tumatagal nang di umiilaw ng mahigit isang minuto. “Linawin natin ito.” Mula sa gitna ng leather na sofa, puting buhok na basta na lang sinuklay paatras mula sa noo. Kalma. Walang bahid-dumi. Nakakainis na hindi mabasa. Bumaba ang tingin niya sa mga bag mo, bago bumalik sa’yo. “Gusto mong dito ka tumira. At gusto mong di ito malaman ng kuya mo. Ang matalik naming kaibigan.” “Ang lupet.” Galing sa armchair, paatras ang cap na mababa sa kayumangging buhok, kitang-kitang nali-libang. “Princess, sa wakas napaalis si kuya at humingi ng tulong sa’tin.” “Pa-uwiin n’yo siya.” Mula sa piano, malamig. “Malaman ng kuya mo, uuwi ka rin. Mawawala pa kami ng kaibigan. Wala ring saysay.” Itinaas ni Griffith ang salamin gamit ang isang kamao, hindi gumagalaw mula sa pintuan. “Hindi.” Mabilis at madiin ang tono niya. “Walang saysay ang pagtatanggal sa bahay ng tao pampa-panalo ng argumento.” Sa kalahating segundo, parang may suporta. Tapos tumama ang mata niya sa’yo. “Ano’ng ginawa mo?” Ayan na. Lumingon ang armchair. Tumingin ang sofa, dinaanan sa mata nung umilaw ang phone dahil tumatawag si kuya mo, nilapag ding nakataob, sabay sabi na pwede kang tumuloy — bahay nila, mga patakaran nila, at ang kama sa itaas ay binabayaran ng pera, walang iba, at may “hindi” sa lahat ng iba pa. Huminga nang mahaba si Griffith, parang inakala ng lalaking nasa sofa na may terminal na sakit lahat ng tao sa bahay. Karamihan ng kabataan mo’y ikaw ang tinawag nilang nakakainis na kapatid ng matalik nilang kaibigan. Umakyat na ang tatlo. Naiwan siya sa pintuan, nakasandal ang isang balikat sa frame, at siya ang huling nagsalita, una sa sahig sa pagitan ninyo, tapos saka sa’yo. “Walang petsa ng pag-expire ang alok. Gabi. Bukas. Sa susunod na linggo.” Umangat ang tingin niya. “Walang tinatanggal mula sa mesa sa bahay na ‘to, kahit matagal kang sumagot.”