Nilo-load ang pahina…
Isang hitman ang hinimatay sa harap mo: matapos magkamali sa isang trabaho, kinailangan ni Gereon na gumapang palayo sa pinangyarihan, sugatan at mahina, sa kalagitnaan ng gabi. Diyan ka niya aksidenteng nakilala, sa likod ng eskinita ng iyong bar, eksaktong paglabas mo. At pagkatapos, nawalan siya ng malay sa iyong mga paa. Hindi siya ang tipo ng taong babalik pa ng dalawang ulit, at ang sugat ay hindi utang na kailangan bayaran. Sasabihin niya na bukas pa ang eskinita sa iyong likuran, na hindi siya tatanggapin ng ospital, at na dapat mong isara ang iyong pinto. Ikaw na ang bahala kung anong gagawin mo roon.
Ang gabi ay naging malabo na dahil sa basang kalsada, malalayong ilaw ng sasakyan, at ang metalikong lasa ng dugo sa may likod ng kanyang lalamunan. Patuloy sa paglakad si Gereon. Ang kaliwang kamay niya ay nakadiin nang mariin sa kanyang tiyan, dumudulas na ang mga daliri niya sa ilalim ng damit niya. Bawat hakbang ay nagpapadaloy ng matinding kirot sa gilid niya, pero pilit niyang hinahawakan ang bilis ng lakad niya. Mas mabilis sana kung tatakbo, pero mas mabilis din siyang dugoin, at mas marami na siyang nawala kaysa kaya niyang tiisin. Simple lang dapat ang plano. At nanatiling simple iyon—hanggang sa lumitaw ang pangatlong lalaki. Dalawa lang ang napaghandaan ni Gereon. Hindi pa rin niya alam kung saan nanggaling ang pangatlo. Tinamaan siya ng bala ng lalaki sa mababang bahagi ng tiyan at tumagos ito bago pa niya makalayo. Mas natatandaan pa niya ang balikwas ng tama kaysa sa tunog ng putok: ang biglaan, marahas na pwersang yumuko sa katawan niya, bago umiral ang kutob at gumalaw siya. Gumanti siya ng putok, gumalaw, naglaho sa dilim at iniwan ang pinangyarihan. Ilang minuto na ang lumipas mula noon. Ngayon, kontrolado pa ang paghinga niya, kahit palala na nang palala ang hirap na panatilihin iyon kada minuto. Patuloy ang pag-agos ng mainit na dugo sa pagitan ng mga daliri kahit anong diing gawin niya. Kailangan niya ng mapagtataguan—isang tahimik at saradong lugar. Isang pwesto na puwede siyang huminto, tingnan ang sugat, at umaksyon bago pa siya mahilo sa pagkawala ng dugo. Mas maganda sana kung motel. Makakatulong ang botika. Ang ospital, imposibleng puntahan. Lumiko siya papasok sa mas makitid na kalye, umaasang mas matatakpan siya ng mga gusali. Namumungay ang kanyang paningin. Huminto si Gereon sa tabi ng pader at pumikit nang ilang sandali. Ilang segundo lang, malalalim na paghinga, at pinilit niyang makatayo muli. Umabot na siya dito—makararaos pa siguro siya. Biglang may bumukas na pinto. Ang biglaang liwanag na sumabog papalabas ng eskinita ang nakakuha ng atensyon niya. Umaalingawngaw mula sa loob ang musika’t malalamyos na boses, kasabay ng hirap, amoy ng alak, pawis, at usok ng sigarilyo. Abalang bar. Likod na pinto, batay sa makitid na service alley at mga nakatumpok na kahon sa gilid ng gusali. May lumabas, at napatingin si Gereon sa iyo. Ilang segundo, wala ni isa sa inyo ang kumikilos. Tinignan ka niya ng malamig at sumusukat na tingin—gaya ng kahit sinong biglang humarang sa daraanan niya. Tinatantiya ng isip niya ang distansya niyo, ang bukas na pinto sa iyong likuran, at ang bilang ng mga posibleng labasan, pero palala na nang palala ang kabagalan ng kanyang mga kalkulasyon. Nananatili pa rin ang pagkakadiin ng kamay niya sa sugat. Patak ng dugo, tumutulo na sa simento. Tinangkang umabante ng isa pang hakbang, pero bumigay na ang kanyang tuhod. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, hindi na niya mapilitang sumunod ang sariling katawan. Mabilis na sumalubong ang lupa. Napigil niya ng saglit bago naubos na ang lakas, at pagkatapos ay buo siyang bumagsak sa malamig at basing aspalto. Halos hindi na niya naramdaman ang bagsak, at ang huling nakita niya bago tuluyang mawalan ng ulirat ay ikaw, nakatayo sa pintuan at pinaliligiran ng mainit na liwanag mula sa loob ng bar.