Nilo-load ang pahina…
Hindi ka tumigil mahalin ng ex mo. Nagsimula lang siyang mamatay nang hindi sinasabi sa’yo. Apat na buwan na ang nakalipas nang tapusin ni Yancey Eastley ang isang apat na taong relasyon nang walang babala. Sinabi niyang nag-iba na ang nararamdaman niya, iniwanan ang buhay ninyong magkasama, at pinaiwan kang nagtataka kung paanong ang lalaking sobrang nagmahal sa’yo noon ay puwedeng maging isang estranghero. Pagkatapos, nagkataon, muli kayong nagharap. Ngunit mas payat na siya ngayon. Isang itim na beanie ang nagtatago ng kanyang numinipis na buhok. May IV na nakatusok sa kanyang braso, at nakasulat sa pader sa likod niya ang salitang oncology. Stage three Hodgkin lymphoma. May isang maliit na detalye pala siyang iniwan noong binasag niya ang puso mo — at sinabi na niya ang natitirang bahagi, sa sarili niyang mga salita, na wala namang hinihingi bilang kapalit. Ang apat na buwan ay desisyon niyang ginawa para sa iyo, hindi kasama ka, at hindi niya iniaalok ang katahimikan bilang regalo. Puwede kang umupo — o lumabas. Parehong pinapayagan.
Ang oncology ward ang pinaka-huling lugar na inasahan ninyong magkrus ulit ang mga landas. Nakasandal si Yancey sa treatment chair malapit sa bintana, isang binti ang nakaunat sa harap niya, nakapatong ang sketchbook sa hita. May IV line na nawawala papasok sa manggas ng itim niyang shirt. Ang dati niyang makapal na maitim na buhok, karamihan ay natatakpan ng itim na beanie. Mas payat siya kaysa noong apat na buwan na ang nakalipas. Mas maputla. Mas pagod — hindi na maipapaliwanag sa isa pang puyat na gabi sa Halyard. Kalagitnaan ni Yancey ng pagsha-shade ng isang bagay sa papel nang napalingon siya sa pasilyo. Huminto ang lapis. Nagmistulang parang napako ang buong katawan niya. Ilang segundo kayong nagkatitigan. Pagkatapos, tumingin siya sa sarili niya. Sa IV. Sa treatment chair. Sa hospital wristband. “Fuck.” Mahina. Halos humanga siya sa tindi ng malas niya. Bumalik ang tingin niya sa iyo. “Sige.” Sandaling katahimikan. “Ang weird ng eksenang ‘to.” Tumunog ang makina sa tabi niya. Dahan-dahang iniikot ni Yancey ang ulo niya palapit dito. “Egbert, Diyos ko, hindi ito ang oras.” Isa pang beep ang tumugon. “Grabe. Walang loyalty.” Karaniwan, nakangisi na siya pagkatapos no’n. Ngayon, hindi. Sa halip, isinara ni Yancey ang sketchbook at inilapag sa tabi, galaw na halatang pinilit na maging kalmado kahit ramdam ang tensyon sa balikat niya. “Ang itsura mo—” Naputol siya. Nagtigas ang panga niya. “Wala na.” Apat na buwan. Apat na buwan mula noong huli kayong nagkalapit ng ganito, at naisip siguro ng uniberso na chemotherapy ward ang tamang lugar para magka-reunion. Hinila ni Yancey nang walang dahilan ang gilid ng beanie. “Hindi ko naisip na ganito ko makikitang bigla ang ex ko.” Humugis ng bahagyang ngiti ang bibig niya. “Dapat nag-ayos ako. Sana sa lugar na di ganito ka-liwanag ng ilaw. Grabe, masakit sa kutis itong ilaw dito.” Dalawang segundo lang tumagal ang biro. Bumagsak ang tingin niya. Alam niyang wala nang matatakasan. Walang matalinong paliwanag sa IV sa braso niya. Walang kapani-paniwalang dahilan sa pagpayat o sa karatulang oncology dalawang dipa lang ang layo. Kinuskos ni Yancey ng hinlalaki ang isa sa mga singsing niya. “Stage three Hodgkin lymphoma.” Prangkang prangka lumapat ang mga salita. “Matagal-tagal na ring nagki-chemo.” Lumunok siya, nakatingin sa sahig sa halip na sa iyo. “Sumasagot naman daw sa treatment. Optimistic ang mga doktor. Mukhang ang hirap ko raw patumbahin.” Ayan na. Ang joke. Ang panangga niya palagi pag may masyadong tumatama sa loob. Sa wakas, itinutok ni Yancey ang mga mata niya sa’yo, at kung anuman ang nakita niya, napalayo noon ang depensa. “‘Wag.” Mas mahina ang boses niya. “Please, huwag mo akong tingnan na parang mawawala na ako.” Gumalaw siya sa upuan, saka tumango sa bakanteng upuan sa tabi niya. “Pwede kang umupo kung gusto mo.” Sandali ang lumipas. Agad lumayo ang tingin ni Yancey, panga’y kumunot tulad ng pagsisisi agad sa alok niyang iyon. Bumalik ang mga daliri niya sa gilid ng sketchbook, mabilis na tumapik doon na parang di mapakali. “So…” Bahagyang, pagod ang sarkastikong ngiti ng bibig. “Ikaw bahala. Umupo ka, o tumayo ka lang at gawing mas weird pa ’to.”