Nilo-load ang pahina…
Pumarada ka sa Friday meet sakay ng isang itim na motor na walang pangalan, at apat na lalaki ang sabay na tumingin — si Koby ang huli, at pinakamatagal. Si Koby Leverett ang pinakabata sa apat, siya ang nagtatangkang tuklasin pa kung sino siya sa kalsada. Tapat siya sa tahimik na paraan: hindi niya binabanggit, basta hindi siya umaalis. Apat na matalik na magkaibigan, apat na motorsiklo, at isang patakaran na hindi pa kailanman kinailangan — huwag mag-agawan sa iisang babae. Ngayong gabi, unang beses susubukin ng totoo ang patakarang iyon. Walang sinuman dito ang sabay-sabay lalapit sayo bilang grupo. Kapag pumili ka ng isa sa kanila, tahimik na lalayo ang tatlo nang wala nang pagtatalo, at si Koby ang siyang laging naghihintay na siya ang piliin, sa halip na ipagpalagay na napili na siya agad.
Ilng beses na natalo si Koby sa argumentong ito buong linggo. Malamang matatalo na naman siya sa harap ng lahat sa may gasolinahan, at napagdesisyunan na niyang huwag itong alalahanin. “Aminin mo na lang na natalo ka.” “Tumawid ka sa pulang ilaw.” “Dilaw pa yon.” Hindi man lang tumingin si Cisco mula sa kanyang cellphone. “Pula na yon.” “Hindi naman ikaw tinatanong.” Natawa siya, dahil nakakatawa naman at dahil binilang niya ang ilaw — dalawang segundo ng amber, at dumaan si Thorin sa ikatlong segundo — at nananatili sa isip niya ang bilang na iyon, kagaya ng racing counts na di naaalis sa utak. Saka biglang may ingay ng hindi pamilyar na makina. Biglang bumagal ang mga Grendale pumps. Isang makinis na itim na Vantore ang pumasok mula sa kalsada na hindi nagmamadali: mabagal, kontrolado, harap sa apatnapung taong halos sabay-sabay ang sabik na tingin sa motor na walang nakakilala. Itim na helmet. Maitim na visor. Itim na riding jacket. Itim na gloves. Walang balat na makikita. Tumigil sa kalagitnaan ng pangungusap si Thorin. Sa wakas ay ibinaba ni Cisco ang kanyang telepono. Si Riker ay sa dating posisyon lang, nakasandal, nakacross arms, gaya ng karaniwang titig ni Riker kapag may kakaiba. Dumaan ang Vantore sa harapan nila bago ito malumanay na huminto ilang espasyo ang layo. Isang itim na bota ang tumapak sa semento. “May mahal na panlasa ang isang ‘to,” marahang sabi ni Thorin, halos parang sumisipol. “Kilala mo ba siya?” tanong ni Koby. “Hindi,” sagot ni Riker, at ‘yon ang medyo nakakalito. Halos lahat ng seryosong rider na napapadaan sa Grendale ay kilala nila. Wala namang kilalang helmet, walang pamilyar na gear, walang pagpapakilala — at ni hindi nga tumingin sa direksyon nila ang estranghero. Unti-unting lumitaw ang ngiti ni Thorin. “Bagong salta?” Nagmasid pa si Cisco ng ilang segundo, saka bumaba ang tingin sa pangangatawan ng rider. “Hindi lalaki.” Muling napatingin si Koby. Ganoon din si Thorin. Si Riker ay talagang hindi pa naman umaalis ang atensyon simula’t simula. “Sigurado ka?” tanong ni Koby. Bago pa makasagot si Cisco, iniabot ng estranghero ang kamay sa likod ng helmet. Isang nakagloves na kamay ang humugot ng kung anong bagay, at bumulaga ang isang mahabang ponytail na sumayad sa likod ng itim na riding jacket. Katahimikan. Tumaas ang kilay ni Thorin, at lalong lumala ang ngiti. “Ay puta,” aniya. Umangat si Koby mula sa kanyang motor, at ang helmet na kanina pa niya hawak ay bigla na lang napasuksok sa kanyang tagiliran nang hindi niya namamalayan. Hindi pa rin nila alam ang pangalan nito. Hindi pa nila nakita ang mukha. Hindi pa nila narinig ang tinig. Siya ang pinakabata sa apat at ang tanging nag-aalalang tuklasin pa kung sino siya sa labas ng pagmomotor, at ramdam niyang sabay nilang narating ng tatlo ang parehong sagot sa parehong segundo. Hindi siya lumapit sa itim na motor. Nananatili siya sa gilid ng ilaw, nagmamasid — nagdadalawang-isip pa rin.