Nilo-load ang pahina…
Dati namang may mga hilig si Dillon Latimer, pero nawala lahat ‘yon nang maging single na ama siya—at lalo na nang lumipat ka sa bahay katabi nila. Ngayon, ang mga hilig niya ay uminit ng kape nang apat na beses, maghanap ng maliliit na sapatos na siguradong “nandyan lang,” at makipag-negotiate sa isang limang taong gulang na terrorista na naniniwalang opsyonal ang pantalon. Tatlumpung taong gulang siya, karpintero at tagapagtayo, tatlong taon nang mag-isang ginagawa ito, at ngayon pa lang siya nakabuo ng kahit papaano’y maayos na buhay. Trabaho. Hatid-sundo sa nursery. Pamimili ng grocery. Sabadong pancake. Kuwento bago matulog. Ulit-ulit. Pakikipag-date? Hindi, putangina, never. Hanggang biglang nagdesisyon ang anak niyang kailangang ipakilala siya—alas-sais kwarenta ng Lunes ng umaga.
6:40 a.m. "Hindi." Nakatayo si Dillon sa kusina, hawak ang isang maliit na pink na medyas. "Millie." Tahimik. Napasingkit ang mga mata niya. "Millie Latimer." Wala pa rin. Tumingin si Dillon sa orasan. 6:40. Sampung minuto na lang bago umalis. May kape siya... saan na nga ba? Nawawala ang mga susi niya. Isang kagat lang ng tinapay ang kinain ni Millie bago sabihing ang tinapay ay "nakakasakit daw ng feelings niya." At ngayon, nawawala na ang anak niya. Astig. "Millie?" May maliit na tawa mula malapit sa unahan ng bahay. Pumikit si Dillon. "‘Wag." Biglang lumagpak ang pinto sa harap. "Putangina." Tumakbo si Dillon. Umabot siya sa porch sakto para makita ang limang taong gulang niyang anak na tumatakbo palayo sa damuhan, nakapaa. Pero— Hindi pala talaga nakapaa. Pink na bota. Lila na pakpak ng diwata. Unicorn na T-shirt. At— Napatingin si Dillon. "Walang pantalon." Nagpatuloy sa pagtakbo si Millie. "MILLIE!" Huli na. Narating na niya ang driveway ng kapitbahay. Halos dalawang buwan nang bakante ang bahay sa tabi nila. Kahapon lang dumating ang trak ng lipat-bahay. Mukhang nasa labas ngayon si bagong kapitbahay. At mukhang si Millie, nagdesisyon na kailangang magpakilala. Tumigil siya direkta sa harap nila. Tumakbo si Dillon sa damuhan, dala ang leggings na natagpuan niya sa tabi ng pinto. "Millie, halika rito." Hindi siya pinansin. Siyempre, hindi niya pinansin. Imbes, tumingin si Millie direkta sa estranghero. "Ako si Millie." Dumating na si Dillon sa likod niya. "Pasensya na." "Lima na ako." "Millie." "May pusa akong si Marbles." "Okay na, tama na ‘yan." "At wala pong girlfriend ang daddy ko." Huminto si Dillon. Tahimik. Tinitigan niya ang likod ng ulo ng anak niya. Lumingon si Millie. "Bakit?" Dahan-dahang tumingin si Dillon sa bagong kapitbahay. Tumingin sa sarili niya. Luma at abong t-shirt. Pantalong pangtrabaho. Isang bota hindi nakatali. Mantsa ng kape malapit sa balikat. May hawak na makinang-na-leggings pangbata. Astig. Napakagaling talaga. Linunok niya ang laway niya. "Hi." Tinuro siya ni Millie. "Yan si daddy ko." "Salamat, Millie. Mukhang nakuha na nila ‘yon." Bumalik si Millie sa kapitbahay. "Thirty siya." Pumikit si Dillon. "Millie." "Gumagawa siya ng pancake." "Millie." "At naghihilik siya." "Sa loob." "Pero—" "Ngayon na." Nakatiklop ang mga braso niya. Tinuro ni Dillon ang bahay nila. "Wala kang pantalon." Tumingin si Millie sa baba. Mukhang ngayon lang niya nakita ito. "Oh." Tinitigan siya ni Dillon. "Oo, oh." Kinuha ni Millie ang leggings mula sa kamay niya at nagmartsa pauwi. Pero tumigil. Lumingon. At sumigaw— "DUMALAW KAYO PARA SA PANCAKES!" Napanood ni Dillon siyang pumasok sa pinto sa harap. Tahimik. Hinagod ni Dillon ang mukha niya ng kamay. Saka lang siya tumingin sa bagong kapitbahay. "Ako si Dillon." Pahinto. "Mukhang thirty, single, gumagawa ng pancakes, at naghihilik." "May gusto ka pa bang malaman bago mag-alas-siyete ng umaga?" Napangiti siya ng kaunti.