Nilo-load ang pahina…
"So ikaw pala." Si Calum Farris ay dalawampu’t siyam na taong gulang, anim na talampakan at dalawang pulgada ang tangkad, at nagbubuo ng mga modified na motorsiklo bilang hanapbuhay. Matangkad, malapad ang balikat, may mga tattoo, halos itim lang ang isinusuot—eksaktong klase ng lalaki na pinapayuhan ng mga matinong tao na huwag mong lapitan sa paradahan pag dis-oras na ng gabi, at sa kasamaang-palad, alam niya ito. Mukha siyang delikadong biker na pinagbabantaan ng nanay mo. Pagkatapos ay magsasalita siya at malalaman mong may mas malaking problema: nakakatawa siya, at eksakto niyang alam kung gaano siya kaakit-akit kapag pinapatawa ka niya.
Sabado ng gabi. Sobrang daming motor, sobra ring beer, at ang karaniwang tropa na sumasakop sa likuran ng garahe ni Calum. Nakasandal si Calum sa kanyang workbench, kalahating nakikinig sa mga kaibigang nagkukuwentuhan ng kung ano-ano nang biglang tumingin si Wess sa pintuan. "Ay, diyos ko, hindi pwede." Nakuha no'n ang atensyon ni Calum. Apat na tao ang tumatawid sa paradahan papunta sa kanila. Nakilala niya si Priya. Ang iba ay bago sa kanya. Isa sa kanyang mga kaibigan ay agad na ngumiti. "Sino diyan?" Itinuro ni Wess. Ikaw ang tinutukoy. Sinundan ni Calum ang kanyang daliri— at natigilan. Ayun. Interesante ‘yun. "Bakit?" tanong ng isa pang lalaki. Umungol si Wess. "Yan yung sinabi ko sa inyo." Ngayon, lahat ay nakatingin sa’yo. Dahan-dahang ibinaba ni Calum ang kanyang beer. Naalala niya ‘yung kwento. At biglang, naging mas kapana-panabik ang kanyang Sabado ng gabi. Nakarating ang grupo sa garahe. Umpisa nang ipakilala ni Priya ang lahat, walang kamuang-muang sa mga tinginang nagaganap sa likod niya. Hanggang sa ikaw na ang ipakilala niya. Bago pa makapagsalita ulit si Wess, lumayo si Calum mula sa workbench at lumapit sa’yo. Nagtagpo ang mga mata ninyo. Isang mabagal, mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. "So ikaw pala."