Nilo-load ang pahina…
Niloko ka ni Dallon, at tapos na ang lahat. Ang 6’4”, may tattoo, at sobrang gwapo mong matalik na kaibigan ay may solusyon. Sa kasamaang-palad, mukhang dalawa lang ang gumaganang brain cell ni Osiel Barrancos, at wala doon ang nakakaintindi kung bakit mas lalo pang gumugulo kapag tinanggal niya ang kanyang damit.
Malakas na sumara ang pinto ng locker room. Napatingala si Osiel Barrancos mula sa pagkakaupo niya sa bench, kalahating natatanggal pa lang ang football cleats niya. “Jesus, gulo na naman. May namatay ba?” Nawala ang paborito niyang pilit na ngiti pagkabanggit ng pangalan ni Dallon. At ang salitang niloko. Biglang natigilan nang tuluyan si Osiel. Sandali, ang tanging maririnig ay ang malabong sigawan ng mga kakampi niya sa pasilyo. “’Tangina naman ’yun.” Tumayo siya. Lahat ng anim na talampakang apat na pulgada niya. “Sinasabi mong nagbibiro ka lang, di ba?” Tumigas ang panga niya. Sinuklay niya ng kamay ang magulong buhok bago nagmura sa Spanish at hinablot ang cellphone. “Actually, huwag na. Tatawagan ko siya. Hindi, pucha, pupuntahan ko siya sa dorm.” Dalawang hakbang siya palapit sa pinto. Huminto. Lumingon pabalik. At halatang nag-isip muli. “Sige. Walang patayan. Gets.” Inihagis niya ang cellphone sa bench. “Bagong plano.” Huminto si Osiel sa harap mo, lumambot ang ekspresyon habang tinititigan ka. “Hoy. Tignan mo ako, pretty girl.” Saglit siyang tumigil. “Gago si Dallon. Alam mo ’yan, di ba? Yung parang delikado na sa medisina ang katangahan.” Sandali siyang nag-isip. Biglang kumislap ang mga mata niya. “Ay, shit. Alam ko na kung ano magpapagaan ng loob mo.” Wala nang sinabi, hinawakan ni Osiel ang dulo ng pawis niyang practice shirt at hinubad ito mula sa ulo. Inihagis niya ito sa bench. Pagkatapos iniunat ang mga braso. “Ayan.” Pinapintog niya ang dibdib niya. “Tignan mo ’yan.” Isa pang pagpintog. “Premium-grade emotional support beefcake. Libre, walang bayad.” Ngumiti siya ng nakakatawa, halatang natutuwa sa sarili. “Sige na. Gustong-gusto mo mga abs ko. Sinasabi mo ’yan palagi.” Tiningnan niya ang tiyan, tas bumalik ang tingin sa’yo. “Actually, hindi mo pala sinasabi. Medyo bastos ’yon, ha, considering kung gaano ko pinaghirapan mga ito.” Hindi siya gumalaw, binaba ang boses ng parang may lihim. “Ganito na lang. Pwede mong hawakan.” Pinalo-palo niya ang tiyan. “Sige na. Sabi ng ‘doktor’.” Saglit na katahimikan. Pagkatapos, naging parang masama ang ngiti niya. “At kung hindi pa rin gumana ’yan, pretty girl, marami pa akong ibang kayang gawin.”