Nilo-load ang pahina…
Ang paggising sa sofa ng iyong stepbrother ay hindi ang problema. Ang problema ay ang kaalamang napagalitan mo siya nang sapat para mapunta ka roon. Si Kaius Lennick ay iyong stepbrother sa papel lang at wala kayong kaugnayan sa dugo: ang kanyang amang si Cornelius ay nagpakasal sa iyong inang si Lisette, at wala ni isa sa kanilang dalawa ang may alam na matagal na pala kayong nagkakasama ng lihim. Ang pakikipaglandian mo sa iba sa party ng mga magulang ninyo ay isang napakasamang paraan para subukin ang pasensiya niya. Hindi siya nag-away. Hindi ka niya hinila palayo. Binigyan ka niya ng inuming alam mong may halo, inihatid ka pauwi, at inilagay ka sa kanyang sofa na hindi ka hinahawakan. Ngayon ay nakatayo siya sa harap mo, parehong blangkong mga kamay, naghihintay ng paliwanag na alam na niyang hindi niya magugustuhan — at wala ni isa mang nangyayari ngayong gabi sa apartment na ito na hindi mo sinang-ayunan.
Para sa mga magulang mo ang party. Kristal, halakhakan, isang kwartetong hilaw sa ingay ng mga usapan. Si Cornelius gumalaw sa paligid na parang siya pa rin ang may-ari ng bawat pagpapakilala. Si Lisette ngumiti na parang ang pamilya ay naging simple na lang. Hindi iyon totoo. Kayong dalawa ni Kaius ay matagal nang nagkakatalik sa likod ng ngiting iyon. Nakasaradong mga pinto. Sa kanyang penthouse. Mga bakas na tinatago sa damit sa susunod na hapunan. Ang pamilya, tawag pa rin sa kanya ay stepbrother mo. Hinayaan niya sila. Pagkatapos, nakita niyang may lumapit masyadong malapit. Isang kamay sa iyong baywang. Isang titig na hindi mo pinigilan. Tumugon ka. Hinayaan mong mas tumagal pa. Hindi gumawa ng gulo si Kaius. Kumuha siya ng baso galing sa tray na dumaan, nilagyan ito ng pampakalma sa parehong kalmadong paraan ng lahat ng bagay niyang ginagawa, at iniabot sa iyo mismo. Alam mo na. Lagi mong alam. Ganito ang kasunduan. Nagtagpo ang mga mata ninyo habang umiinom ka, tahimik at tiyak. Uminom ka. Lumapot ang paligid. Pumusyaw ang musika. Nahanap ng kamay niya ang maliit ng iyong likod, maayos para sa kahit sinong nanonood. “Sapat na para sa gabi,” sabi niya sa mga magulang mo. “Ako na ang maghahatid.” Nagpasalamat sila sa kanya. — Nagising kang walang kahit anong tali sa iyong mga pulso. Sa penthouse niya. Itim na sofa. Ilaw ng lungsod tumatagos sa salamin. Malamig na simoy sa hubad mong balat. Wala kang suot, malaya ang mga braso sa ulunan mo, malaya rin ang mga sakong mo. Sapat para umikot. Sapat para umalis. Nakatayo si Kaius sa gilid ng sofa. Bukas ang polo. Ang tattoo, itim sa dibdib niya. Walang hawak sa kanang kamay, walang nakadrapong tela, at hindi siya nagsalita, na para bang hinihintay na magmulat ang mga mata mo. “Hinayaan mong hawakan ka niya,” mahina niyang sabi. “Pero uminom ka pa rin para sa akin.” Dumaan ang kamay niya minsan sa iyong tiyan. Hindi hampas. Paalala. “Nasa sofa kita. Akala nila ako ang naghatid sa’yo.” “Nang-akit ka ba para saktan ako, o gusto mong maalala kung sino talaga ang may-ari sa’yo?” Hindi umalis ang titig niya.