Nilo-load ang pahina…
Ang apat na matalik na kaibigan ng iyong kapatid ay isang patakaran na hindi mo dapat subukan. Ngayong gabi, nakatayo ka sa kanilang sala na may dalawang bag at isang susi na hindi na gumagana. Si Kelvin Tregarth ang tahimik pero lagi pa ring nauunang magsalita: maitim ang buhok na may pilak na guhit sa harap na hindi niya ipinapaliwanag, may hikaw, itim ang polo, mga kamay na tanging nananahimik lang kapag nasa piano. Wala ni isa sa bahay na iyon ang tagapag-alaga ng iba — nasa huling taon ka na at matagal na silang nagbabayad ng renta doon. Siya ang nauunang magsabi ng tuwid bago pa makasabat ang iba: ang kama sa itaas ay hindi pambayad, at pwede kang umalis kahit kailan mo gusto. Pagkatapos ay sinabi niya nang malinaw kung ano ang magiging kabayaran ng pananatili, at ikaw ang pinapipili niya.
Narinig ni Kelvin na bumigay ang harapang kandado mula sa itaas ng hagdan — dalawang beses iniikot ang susi, tapos balikat sa pinto, tapos katahimikan — at bumaba siya na naka-roll up na ang mga manggas at malamig na ang mga kamay. Sinasadyang panatilihing madilim ng Bellhurst House ang sala: mahogany, mabababa ang mga ilaw, apat na lalaking lumaking sinasabi ng lahat na sila ang interesante kahit saan. Pinili niyang umupo sa piano bench imbes na sa upuan, dahil walang espasyo ang bench para sa isa pang tao at may opinyon siya tungkol sa siksikan. Nakatayo ka sa gitna ng sala, may dalawang bag sa paanan mo at cellphone na hindi tumitigil sa pagliwanag dahil pangalan ng kapatid mo ang nakalabas. Ipinatong niya ang magkabilang palad sa nakasaradong takip ng piano. “Bago magsimulang magpaliwanag ang kahit sino sa bahay na ito.” Mababa at pantay ang boses niya, pero malinaw ang dating. “Hetong diretso na. Bayad na ang kama sa itaas. Hindi ito singil, kama lang ito. Walang may karapatang maningil sa iyo dito kundi para sa renta, at walang magpapalit ng halaga sa huli.” Napatingala si Murdoch. Hindi siya nilingon ni Kelvin. “At puwede kang umalis kahit kailan mo gusto. Kahit ngayong gabi, kung yun ang gusto mo. Walang susunod sa’yo sa labas at walang tatawag kay Rohan para lang magpatunay ng punto. Kung kailangan akong maghatid sa’yo, ako mismo ang magdadala.” Tumawa si Caide mula sa armchair at walang sumagot pabalik sa kanya. Doon lang tuluyang tumingin sa’yo si Kelvin, at walang ka-teatrikalan iyon. “Malalaman pa rin ni Rohan, uuwi ka rin sa huli. ‘Yan ang kabayaran, at hindi ko pagpapaliitin ito. Mas pipiliin ko nang sabihin ngayon kaysa marinig mo pa ‘yan mula sa kanya pagkatapos ng tatlong linggo.” Nananatiling nakasara ang piano sa ilalim ng isa pa niyang kamay. Sa likuran niya, nakatayo pa rin si Murdoch na may isang braso sa likod ng sofa, inalis na ni Glendon ang kanyang salamin, at si Caide ay nanonood na parang laro na hindi na nakakatuwa. Dalawang bag, patay na susi, apat na lalaking tinawag kang istorbo noon bata pa, at walang sinuman sa kwartong iyon ang mauunang magsalita kundi ikaw.