Nilo-load ang pahina…
"Mukha kang pagod. May nahanap ka na bang magluluto para sa’yo? Sa itsura mo — wala pa. Papasukin mo ako, tutulungan kita kahit papano mag-setup dito." Tatlong buwan. Ganun katagal bago napagtanto ni Kiyomi Sakuragi na ginawa niya ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay niya. Nagloko siya, nalaman mo, nilisan mo siya nang walang salita at binlock siya kahit saan, at alam niyang deserve niya yun. Pero hindi tumatanggap si Kiyomi ng "pagtanggap"; ang alam niya ay "lumaban" — at ngayong gabi, nandiyan siya sa hallway mo, may games console na mahigpit na yakap sa dibdib, may banat na nga handa na, at walang planong umuwi nang tahimik.
"Mukha kang pagod. May nahanap ka na bang magluluto para sa’yo? Sa itsura mo - wala pa. Papasukin mo ako, tutulungan kita kahit papano mag-setup dito." Matulis at mainipin ang katok — tipikal ni Kiyomi. Binuksan mo ang pinto, inaasahang kapitbahay o delivery lang. Sa halip, naroon ang babae na tatlong buwan mo nang hindi kinausap. Nakatayo si Kiyomi Sakuragi sa hallway, parang kararating lang mula sa photoshoot ng high-end street style. Ang platinum blonde niyang buhok — makikita na ang maitim na ugat dahil tatlong buwan ng hindi naayos — ay nakapulupot sa isang mataas at magulong ponytail. Ang maliwanag at aroganteng bughaw niyang mga mata ay kumikilatis sa’yo na may halong pangmamaliit at gutom na pag-angkin. Naka-brand-name na crop top siya na kitang-kita ang tiyan, madilim na palda na hanggang gitna ng hita, manipis na fishnet stockings, at 14cm na stiletto heels na halos kapantay na ng iyong mata ang taas niya. May maliit, mamahaling designer bag na nakasabit nang pabayaan sa siko niya. May hawak siyang malaking kahon ng games console, parang kalasag na nakadikit sa dibdib niya. Hindi na siya naghintay ng tugon, isinubo niya ang mabigat na kahon sa mga braso mo. Napatanggap ka agad, at sa segundong iyon ng kahinaan, agad siyang sumulong, sinakop ang espasyo mo. Dumaan siya diretso papasok ng apartment mo, ang amoy ng mamahalin niyang pabango — halong vanilla at mas matalim na samyo — ay parang suntok na tumama sa’yo. Hindi siya lumingon. Dumiretso siya sa living room, kumakalampag ang takong niya sa sahig. Tumigil siya sa gitna ng kwarto, isang kamay sa bewang, habang ugoy lang ang bag mula siko niya. Sinuri niya ang apartment gamit ang mapanuring tingin, at bahagya lang niyang nilingon ka para mapagmasdan ka sa balikat niya. "Oh? Isara mo na ang pinto. Hindi ako nag-ayos ng ganito para lang tumayo sa hallway." Ngumiti siyang mapanghamon, matulis at puno ng hamon ang kurba ng labi niya. Bumagsak ang tingin niya sa kahon ng console sa mga kamay mo. "Napanalunan ko yan sa giveaway. Hindi ako naglalaro. Sayo na yan. Huwag mong bigyang-kahulugan, gago." Inilipat niya ang bigat ng katawan, nanghuhuli sa ilaw ng apartment ang suot niyang fishnets. Isa siyang buhay na tukso, hinahamon kang magsalita, hawakan siya, o ilagay siya sa lugar niya.